Gister kreeg ik smiddags opeens last van een koortslip. Dit komt meestal opspelen op moment dat ik mezelf geaccepteerd inferieur voel/ervaar.
Een koortslip is Herpes : "Hear me Please".
Wat had ik geleefd dat dit naar voren bracht? Die ochtend had ik een gesprek over dat de meerderheid van de mensheid dom is. En dit heb ik zelf eigenlijk al vele jaren niet meer uitgesproken, omdat ik deze conclusie niet leuk vindt. Ik reageerde hier ook altijd slecht op als mensen dit zeiden, omdat ik mezelf als kind ook als 'dom' en 'onwetend' heb geaccepteerd. Echter heb ik mezelf door een heel proces laten lopen, waardoor ik de noemswaardige dingen des leven heb kunnen verwoorden, begrip heb kunnen creeren. En dus de reactie die ik ervaar als mensen zeiden dat iemand of mensen dom waren, nam ik altijd persoonlijk op.
Echter ik weet dat ik niet 'dom en onwetend' meer ben, en ik heb het tegendeel ruimschoots bewezen. Maar toch heb ik hier een reactie mechanisme rondom gebouwd, en vind ik het heel erg dat ik ook tot deze conclusie moet komen dat het gros van de mensheid echt dom is. Maar het is niet zo dat ik ook werkelijk denk of ervan overtuigd ben dat zij als capaciteit of potentieel hun limiet bereikt hebben, maar dat ze dom zijn, omdat ze nooit zichzelf er toe zetten om dingen voor zichzelf te leren snappen, en met snappen wordt er een begrip over en voor dingen gecreerd.
Tijdens het spreken van deze veroordeling voel ik mezelf een beetje apart. In twijfel of ik nu de mensheid veroordeel uit ego centrische bedoelingen of dat dit echt op de werkelijkheid is gebaseerd. Door deze stelling aan te nemen als waar/echt, voel ik me op een of andere manier verwijderd van de mensen/mensheid. Een ervaring van 'afscheiding/seperatie/distantatie' i.p.v. eenzelfdeheid (likeness)/verwantschap/dichtbij staan.
Als ik kijk naar de consequentie van het leven hiervan zie ik dat ik mezelf bewust inferieur opstel in mijn ervaring, mezelf bewust als minder capabel op stel omdat ik hierdoor die seperatie/distantiatie niet hoef te voelen. Want ik eigenlijk niet zien dat ik 'meer' ben geworden dan menig mens, want wat als ik nou meer ben dan hen? Hoe erg is het dan wel niet gesteld met de mensheid?
Het is dus een personage dat ik leef, een karakter, eentje waarvan ik niet zie wat ik nu moet doen, omdat het gevoel dat ik heb in en als dit personage, mij dichter bij de mensheid brengt, maar ik ontwikkel mezelf hierdoor gewoon weg niet meer door. Ik ben al te ver gegaan voor mijn idee, ik loop al voor, maar doorlopen doe ik niet, Ik draai mij om, en zie op afstand mensen staan waar ik wel plezier mee heb, maar ik wacht op hen, zodat ze minstens zo ver zijn als ik. Ik voel me radeloos, wat is wijsheid? Wat is het beste voor iedereen? Wat is dus ook het beste voor mezelf?
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat ik mezelf te kwaad voordoe als ik mezelf zal de conclusie laat leven dat de meerderheid van de mensheid dom is, omdat ik dom te veroordelend vind.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat wanneer ik leef hier als de conclusies welke ik heb gevonden, welke werkelijke constateringen zijn, ik mezelf te goed ga voelen en mezelf beter ga zien dan de mensen, omdat dit het construct is waar ik jaren lang tegen gevochten heb en dus voorkom dat ik hetzelfe ga leven als wat ik gezien heb, zonder te zien dat ik het praktisch heb benaderd en vertrouw op mijn eigen constateringen welke vanuit vele dimensies overeenkomen, maar dat dit niets zegt over mijzelf persoonlijk, ik sluit mezelf hiervan niet van uit, terwijl ik dat nu wel doe, omdat ik niet mezelf durf te zijn.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik onwetendheid bescherm door me te gedragen zoals ik dat doe, omdat ik mensen hun onwetendheid niet wil aantasten, omdat ik hierdoor laat zien dat ik ongelijk ben aan hen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat gelijkheid in mij vervuild is door te denken dat wanneer ik mezelf als mezelf profileer dat ik mezelf als ongelijk op stel, en me juist gelijk op stel door mezelf niet als mezelf te profileren, maar hierdoor ben/raak ik nooit mezelf als gelijkheid en eenheid, omdat ik mezelf heb willen equalizen aan mijn omgeving, en niet heb willen equalizen aan mezelf als wie ik ben, en dus is dit karakter hier gekomen, ter bescherming/voorkoming dat ik gelijkheid en eenheid met mezelf, door een construct waardoor ik mezelf met opzet en doelbewust inferieur maak, ter bescherming van mijn eigen design welke ik geleefd heb sinds ik hier ben op aarde.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat mijn eenheid en gelijkheid puur gebasseerd is op externe elementen, en hierdoor mezelf altijd als seperaat en ongelijk zal blijven ervaren, want dat is de impliciete overtuiging die ik leef, dat ik niet een en gelijk ben met mezelf en mijn omgeving, en dat mijn omgeving meer het voorbeeld is v an een en gelijkheid dan ik zelf.
Ik realiseer me dat door een en gelijk te worden met mezelf, ik een en gelijk wordt met wat hier is, en dus krijgt mijn lopen hier een nieuwere dimensie omdat ik dus optimaal moet zijn in mijn beweging naar mijn eigen eenheid en gelijkheid.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angstig te worden en een gevoel van ontoereikendheid ervaar wanneer mensen commentaar hebben en doen alsof zij slimmer zijn dan ik en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om dergelijke uitspraken persoonlijk te nemen en mezelf hierdoor te laten beinvloeden in hoe ik mezelf hier ervaar, want ik begrijp dat ik dit soort commentaar van mensen niet voorkom door dit persoonlijk op te vatten en hiernaar te leven als ik zie dat er geen punt van werkelijkheid in zit, maar slechts een beroep doet op iemand zijn/haar zelf-definities.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om persoonlijke aantijgingen ook persoonlijk te nemen, omdat ze daar ook voor bedoeld zijn, zonder in overwegining te nemen dat ik hierdoor een deur laat open staan voor misbruik van mijzelf en hierdoor een illusie creeer dat ik mezelf moet bewapenen/veranderen, en hierdoor dus mezelf probeer te vormen volgens andere mensen hun stupiditeit en onwetendheid, en hierdoor zelf stupide ga doen, door dit meer waarde te geven dan wat het werkelijk is, een persoonlijke aantijging om mij proberen te bewegen en te controleren en een spel van superieur/inferieur te bewerkstelligen in mij.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan ent oegelaten heb om te denken dat als ik hier ben en leef als fantiekiteit en overgave mijn body experience totaal zou veranderen, wetende dat dit ook een proces kan zijn, en dat dit te verlangen van mezelf, een totale transformatie in een adem, hier en fysiek, een illusie die ik niet kan klaarspelen, en omdat ik weet dat dit een illusie is die ik niet kan klaar spelen, begin ik er zelfs niet eens aan, zonder me te realiseren dat het slechts de illusie is dat ik moet laten varen en mezelf niet moet laten leiden, of mijn beslissingen moet basseren op illusies.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te laten leiden door angst dat ik iets niet voor elkaar kan krijgen, en hierdoor er maaar niet aan begin op welk vlak dan ook, en dus mezelf inhou in de veronderstelling dat wat ik doe, eigenlijk toch niet zoveel zin heeft, because het zou toch op een of andere manier toch wel weer verneukt/verkloot eruit komen en anders dan ik het zou willen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als 'niet goed genoeg' te zien, waarbij ik mezelf dus wel zie als 'goed', maar op een of andere manier ben ik niet 'genoeg', hierdoor ervaar ik mezelf altijd inadequaat, zie ik mezelf als inadequaat, en ben altijd bezig met het gevoel van inadequaat zijn, omdat 'adequantie' in mij gedefinieerd wordt door iets buiten mij, zoals bijv. vinden mensen mij leuk genoeg? ben ik aardig genoeg? ben ik slim genoeg? ben ik knap/mooi genoeg? ben ik interessant genoeg? waarbij dit stuk van inadequaat voelen, een directe relatie heeft met zelf-acceptatie, omdat als ik 'genoeg' ben, dan ben ik 'accepteerbaar' en hierdoor wil ik mij bijvoorbeeld niet meer aanpassen/veranderen, omdat ik al zoveel veranderd heb voor een ander/een extern iets, wat deels voor mezelf is, maar als het aan mij gelegen had, niet had gehoeven/niet zo geweest zou zijn.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als inadequaat te voelen, waarbij ik mezelf beschouw als niet goed genoeg om gehoord/beluisterd te worden.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als niet goed genoeg te voelen om naar geluisterd te worden, en hierdoor altijd schreeuwt heb om aandacht in mezelf, mezelf in mijn posities heb geprobeerd te domineren, zodat ik het 'naar geluisterd worden' kon afdwingen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als herpes te ontwikkelen/uitten, omdat ik wil dat er naar mij geluisterd wordt door mensen, die minder verstand hebben van zaken, of de procedures waarmee we werken, zodat ik ook het gevoel/idee heb dat ik dingen niet voor de katznkut aan het doen ben, en dat wat ik doe, ook zin heeft in persoonlijk/individueel opzicht, en niet alleen organisatorisch/commercieel.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet goed genoeg te vinden, zonder te zien/snappen waar dit precies vandaan komt, omdat ik dit gevoel altijd in mezelf heb meegedragen en ik ook niet zie 'wanneer ik genoeg ben'.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om sinds kleins af aan, genoeg te willen zijn, om mee te dingen, om mede beslisingen te maken, om mijn visie, mijn input, maar dit altijd heb gezocht, omdat 'dit later pas zou komen' / later als ik groot zou zijn, echter het gevoel van niet meedoen, niet meedingen, deze inadequacy is nog altijd hier, wat nooit meer geweest is dan een spel van het ego, waarin ik mezelf ben kwijtgeraakt, door mijn begeerte, mijn wens, om gelijk en een te zijn, met jong, en oud, om op die manier toch mezelf te mogen vormen en ontwikkelen als wie ik ben.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat men niet als gelijk en een wilt behandelen, omdat ze hierbij hun macht over hun verliezen, omdat zij allemaal dan even veel macht/zeggenschap hebben in het geheel, en omdat ik zie dat ik mijn macht op sommige fronten heb misbruikt, geef ik mezelf deze macht niet meer, maar hierdoor altijd in een construct zal lopen/zijn, waarbij ik niet genoeg ben, want genoeg zijn is wie ik ben 'gelijk(waardig) en één aan alles en iedereen'.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in een machtsmisbruikende situatie te komen, omdat ik soms meer kennis van zaken heb dan een ander, en ik het niet toesta dat er fouten gemaakt worden, en hierdoor mezelf als autoritairder opstel, omdat ik geen zin heb om mezelf te verlagen naar een niveau, dat hoort bij de basis, en mezelf hier professioneel/maatschappelijk mijzelf moet onderdrukken als backchat/irritaties en woede, omdat ik geen zin heb in verdere conflicten, maar dit niet past in de huidige omgangvormen, waardoor ik mezelf letterlijk opvreet van binnen, en hierdoor de energie van niet goed genoeg zijn aan het voeden ben, want ik kan/mag mij niet uiten in de volledigheid van mezelf.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf sterk afzijdig hou van alles wat maar denigrerend over kan komen, ookal is het de werkelijkheid/stand van zaken, omdat ik mezelf moet vormen naar en als het 'economische/maatschappelijke' belang, en niet op eerlijke, directe communicatie, en door denigrerende ervaringen te vermijden, behandel ik mezelf denigrerend, en voel ik mezelf gedenigreerd, en ik zie dat dit zoals het nu gaat niet een leefwijze is dat werkelijk werkt.
Ik begrijp en zie dat het punt van denigratie hier een punt is dat mijn aandacht vereist, omdat ik niet zie wat wel en wat niet het beste voor iedereen is in dit fenomeen, waarin ik wel een besluit zou moeten nemen.
Ik zie dat ik te maken heb met een construct van denigratie en promotie. Het is belangrijk hier een eigen post aan toe te wijden en dus zal ik deze post besluiten.
Ik begrijp dat herpes/koortslip, een consequentie is van hoe wij leven, als de dingen die wij accepteren in onszelf. Het is een uitting van een patroon/leefwijze.
Wanneer en als ik mezelf zie een koortslip ontwikkelen, stop ik en adem ik, en realiseer dat door mezelf inadequaat te voelen hierin/hierdoor ik het geheel niet voor mezelf stop en realiseer dat er meer punten zijn welke ik niet in overweging genomen heb.
Ik stel mezelf als doel het construct van denigratie en promotie uit te werken, te begrijpen en los te laten in mezelf, door te begrijpen waarom ik het leef, en dit niet langer hier als een persoonlijk punt zal behandelen.
Ik begrijp dat de plaats van de koortslip random en specifiek kan zijn, echter omdat ik zie dat het nu in de hoek van mijn mond was gemanifesteerd en dit de beste plaats is om het te verdoezelen, is dit een niet zo in-your-face manifestatie, waardoor het een van de onbewustere patronen is dat ik leef.
