Boos Schreeuwen Wanneer Men Schrikt [Dag 1]


Is het je weleens opgevallen, dat wanneer men schrikt van iets, mensen boos worden op die persoon zonder dat er enige reden toe is?

Voorbeelden:
Een kind valt wanneer een ouder niet oplet, en het vallen van het kind doet de ouder schrikken. In deze schrik schreeuwen ze boos de naam van het kind. Het Kind huilt. Niet alleen omdat ze gevallen zijn en eventueel pijn hebben, maar ook omdat de ouder boos is geworden, terwijl die boosheid niet direct gerelateerd is aan datgene wat het kind gedaan heeft. Maar doordat ze geschrokken zijn, en liever hadden dat dit 'niet gebeurt was'. Wie krijgt de schuld? En wat verandert het aan het kind/ouder?

Er zijn jongens aan het ginnegappen in de auto. Het is donker en plots ziet men een flits. Ze zijn geflitst.
De eigenaar van de geflitste auto wordt boos op zijn vrienden, en kijkt in zijn binnenspiegel naar de plek waar het allemaal gebeurde. Waarom werd hij boos? En wat zal het anderen in de vrienden/eigenaar?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op anderen, wanneer ik in een situatie terecht kom waarin ik liever niet zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op anderen, omdat ik hen mede verantwoordelijk hou voor de situatie waarin ik me verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op anderen, wanneer ik in een situatie terecht ben gekomen waarin ik liever niet zit, en anderen daar verantwoordelijk wil voor houden omdat zij indirect of direct deel hebben uitgemaakt van de situatie en omdat ik zie dat zij direct of indirect betrokken waren in de situatie, richt ik de ervaren woede op hen, hem of haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op anderen die direct of indirect betrokken zijn bij een situatie waarin geschrokken ben of andere als medeverantwoordelijk wil houden voor de consequenties die alleen voor mij van toepassing zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om schreeuwende ouders naar hun kinderen te zien als normaal of zoals het hoort, omdat dit door iedereen gedaan wordt uit een automatisme of omdat de rust verstoort wordt in een moment van onoplettendheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om als ouder te gaan schreeuwen tegen mij kinderen en boos wordt op mijn kinderen, wanneer zij iets doen dat ik niet verwacht of waarop ik niet voorbereid ben, in plaats van mezelf te realiseren dat boos worden en schreeuwen in zo'n situatie de situatie voor het kind niet beter maakt, en dus zal ik naar nieuw methodes moeten zoeken waarin ik mezelf richting ga geven als ouder, zodat een kind niet de volle lading van mij krijgt en moet boeten voor de reactie die ik heb of voel en waarvan ik de reactie of gevoel wil uitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wrok te koesteren naar ouders die schreeuwen uit reactie naar een kind, omdat ze geschrokken zijn en liever hadden dat dit niet was gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een wereld te creëren waarin men wrok koestert naar elkaar vanwege jeugdige trauma's en waarin deze trauma's doorgezet worden op de volgende generatie, zonder te zien of te onderzoeken, naar hoe het beter kan of anders kan dan dat men al kent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen kinderen te willen, omdat ik bang ben om jeugdige trauma's voort te zetten bij de kinderen die ik kan voortbrengen en niet te willen zien dat ik als ouder mezelf kan veranderen dat jeugd trauma's geen trauma's zullen worden van mijn kinderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen kinderwens te hebben, omdat de angst om kinderen te traumatiseren groter is dan het besef dat een ouder kan veranderen en zich op die veranderingen kan aanpassen zodat de angst om kinderen te traumatiseren niet meer nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als kleiner en minder te beschouwen als een andere ouder, omdat de angst bestaat dat niet elke ouder even slecht is als de ander in het effectief opvoeden van een kind en daardoor angst creëer dat als je een slechte ouder bent, je jezelf niet goed hebt opgevoed of bent opgevoed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een wereld te creëren en te behouden waarin elke ouder bang is om zijn kind verkeerd op te voeden en daardoor leeft met het idee dat men per definitie een slechte ouder zal zijn/blijven, i.p.v. te realiseren dat een ouder kan leren om met nieuwe situaties om te gaan, nieuwe instructies kan geven en op die manier de vreugde in en als het kind niet hoeft aan te tasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om onzeker te zijn over mijn opvoedende kwaliteiten door mezelf te beïnvloeden middels gedachten en verhalen, waarbij het zinloos lijkt om iets anders van mezelf te verlangen dan wat meer de regel is dan de uitzondering.Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als minder op te stellen en het idee van minder zijn vast te houden in mijn gedachten en overtuigingen, waardoor het krijgen van kinderen of in de buurt zijn van kinderen mij benauwd omdat ik aan niets anders denk dat de kinderen verkeerd te benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op externe factoren wanneer ik diep van binnen weet dat ik boos ben vanwege de ongewenste consequenties en ik daardoor mijzelf als kwaliteit in mogelijkheden in twijfel trek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden op mensen/dieren/planten/dingen wanneer er iets gebeurd dat consequenties heeft voor mij en waarvan de consequenties afwezig geweest waren als ik me niet in die specifieke setting/situatie had begeven, waardoor ikzelf mezelf toesta om mijzelf te isoleren van mensen en situaties, omdat isolatie van zelf de enige manier lijkt om controle te hebben over onze levens en wanneer er iets fout gaat ik niet in de knup kom met moraliteiten die ik leef, waarbij ik automatisch een ander of de situatie de schuld geef en daarna spijt ervaar voor het handelen in agressie en oneerlijkheid naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf gekrenkt te voelen in mijn kwaliteiten als deelnemer in een situatie, wanneer anderen mij veroordelen voor de consequentie die ik tegemoet ga. Ik begrijp dat zij mij veroordelen omdat zij evenmin in mijn schoenen hadden willen staan/lopen en hierdoor een interne reactie hebben op het zien van de consequentie en dat uitten op een manier waardoor zij zichzelf als kwaliteit op het niveau kunnen houden als wat zij denken te zijn als kwaliteit van vaardigheid(en).

Ik zet me zelf toe tot het loslaten van energieën, gedachten, gevoelens en emoties, die te maken hebben met het twijfelen aan zelf en dit te projecteren op anderen, omdat ik zie en begrijp dat dit een mechanisme is geweest dat ik zelf niet stuurde maar mij overkwam.

Ik zet mezelf er toe om in situaties waarin ik andere mensen/dieren/planten/dingen de schuld geef van mijn boosheid te onderzoeken en op zoek te gaan naar een nieuwe methode om hier mee om te gaan, waardoor ik andere zaken niet de schuld geef, opdat ik tot het punt kom waarin ik ook mezelf niet meer schuldig hoef te voelen omdat ik weet dat elke misstap die ik maak, gecorrigeerd wordt door mezelf en ik actief bezig ben om mezelf waardig te laten zijn van leven.

Ik zet mezelf er toe om in situaties waarin ik schrik mezelf niet inferieur/minder te voelen en hierdoor consequenties creëer voor anderen en mezelf, wetende dat ik begrijp dat ik de consequentie niet prettig vindt en dat dat alles is wat het is. Ik kan besluiten in hoeverre ik mezelf hierin ga corrigeren om de consequenties te voorkomen, of me neer te leggen bij de consequentie, gezien het feit dat de reeds gepasseerde consequenties als reeds zijn geschied en daarmee onveranderbaar als situatie, maar niet onveranderbaar in het besef waardoor het gebeurd is en mijn praktische deelname in die situatie.






Boos Schreeuwen Wanneer Men Schrikt [Dag 1] Boos Schreeuwen Wanneer Men Schrikt [Dag 1] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/16/2012 Rating: 5