Lakoniek zijn [Dag 3]

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb laconiekheid te accepteren als mezelf, wetende dat laconiekheid hier is en geaccepteerd is door zelf om mezelf te beschermen van stress en verzet, wat zijn oorsprong gevonden heeft in mijn jeugd waarin ik me verzette tegen de grote mensen wereld en de stupiditeit die ik daarin projecteerde.
Cult Laconiek Schijt Caring
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om laconiekheid te accepteren als zelf, om middels laconiek zijn mijn verdriet te onderdrukken die ik in mezelf ervaar gemixt/gemengd met het verlangen om zaken te veranderen, welke als kind onveranderbaar zijn, welke als individu onveranderbaar zijn, en hierdoor er geen mogelijkheid is om werkelijk te werken aan de onvrede in zelf en hierdoor een mechanisme te ontwikkelen dat laconiekheid heet, dat de leugen voorschotelt dat men onaantastbaar is en geen drive heeft als zelf om te leven en hierdoor de verantwoordelijkheid van het bewegen als zelf aan de mind geeft waarin men beweegt naar en volgens de energie├źn die in het lichaam gevoeld worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om laconiekheid te accepteren als mezelf, en te zien als dat stuk dat onveranderbaar is als zelf, want op het moment dat laconiekheid gezien wordt voor wat het is, is het al reeds duizenden momenten geleefd en geperfectioneerd tot zelf, om het evenbeeld te worden van laconiekheid, waardoor men er niet aan ontkomt om in een innerlijke strijd verzeild te raken, tussen wat werkelijk speelt en wat men uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om niet te accepteren dat laconiekheid een mechanisme is dat ik ontwikkeld heb om mezelf te beschermen in een wereld waarin ik mezelf niet durf te zijn, of waar mezelf niet geaccepteerd wordt door andere mensen in deze wereld, waardoor laconiekheid gezien wordt als een vereiste om effectief te kunnen leven, maar waar echter men zichzelf steeds moet opstellen als een leugen, omdat effectief omgaan met wat werkelijk is en het veranderen wat nodig is niet hoort bij het laconiek zijn, waardoor men zichzelf stiekem en achteraf probeert te veranderen maar in situaties waar men laconiek gedaan heeft wederom zich laconiek gedraagt, omdat men niet mag weten dat je hen een leugen voorgeschoteld hebt en dat je dingen zei en deed, waar je het zelf ook niet mee eens was, waardoor men een vicieuze cirkel voor zichzelf maakt, waarin men probeert zichzelf als 'eer' stand te laten houden omdat de houding van laconiekheid geschetst was als de werkelijke wezen die je zou zijn - wat niet werkelijk zo is.

Ik vergeef mezelf dar ik mezelf toegestaan heb om laconiekheid te zien als datgene wat mij uniek maakt en anders dan anderen, omdat ik mezelf verberg in het openbaar als wie ik werkelijk ben, en wat ik werkelijk leef en mezelf hier uniek door voel om dat het lijkt alsof andere mensen volledig zichzelf zijn en dat alleen ik mezelf, omdat ik zo uniek ben, moet remmen en afstompen zonder te realiseren dat niemand zichzelf is in een systeem waar mensen niet gewaardeerd worden op wie ze zijn als leven, maar op wat ze zijn als het plaatje dat ze voorschotelen, wat zich uit in onzekerheid en jaloezie, en dat ik niet uniek ben in mijn doen en laten, omdat iedereen hetzelfde doet: overleven door niet onszelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om mijn teleurstelling in mijzelf te verbloemen door laconiek te leven, en te doen alsof ik lak heb aan mensen, dieren en planten en het leven, omdat ik de teleurstelling niet wil zien of ervaren dat ik werkelijk van binnen ervaar, maar er geen andere wegen zijn voor mij om te bewandelen dan laconiekheid omdat ik dit niet geleerd heb toen ik klein/jonger was en ik hierdoor denk dat ik dit ben, en nooit meer zou kunnen veranderen, wat niet meer is dan een leugen dat ik leeg omdat ik weet dat ik niet alle opties overwogen om mezelf opnieuw richting te geven en mezelf de kans te geven om werkelijk te veranderen, en mezelf opnieuw te leren kennen op manieren die mij op dit moment vreemd zijn of vreemd lijken.

Ik begrijp dat laconiekheid een afweermechanisme is, waarmee ik de teleurstelling van mezelf verbloem, aangeef dat ik mezelf niet effectief kan/durf te bewegen en dat dit in stand gehouden wordt door mezelf omdat ik denk en voel dat ik niet kan veranderen - wat niet waar is.

Ik begrijp dat laconiekheid een afweermechanisme is, waarmee ik mezelf bescherm tegen de wereld, en me afsluit voor de wereld en alles dat daarin is en dat luiheid vaak zijn oorsprong vindt in laconiekheid te zien als de manier om met dingen om te gaan, omdat het bouwt op het aspect dat ik voel/denk dat ik er 'toch niets aan kan doen', dat ik niet in staat ben om dingen te veranderen - wat niet werkelijk zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om de pijn hier als mezelf te verbergen middels laconiek zijn, omdat ik intern in boosheid reageer, kwaad of boos wordt op mensen, die zeggen of laten blijken dat ze meer van mij verwachten dan ik heb waargemaakt, en ongeacht of ik alles gedaan heb om te doen wat ik moest doen, voel ik de teleurstelling in de vezels van mijn lichaam zich uiten, waardoor ik geen andere uitweg zie dan laconiek te handelen, te doen alsof ik schijt heb aan alles, te doen alsof ik schijt heb aan mensen en de dingen die ze aandragen - wat niet zo is.

Ik zet mezelf er toe om de keren dat ik laconiek handel in kaart te brengen, door de situaties op te schrijven en te zien waarom ik zo heb gereageerd om mezelf daadwerkelijk de mogelijkheid te geven om te veranderen, nu ik begrijp en zie wat laconiekheid is.

Ik zet mezelf er toe om laconiekheid te bestuderen voor mezelf en te zien waarom ik laconiek reageer en te kijken naar de andere scenario's die ik had kunnen uiten maar niet deed. Ik zet mezelf er toe om erachter te komen, welk specifiek punt het is, waardoor ik mezelf laconiek opstel en laconiekheid blijf uiten.

Ik zet mezelf er toe om een manier te vinden die zelf-eerlijk is en waarmee ik geen opzettelijke last meer zal zijn voor mezelf of voor anderen, omdat ik begrijp dat slechts dit ene punt, mijn leven dicteert, en ik mezelf voel alsof ik geen richting kan geven aan mijn eigen leven, omdat de laconiekheid de muur is waar ik altijd tegen aan loop.

Wanneer en als ik mezelf zie dat ik laconiek ben/wordt, stop ik mezelf en neem een nieuwe adem teug, ik sla het moment op om te onderzoeken voor mezelf en geef de huidige situatie richting zonder opzettelijk laconiek te reageren zodat ik er maar vanaf ben, tot hier en niet verder.

Lakoniek zijn [Dag 3] Lakoniek zijn [Dag 3] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/18/2012 Rating: 5