Mezelf vergeven [Dag 4]

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb willen vergeven en heb zitten wachten totdat anderen mij zullen vergeven en hierdoor het gevoel van stagnatie en ophoping creëer in mijzelf, in mijn denken, doen, en laten, omdat ik wacht op de goedkeuring van een ander om mezelf weer te mogen ontwikkelen, vorm te geven in plaats van te vernielen.

Ik vergeef mezelf dat ik gewacht heb op goedkeuring van een ander om mezelf te mogen vergeven, omdat vergeving van een ander gezien en ervaren wordt als de voorschrift, de voorwaarde waardoor men werkelijk de goedkeuring heeft om opnieuw te mogen beginnen, want een vergeving is een stop van het verleden, en een nieuw begin, een schone lei, waarbij de lessen uit het verleden geleerd zijn en geen macht meer hebben over zelf, in het gevoel, het ervaren of het denken, omdat de geleerde les, hier als jezelf geaccepteerd wordt en niet meer los staat van jezelf, waarbij jij de realisatie van jezelf gaat leven.
Cult Forgiveness Hurts Crying Vergeving
Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om te wachten op mijn vergeving, waarbij een ander mij toestaat om mezelf te vergeven en weer door te gaan, omdat ik dit geleerd heb hoe vergeving werkt, en ik in mijn verstand en gevoel vastzit aan dit voorschrift, deze voorwaarde, en dus altijd wacht tot een ander mij de sleutel toereikt van de gevangenis waarvan de deur op slot lijkt en alleen geopend mag worden door hen waarvan ik vergeving verlang om door te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat vergeving religieus onderlegd is in mensen, religieus vertegenwoordigt is in ons leven, en het hierdoor logisch is dat zelf-vergeving niet bestaat, omdat in religie men afhankelijk is van iets buiten zichzelf, een persoon, een god, een kracht, dat meer is dan zelf, hoger is dan zelf, en hierdoor voelt het verkeerd, raar of onlogisch, om zelf te vergeven, want er is geen expliciete goedkeuring geweest van een ander om jezelf te mogen vergeven voor je daden, en hierdoor verlangen mensen naar de dood, omdat alleen in en met en als de dood zelf, zich hebben laten boeten voor al die zaken waarvoor zij zichzelf niet hebben mogen vergeven. En door dit begrip van vergeving als de dood, is het symboliek van Jezus aan het kruis, geleefd en aanbeden wordt door hen die wachten op de vergeving van henzelf als hun daden, doen, denken.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gezien heb dat het wachten op goedkeuring van een ander om zelf te mogen vergeven equivalent staat, gelijk staat, aan boete doening, het pijnigen vanzelf, het martelen van zelf, omdat vergeving in ons leven alleen ter sprake komt, wanneer onze straf uitgezeten is, terwijl we niet zien of herkennen dat de straffen die we uitzitten, veelal zelfopgelegde straffen zijn voor zaken en daden in het verleden, die te maken hebben met personen die hier niet meer zijn, met personen die verder gegaan zijn met hun eigen leven, en zich niet meer bekommeren om jou als wezen en de goedkeuring van vergeving waar jij ijverig en gewillig op wacht en hierdoor is het pijnlijkste van de daden uit het verleden, het weten, dat jij tot en met de dood zult moeten leven met de pijn en angst, omdat vergeving in dit leven niet zal komen -tenzij zelf een weg, een manier vindt, om zelf te vergeven, zonder de goedkeuring van een ander, om opnieuw te mogen beginnen van zelf, zonder te wachten tot jouw verzoek van vergeving ooit, een keer in de toekomst, op een onwaarschijnlijke manier, toch ingewilligd gaat worden.

Ik vergeef mezelf dat ik verzoeken tot vergeving gedaan heb in mijn gedachten en wacht op die wezens of krachten om mezelf te kunnen vergeven en mij de goedkeuring geven om verder te leven en zelf eindelijk een diepe adem kan nemen met het besef dat het OKÉ is om weer verder te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik niet gerealiseerd heb dat ik wacht op goedkeuring van een ander om weer verder te mogen leven, omdat ik weet dat ik in mijn leven, en in mijn streven, iets gedaan heb, dat niet het beste resultaat bracht voor iedereen te samen, en slechts alleen focuste op mezelf, als mijn wensen, verlangens, gedachten, en benodigdheden, en omdat ik dit weet van mezelf, wil ik de goedkeuring hebben tot het vergeven van zelf, omdat ik erachter gekomen ben dat wat ik deed, en wat ik gedaan heb, niet in overeenstemming was met de anderen.

Ik begrijp dat ik mezelf alleen kan vergeven wanneer ik dit aan mezelf verander, waarin ik elk aspect meeneem in mijn beweging en naar niets minder streef dan dat. Alleen dan kan ik mezelf de goedkeuring geven, om mezelf te vergeven, ongeacht ik de goedkeuring heb van hem of haar. Ik zal hen als voorbeeld gebruiken, waarom zelf nooit meer is dan een ander, en ik zal mezelf er toe zetten om te begrijpen waarom ik een ander niet meegenomen heb in mijn overwegingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet gerealiseerd heb dat ik mezelf kan vergeven, en de autoriteit heb om dit te doen, omdat ik niet goed gekeken heb naar wat vergeving precies is en inhoudt en me hierdoor automatisch neergelegd heb, bij hoe vergeving geleefd wordt door andere mensen, en mijn hoop gevestigd hebt op anderen, om te dienen als mijn voorbeeld, zonder te beseffen dat zij, net als ik, de hoop hebben gevestigd dat het voorbeeld dat zij zagen in deze wereld, waardoor ik kan opmaken dat, omdat zelf-vergeving niet geleerd is of aan mij geleerd kon worden, dat hun vergeving ook gebaseerd is op dezelfde religieuze principes die van voorouder op voorouder zijn doorgegeven aan hun kinderen.

Ik vergeef mezelf dat ik gezocht heb naar een voorbeeld van vergeving en dat gevonden heb in Jezus aan het kruis, omdat Jezus geleefd wordt als het voorbeeld van vergeving door zelfopoffering en zelfopoffering, zelf-martelarij, gezien wordt als een van de kwaliteiten van Jezus die wij moeten nastreven of moeten proberen te evenaren. Wetende dat dit alleen behaald zou kunnen worden door zelf te laten sterven en niet meer verder te leven, terwijl leven alles is dat wij werkelijk willen. Hierdoor bestaat er geen vergeving in deze wereld die het leven waardeert en honoreert, er bestaat alleen vergeving door boetedoening, en dit is overal te zien als we goed durven te kijken naar alle aspecten in een menselijk leven, niet alleen van onszelf, maar ook van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb willen vergeven, omdat ik begrijp dat bij het vergeven vanzelf, het verleden als zelf sterft bij de vergeving, de waarden en ervaren energieën zullen niet meer zijn vanaf dat moment, de waarden en ervaren energieën waarmee ik mezelf naar en volgens heb gedefinieerd, waardoor een deel van mij zoals ik bestaan heb, ophoudt te bestaan, en omdat ik denk dat dit stuk waarden en deze energieën, omdat ik ze zo lang en intens geleefd heb, onlosmakelijk aan mij verbonden zijn, en dus deel zijn van mij, ik bang ben voor de dood van zelf, terwijl ik begrijp dat alles wat ik geleefd heb qua principes en voorbeelden gebaseerd is op een leugen en op principes die niet het leven honoreren, maar alleen de pijn als boetedoening.

Ik begrijp dat zolang ik geloof in boetedoening, ik mezelf niet kan vergeven en nooit een voorbeeld zou kunnen zijn van de realisaties en inzichten die het leven wel honoreren.

Ik begrijp dat er altijd consequenties zullen zijn voor mijn acties en mijn leven, en ik begrijp dat consequenties zijn boetedoeningen zijn, maar mathematische waarschijnlijkheden en als ik ervoor zorg dat deze waarschijnlijkheden altijd gericht zullen zijn op wat het beste is voor iedereen, weet ik dat zelf bij het maken van een fout, ik mezelf kan vergeven en opnieuw kan beginnen.

Dit is de realisatie die ik mezelf toesta om te leven.
Mezelf vergeven [Dag 4] Mezelf vergeven [Dag 4] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/22/2012 Rating: 5