Woede-ervaring sinds kleinsaf aan [Dag 14]

Cult Dreadful Sleur

Voor referentie:
Dit blog heb ik gemaakt naar aanleiding van dit product. Een groot deel van mijn leven heb ik geleefd als besproken daarin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn dat ik heb moeten omgaan met een energie disorder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos en verdrietig te zijn dat ik mezelf zodanig heb moeten aanpassen aan de wereld van mijn energie disorder dat ik mezelf als essentie zie als inferieur ondanks dat ik het ruim onder controle heb gekregen.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om de energie disorder waarmee ik ter wereld kwam, een deel is van wie ik ben als leven, wat ik gedemoniseerd en verheerlijkt hebt, gedemoniseerd omdat ik deze uitspattingen wilde uiten maar het niet kon zonder dat daar consequenties aan zaten en ik een last zou worden voor mijn ouders of zij die verantwoordelijk waren voor mij, en verheerlijkt, omdat het als mezelf voelt, wie ik ben, de agressie, de woede, en de durf om mezelf uit te spreken zelf in en als deze agressie en woede. Ik dacht dat iedereen dit had, maar gewoon te bang was om voor zichzelf op te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om mezelf als leven te zien als wie ik was als kind met de energie rushes en onthoudbare houding van mezelf, waarbij ik iedereen verbaal afbrak en minimaliseerde in de mogelijkheid om ook maar enige controle over mij te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik geaccepteerd heb om mezelf te etiketteren als het hebbende van ADHD, een energie disorder, dat zich ontwikkeld middels een tekort te hebben van vocabulaire en mezelf daarmee te kunnen uitten zodat ik mezelf duidelijk kon maken aan iedereen met wie ik in contact kwam.

Ik vergeef mezelf dat ik de woede in mij koester die hier al bestaat in mijn lichaam sinds kleinsaf aan, omdat ik nog steeds een uitlaat klep zoek om mezelf te kunnen uiten 'als leven', zonder er ook maar enig moment aan te twijfelen dat deze woede misschien weleens niet mij als leven is, maar een consequentie is waarmee ik heb moeten leven en dat niet 'hier' hoeft te zijn als wie ik ben als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik de woede die ik in mij koester gebruik als referentie punt, omdat ik er eigenlijk alles aan doe om deze woede niet te voeden en mezelf niet meer in de hand heb, wanneer dit tot een kritiek punt komt, ik ben hier altijd in angst van dat ik dit kritieke punt in mezelf weer bereik en daardoor zie dat ik werkelijk in feite qua dat niets veranderd ben, zelfs na al die moeite die ik erin gestopt hebt om dit in mezelf te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik de woede in mezelf heb geaccepteerd als een vast staand feit, iets dat altijd hier moet zijn, omdat 'ik' dit ben, terwijl ik geen duidelijke referentie heb waarom deze woede er nu duidelijk is, en hoe ik hem hier in dit leven heb gecreëerd, omdat het er al was sinds mijn geboorte.

Ik vergeef mezelf dat ik alleen maar zie hoe ik kan voorkomen dat woede extra ontstaat, en hiermee rekening houdt met andere mensen en hun energie-ervaringen, omdat woede destructief is, en ik hier daarom mezelf gewoonweg niet toesta om mensen dermate te benaderen als ik een kans zie dat dit zich zal ontkiemen in woede. Ik ben blij dat ik mezelf deze praktische mogelijkheid heb gegeven door mezelf goed te onderzoeken, maar ik begrijp ook dat ik mijn woede niveau in mezelf hanteer als gemiddelde, en dat dit een eigen ervaring is, dat zich niet verenigt in iedereen om mij heen als ik kijk naar de grootte,extentie van de ervaren woede in mij, dit kan ik zien omdat mensen veel rustiger zijn dan ik in zekere situaties, waar ik mezelf behoorlijk opwindt, en een ander op een heel ander niveau weet te praten dan ik zelf, hierdoor weet ik dat de woede onderdruk en niet getranscendeerd heb.

Ik vergeef mezelf om te denken dat dit stuk van mezelf als energie onaantastbaar is, wat inhoudt dat ik dit niet middels woorden tastbaar kan maken, en daarvoor de  zoektocht heb ingezet om mezelf duidelijk te maken, eventueel door iets te ontwikkelen waardoor mijn zelf-ervaring, tijdelijk, gedeeld kan worden, en dus even een zelf-ervaring is van een ander, om op die manier alles van mij mee te nemen in hun beredenatie en mij op de juiste, specifieke manier, eventueel kunnen helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik de drukkende woede in mezelf heb gezien als zelf als leven, en dat dit een deel moet zijn of blijven van mezelf als leven, omdat ik vrij effectief handel met het in stand houden van dit, en ik eigenlijk geen garantie zie dat als wanneer ik dit laat vervallen op een of andere manier, dat het gaat bijdragen aan mijn effectiviteit.

Ik vergeef mezelf dat ik het drukkende gevoel van woede hier in mezelf zie als nodig, omdat ik ervaar dat mensen bang zijn voor me wanneer ik mezelf als deze woede laat gaan, waardoor ik in een keer van fysieke inferioriteit mezelf weet te verschuiven naar een superioriteit, waarin andere beven en spijt hebben dat zij op een bepaalde manier zijn omgegaan met mij, want dit is hun consequentie. Ik begrijp dat ik een groot deel van de mensen hierdoor expres op afstand hou in mezelf, mezelf als gevoel/emotie niet meer wil verenigen met hen, omdat deze woede niet altijd in de zelf-eerlijkheid wordt uitgesproken, maar voornamelijk in mijn verleden gebruikt werd, om mensen te kwetsen, omdat zij mij hadden gekwetst, en dit was 'hun' consequentie voor het kwetsen van mezelf hier.

Ik vergeef mezelf dat ik meer druk ben met het kanaliseren van mezelf door de woede die in mij bestaat, dan hier een daadwerkelijke oplossing op te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf ervaar in een langdradig en vreselijk en rot gevoel, in de hoop dat dit ooit zomaar verdwijnt, terwijl dit een ervaring is die al sinds kleinsaf aan hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf ervaar in een langdradig en vreselijk en rot gevoel, wat ik als kind dacht te kunnen transcenderen op het moment dat ik seks gehad zou hebben, en hierdoor was de ervaring van seks wonderfull voor mezelf, omdat ik op die momenten weer leeg was, echter hoe ouder ik nu wordt en de vaker ik seks gehad heb, ben ik erachter gekomen dat seks niet de sleutel was tot het transcenderen van deze ervaring hier in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf voor de gek hou door te zeggen in mezelf dat ik er alles aan doe en alles aan gedaan heb, wetende dat dit alleen klopt in de mogelijkheden die ik had in en als bewustzijn, maar dat ik hier als fysicaliteit veel meer mogelijkheden, maar ook lagen heb, die ik moet adresseren voordat ik dit daadwerkelijk kan zeggen, wat zal kunnen resulteren in het transcenderen van mezelf als deze woede.

Ik stel mezelf als doel, dat ik de woede ervaring niet meer ga zien als een onoplosbaar iets en dat dit bij mij hoort, want ik begrijp dat de woede een consequentie is van. Zolang ik niets doe om de zekere consequenties te voorkomen, zal deze woede altijd hier zijn.
Woede-ervaring sinds kleinsaf aan [Dag 14] Woede-ervaring sinds kleinsaf aan [Dag 14] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/14/2012 Rating: 5