Afgunst/Jaloezie en het verleden [Dag 20]

Cult Afgunst Jaloezie
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om onderhuids een agressie, een boosheid te ervaren naar hen waarvan ik denk dat zij een 'beter' leven hebben, een 'makkelijker' leven hebben dan ik en te doen alsof zij nooit wat meegemaakt hebben waardoor zij geworden zijn wie zij zijn, ik begrijp dat zij ook net als ik punten meenemen in hun leven en dit leven, ongeacht of zij nu staan voor een wereld die het beste is voor iedereen, of niet, hun leven verheerlijken boven de mijne is zelf-deceptie en voedt alleen jaloezie en haat en nijd, omdat ik in het heetst van de discussie altijd zal teruggrijpen naar mijn zelf-ervaring van hoe mijn leven geweest is, en dat een ander blij moet zijn met hun leven dat ze hebben gehad, waarin ik de koning ben van het 'klote' leven en een ander de koning of koningin is, van het zorgeloos leven in en als opzettelijk misbruik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om anderen als hun leven te verheerlijken omdat het de zeilen bij zet voor mijn zelfbeeld, either positief of negatief, waarbij ik mijn zelf-ervaring boven die van een ander wil neerzetten en indirect wil zeggen, kijk mij, zie mij, wil jij mijn leven? wetende dat elk antwoord nee zou zijn, en ik mezelf hierdoor als uniek kan neerzetten, ook al is dat op een negatieve manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om afgunst te creëren naar mijzelf toe, i.p.v. envy, omdat envy is wat ik leef en zie dat dat niet werkt, en ik middels afgunst wel een resultaat kan boeken in en als mijn observaties die verenigbaar zijn met wat ik voel, wat ik over mezelf voel, en wat ik hier als mezelf ervaar. Ik heb mezelf middels afgunst kunnen scheiden van de rest, en heb dit gevoel van het verafgunst zijn verheerlijkt tot een persoonlijkheid, terwijl ik die van binnen mezelf als haat en nijd aan het voeden ben, want ondanks ik of men de afgunst verheerlijkt. Leuk is het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om afgunst te 'geven' aan andere om te gebruiken in hun evaluatie om hen te testen of ze staan in common sense of dat ze staan in gelijkheid van mezelf als leven, en hierdoor test of ik hen daadwerkelijk meer kan geven dan alleen afgunst omdat zij hun waarde dan bewezen hebben aan mij als wat ze leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om opzettelijk afgunst op me af te roepen, om op die manier te testen of mensen mij zien als een gelijke of niet, en hier eigenlijk voor zorgt dat velen niet door deze test heen komen, want het is misschien wel een van de moeilijkste testen die ik gecreëerd heb voor een ander om zich te bewijzen aan mij, wie ze zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om testen te creëren die gebaseerd zijn op afgunst, om op die manier de 'waarde' van een ander te meten, en eigenlijk op die manier bekijk of ik die ander kan vertrouwen als wie ze zijn, omdat ik alleen hen die bij mij blijven na deze test een vertrouwen van mij krijgen als wat ze zijn, omdat ze een van de moeilijkste testen die ik gecreëerd heb voor hen, hebben kunnen doorstaan en dat vind ik noemenswaardig en dus ook waardig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik voornamelijk met jaloezie werk, omdat afgunst het tegenovergestelde is van jaloezie, maar omdat afgunst een negatieve lading is, en jaloezie een positieve lading, heb ik niet gezien dat wat ik eigenlijk in stand hou is een illusie van afgunst/jaloezie, en niemand daar mee help, omdat ik hen blijf energetiseren in hetzelfde construct, maar alleen net een iets andere invulling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om met een schuin oog te kijken naar mensen omdat ik hen niet vertrouw als datgene wat ze uiten en datgene wat ze echt meegemaakt hebben, waarbij ze hun leven verbloemen en een nep gezicht of houding op zetten, waardoor het lijkt alsof ze 'super normaal' zijn en ik erger me daaraan, omdat ik hierdoor vind dat ik mezelf eigenlijk zou moeten aanpassen aan hun wangedrag, terwijl het juist zo is dat het wangedrag door de meeste geaccepteerd wordt als hoe men zou moeten leven, maar ik dit echt in de zelfoprechtheid van mezelf en als mezelf gewoon niet kan. Ik wil niet verbloemen. Ik verbloem niet.

Ik vergeef mezelf dat ik participeer in jaloezie en afgunst, omdat ik toch stiekem nog een beetje geloof dat het plaatje dat mensen mij voorschotelen raakvlakken heeft met hun echte leven als wie ze zijn en dat dit geen schijnbeeld is, omdat ik het toch wel eens opgemerkt heb dat er echt mensen zijn waarbij ik verkeerd zat in mijn veroordeling van een ander, of anders gezegd dat ze me ervan echt aan t twijfelen hebben gemaakt of ze nu werkelijk zijn als wie ze zijn of slechts een beeld, wetende dat ik op die momenten het verschil tussen de waarheid en werkelijkheid niet gezien had, omdat ik dit niet kon zien omdat ik een energetische robot was, die alleen de polariteiten van mezelf aan het leven was.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegelaten en aanvaard heb om in mijzelf als mijn mind, een afgunst te creëren naar mensen als hoe ze zich gedragen en mezelf boven hun uiting plaats, omdat ik zie dat die mensen eigenlijk mijzelf zijn, en dat ik graag met hen wil connecten om mezelf beter te leren kennen, maar daarentegen creëert ik afgunst naar hen toe, terwijl ik in het geheim een aantrekking voel naar hun en omdat 't geen jaloezie is, kan ik het alleen maar interpreteren als afgunst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb afgunst te zien als een werkelijke leefbare uiting van mezelf, wat niet zo is, aangezien ik het niet openlijk wil leven, omdat men dan kan zien dat ik hier sta en leef in en als een jaloezie voor een ander, omdat ik de angst als mezelf aanvaard heb dat ik minder ben dan een ander, en zelf hen die ik het meest verwant zie aan mezelf als uiting, in een hokje stop waaraan ik niet wil komen, omdat ik zie dat ik graag in contact wil komen en zijn met mezelf en zie dat als ik hen onderzoek als mezelf in intimiteit kom ik meer over mezelf te weten, maar dat mag niemand anders weten!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegelaten heb en aanvaard heb om het leefbaarder te vinden  als ik afgunst creëer i.p.v. jaloezie, omdat er weinig zaken zijn waarop ik echt jaloers zou kunnen zijn, en bij kleine dingen waarbij ik jaloers ben op een andere persoon, die persoon in een hokje stop die ik ook nooit meer open maak, omdat ik weet in mezelf dat als ik hen de kans geef als mezelf, en zij mij de kans geven als hunzelf, we elkaar leren kennen en onszelf als leven leren kennen, hoe raar dat ook is/klinkt: Jezelf leren kennen door anderen te leren kennen.

ik vergeef mezelf dat ik niet toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik anderen mensen wil leren kennen, maar het niet toesta van mezelf om anderen te leren kennen, want toen ik goed bezig was met het leren kennen van anderen, leerde ik ook steeds meer van mezelf kennen, en aangezien het leren kennen meestal in de context was van seks, heb ik alleen mijzelf leren kennen in najaging van mijn seksuele behoefte die alleen al vervuld werden door een aandacht van wederzijdse interesse en dat plezier hebben met elkaar mogelijk is, waarbij wij net als kinderen konden spelen maar dan de volwassen spelletjes konden spelen in volle acceptatie.

Ik vergeef mezelf dat ik toegelaten en aanvaard heb om niet te zien dat ik door het niet meer accepteren van jaloezie en afgunst, een vrij wezen was geworden die in staat was om met alles en iedereen mezelf te ervaren in en als zoenen, seks, en vertroeteling, maar ik hierdoor in een hok geplaatst werd dat ik 'makkelijk' was, of 'een slet', of 'geen smaak' of 'alleen maar met mijn lul dacht' dat ik aan mezelf als effectief ben gaan twijfelen, en omdat ik mijn 'vrienden' en 'vriendinnen' niet kwijt wilde, terwijl ik in en als hun mind al reeds alle reputatie heb verspeeld die ik had opgebouwd, waarbij ik het aller ergste vond dat juist diegene die ik expres op afstand hield omdat ik dacht dat dat het beste was, de persoon was die naar mij verlangde als hoe ik naar die andere persoon voorheen verlangde en t mezelf kwalijk neem dat ik mijn eigen ruiten in gegooid heb, omdat ik mezelf had ontwikkelt tot een wezen dat een heel stuk vrijer was in alles dan elk van mijn vrienden/innen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om eigenlijk sinds die tijd geen relaties meer aan te kunnen gaan met mensen, omdat ik jaloezie/afgunst weer ben gaan leven als mezelf, terwijl ik al reeds aan mezelf bewezen had dat ik mezelf meer als leven ervoer en ook meer leefde dan ik daarvoor deed en hierdoor in een strijd verwikkelt raakte met mezelf omdat ik niet meer wist 'wie ik was'.

Ik vergeef mezelf dat ik een boete heb uitstaan bij mijn 'vrienden' en 'vriendinnen', omdat ze mij op momenten dat ik me wilde herpakken als leven, mij demotiveerde, mij voor het blok zette, ervoor zorgde dat de andere persoon in kwestie een hekel aan mij kreeg, waarvoor ik hen niet wilde vergeven, omdat ik als inferioriteit, hen altijd meer wenste dan mezelf, hoewel ik nu zie bij het schrijven van deze ZV dat dit niet altijd het geval geweest is.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en aanvaard heb van mezelf om uit wrok geen consideratie te hebben voor andere mensen, en hun gevoelsleven aan mijn laars heb gelapt, om slechts te voldoen aan mijn seksuele behoefte en de spanning te leven die er op dat moment bestond tussen mij en een partij waarvan ik eigenlijk mezelf afzijdig had moeten houden, had ik mijn vrienden als henzelf als persoonlijkheid, en gevoelsleven willen honoreren. Ik heb dit mezelf nooit vergeven, omdat iets in mij zegt dat ik daar schijt aan moet hebben, maar dat in wezenlijkheid niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om afgunst te gaan accepteren als iets wat ik wil ontvangen sinds het moment dat ik gerealiseerd heb dat ik fout bezig was met bijv. relationele zaken, en de afgunst een bevestiging is voor mezelf, dat het echt onaanvaardbaar was, en het is niet zo dat andere mensen weten wat er in me speelt, of waarom ik afgunst op me af roep, want dat is de geheim van de smid, waarmee ik mijn eigen ijzer smeedt op mijn manier, op die manier dat ik zie en ervaar als perfect en acceptabel, zelf als dit in totale contradictie is van wat ik wil bereiken als mezelf hier als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toelaten heb om afgunst te creëren voor iemand die mij met wetens in heeft benadeeld in mijn zoektocht/speurtocht naar gelukzaligheid terwijl ik die persoon vertrouwde als mezelf en ondanks ik niemand kan toe-eigenen, ik het geen stijl vind, dat een ander toch voor de jackpot gaat, terwijl het juist die jackpot is die mijn leven een stuk dragelijker zou kunnen maken, en het voor die ander niet meer is dan een peulen schilletje, en waarbij ik mezelf dus in deze statement minder maak dan een ander en het verlangen in mezelf alleen maar vergroot, en het verdriet alleen maar vergroot, omdat ik het op geen enkele manier kan verrechtvaardigen zonder hier mezelf tekort in te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik toegelaten heb en aanvaard heb om het gevoel van onrechtvaardiging, te baseren op mijn eigen verlangen en alleen mijn eigen leven, en niet te zien dat een ieder op zijn eigen manier probeert om het leven van hunzelf wel te laten werken, omdat ik de illusie geaccepteerd heb dat er mensen zijn die echt wat van hun leven gemaakt hebben in hun willendheid en dat ik eigenlijk de uitzondering op de regel ben, wat niet zo is, en hoe moeilijk het ook is op dit moment om dit 'schijnbare' los te laten, weet ik nu, dat wanneer ik dit niet bespreekbaar gemaakt heb de ander, de ander mij nooit in consideratie zal nemen, wanneer hij/zij bezig is met zijn overlevingsdrang en niet met wat het beste is voor allen en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel om affaires uit het verleden te vergeven en los te laten, de lessen eruit te leren, hoe ik een dergelijke situatie kan richting geven naar en volgens het principe wat het beste voor iedereen is het beste voor mij.

Ik stel mezelf ten doel om affaires uit het verleden te vergeven als mezelf en als de ander, de lessen eruit te leren hoe ik een dergelijke situatie kan richting geven in het principe van gelijkheid en eenheid, en waarbij ik begrijp dat het vasthouden van wrok naar een ander, of naar mezelf, mijzelf geen richting geven is, maar een energieke vertoning is die maar een ding voor mij of een ander in petto heeft: Wrok, dood en verderf.

Ik stel mezelf ten doel om alle affaires uit mijn verleden te onderzoeken en te vergeven als mezelf en als een anders, dat ik hem of haar bij een confrontatie recht in de ogen kan aankijken en zonder een ervaring te hebben van te willen wreken of te vluchten, en de issues die er zijn bespreekbaar te maken.

Ik stel mezelf ten doel dat wanneer ik afgunst zie hier als mezelf, dat ik begrijp dat ik de andere persoon wil kennen, omdat ik alleen dingen van 'mezelf' kan leren, en de afgunst er juist voor zorgt dat ik mezelf niet leer kennen, ook wetende dat alleen ik weet dat ik mezelf wil leren kennen als de ander, en dat het veroordelen van mijn gedragingen in en bij die persoon alleen door mij gezien kunnen worden in de verkeerde context, omdat ik angst deel heb laten uitmaken van mijn leven hier, en waarbij zelf-veroordeling het mechanisme is geweest, waarbij ik het idee had mezelf te kunnen verbeteren. Dit is niet zo. En ik begrijp dat zelfbeoordeling, iets anders is dan zelf-veroordeling. Ik kan mezelf beoordelen in en als het levende principe van Equality and Oneness, en ik kan mezelf allen veroordelen als ik niet meer de wil heb om iets aan mezelf te veranderen dat misbruik maakt of een ander mens/dier/plant opzettelijk schade toebrengt.
Afgunst/Jaloezie en het verleden [Dag 20] Afgunst/Jaloezie en het verleden [Dag 20] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/26/2012 Rating: 5