Jagen als Leren : De herkenning van mezelf in Retro-Perspectief [Dag 8]

Ik besloot om mijn boeken weer eens erbij te pakken. Ik heb van de 6 modules pas 1 gemaakt.


"Ik kan het", "Ik wil het", maar toch zo vaak heb ik het gevoel dat ik er niet aan wil denken. Ik moet nog dit doen, ik moet nog zo doen, Ik moet nog dat lezen, Ik moet daar nog aandenken. En ik leer slecht wanneer er teveel op en naast mijn bord ligt. Wat op mijn bord ligt heeft in mijn gevoel prioriteit, maar wat naast mijn bord ligt is waar ik geen prioriteit aan wil geven, maar het toch moet doen.

Ik ben nu weer op een punt dat ik dat wat naast mijn bord lag opruimt heb en me weer kan focussen op mijn bord.

Ik liep de trap op, en de volgende trap. Ik zag mezelf als een razende door de stof heen werken in mijn gedachten en ik zag wat mij 'zo niet aantrekt in het leren en mijn houding'.

Het is dat razende, dat jagende, waar ik helemaal tureluurs van word.

Mijn eerste module, heb ik gehaald door elke dag als een ijverig persoon de spullen las, de opdrachten maakte en gaf mijzelf een tijdbestek van een maand. Ik geef mezelf voor elke module ook 1 maand. Ongeacht hoeveel studie-uren ervoor staan. Ik heb mezelf bewezen dat 'ik het kan', dat 'ik het wil'. Maar toch komt ernaast zoveel kijken dat ik steeds weer terugkijk in het verleden en baal dat ik eigenlijk niet zo ver ben als ik gewild had, waarom? Omdat wat naast mijn bord ligt, dat is, wat er allemaal in de wereld gebeurt, de neven activiteiten, ook onderhouden moet worden, en dit vergt meer onderhoud dan ik eigenlijk gewild had.

Ik schrijf dit blog om mezelf te herstructureren hierin, omdat ik het gejaag naar datgene op mijn bord en datgene naast mijn bord, eigenlijk meer dan zat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om te jagen op volle snelheid, zonder mezelf te bedenken of het ook anders kan, omdat het gejaag, het enige is dat echt goed aanvoelt in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb om al jagende te bedenken hoe ik mezelf kan corrigeren, omdat wanneer ik mezelf goed voel, één voel met mezelf, ik het beste presteer, en ik begrijp ook hieruit dat ik 'moet jagen', want anders ben ik niet 'één met mezelf' en presteer ik hierdoor automatisch onder mijn kunnen, omdat jagen het vereiste is voor mezelf om te voldoen aan mijn 'wil', mijn 'zijn' = optimale prestaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf al jagende heb aangeleerd om nog feller en sneller te jagen dan fysiek programmeert is, om mezelf te optimaliseren, en omdat ik dit voelde, als het zijnde mezelf, heb ik in en als mijn kunnen elke keer weer gestreefd naar zelf-optimalisatie, echter altijd afhankelijk van de energieën die zich parten doen wanneer ik hier ben in het gevoel en besef van mezelf als gejaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf opgelegd heb om hard te jagen naar alles wat ik wil presteren, omdat dan wederom te presenteren aan mensen als het zijnde 'het voorbeeld van', en dit jagen zie als mezelf als superioriteit, en mezelf veroordeel op alles wat ' te langzaam' gegaan is, ongeacht hoe effectief ik daarin geweest ben, ongeacht de vruchten en kwaliteit die daar bij kwam kijken, ik ben niet tevreden met mezelf als ik niet voldaan heb aan mijn 'kwaliteit' dat 'jagen'/'snel/'vlot' is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik jaag naar mijn positie of de momenten waarop ik mezelf in retro-perspectief kan zien, omdat ik hier volledig leef, in en als retro-perspectief, kijkend op het verleden, kan ik niets anders doen dan jagen, want "om mezelf te evalueren, moet ik naar mezelf als handelen kunnen kijken" en het resultaat is nooit in het moment volledig te observeren, en hierdoor werk ik met een zekerheid, dat retro-perspectief heet, omdat ik van te voren slechts een glimp kan opvangen van het eind resultaat, maar nooit het volledige plaatje zoals die uiteindelijk zal zijn/is geworden. Ik begrijp dat ik voor mijn handelen en herkenning en werkwijze, jaag, zodat ik sneller kan komen bij het punt van zelfevaluatie, wat mij onderliggend zorgen geeft, omdat ik met deze werkhouding, alleen mezelf als leven, fysiek hier op aarde, kan evalueren, wanneer ik dood ben, en ik de dood zie als noodzakelijk voor mezelf als zelfevaluatie. Hoe heb ik dit in godsnaam zo kunnen creëren?

Ik ben een systeem, dat zichzelf wilt perfectioneren. Een systeem dat de volgende moment zo invult, dat het in retro-perspectief klopt met wat ik heb willen creëren. Ik ben op het punt beland dat ik het verleden tot mij genomen heb, weet hoe ik dit kan veranderen, echter ik ben mezelf als leven volledig vergeten wanneer het gaat over mezelf als de volgende momenten. Ik zie alleen waar ik geweest ben, maar niet waar ik naar toe ga. Waar ik naar toe ga is slechts een 'hunch', een gevoel dat mij zekerheid geeft, omdat ik dat nastreef en ik tevreden ben over mezelf als systeem als hoe ik uiteindelijk nu hier gekomen ben. Waar ik ontevreden over ben is dat ik stagneer. Ik wacht op nieuwe gebeurtenissen om deze weer te corrigeren. Ik ben alleen maar bezig met corrigeren, maar niet echt met creëren. Niet echt, want, door zaken te corrigeren, creëer ik een nieuwe loop van zaken, een nieuwe gang van zaken, maar ik heb geen 'toekomst' visies meer. Qua systeem ben ik af als het gaat om dit specifieke punt van creëren door te corrigeren, op individueel vlak wel te verstaan.Om mezelf hier als leven te creëren, zal ik mezelf nu de kans moeten geven, om dit ook te doen, waarin ik mezelf gaande weg corrigeer, maar mijn focus niet meer ligt op het alleen maar corrigeren van mezelf. Ik mag weer vooruit kijken van mezelf doordat ik bewezen heb dat ik mezelf kan corrigeren. Ik kan mijn mind nu gebruiken om ook de toekomst te creëren voor allen als één, wat het beste is voor Al. Dit is het punt waar ik altijd naar gewerkt heb, wat ik altijd heb geweten, maar nooit echt gekeken heb naar wat ik op 'dit moment' zou moeten gaan doen, omdat ik nooit gedacht had dat ik hier überhaupt zou gaan komen.

Ik zet mezelf toe om de toekomst weer te creëren, omdat ik mezelf als mijn verleden heb weten te corrigeren.

Ik zet mezelf toe om weer naar voren te kijken en mijn achteruitkijkspiegel niet meer mijn dominante levenshouding laat zijn.

Ik zet mezelf toe om de achteruitkijkspiegel alleen nog te gebruiken voor momenten dat er iets gecorrigeerd te gaan worden, en verder hier ben, als de volledige evaluatie die ik kan verrichten hier als mezelf, en als de toekomst.

Ik sta het wederom toe om weer te groeien en weer te expanderen, maar nu in en als leven en niet in en als het zijnde van de mind consciousness met gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik een gevoel van bizariteit hier ervaar van dit punt van realisatie, omdat ik zelf zeg: Ik mag weer, uit een eigen besluit, als leven, waar ik lang van gedacht heb dat ik nooit op dit punt zou komen.

Ik vergeef mezelf dat ik een gevoel heb van bizariteit , omdat mijn backchat zegt dat ik dit niet moet doen, dat dit niet klopt, terwijl ik in mijn zelf-eerlijke evaluatie zie dat dit wel klopt, en dat dit de weg is, die ik moet inslaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik van mezelf toegestaan heb om de backchat-stem te vertrouwen en volgen als mezelf als wie ik werkelijk ben, ja ik ben de backchat, maar ik ben niet de backchat als wie ik ben als werkelijk leven, ik als backchat zijn mijn zorgen, energieën die impact op mij hebben, mijzelf als oneerlijkheid, mijzelf als ego.

Ik vergeef mezelf dat ik het raar vind om mijn backchat stem niet meer te horen en een leegte te voelen in het stuk waar de stem vandaan kwam, omdat ik geen richting meer kan verkrijgen vanuit dit perspectief als mezelf als ego.

Ik zet mezelf er toe om de backchat niet te heractiveren, ook al is het makkelijk om dit wel te doen, en wederom volgens preprogrammering van mezelf te gaan lopen, deze backchat functie heeft geen waarde mee voor mezelf als zelf-perfectie in en als zelfevaluatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf een egoïst voel, omdat ik de backchat hiermee stop en het lijkt alsof ik het leven van mezelf als de backchat ontneem, alsof de backchat een demoon is, dat afhankelijk is van mij, en ik leven moet gunnen om te kunnen leven, want dit is het gevoel dat ik met alles  heb als gedachte, gevoel en emotie. "Ik moet het leven geven" Maar is dit juist?

In de: History of The Portal komen een aantal demonen hun verhaal doen rondom de ontdekking van de Portal. Ik begrijp hun volledig en ik zie ook dat ik sympathie ervaar naar hun toe als het gaat naar hen als leven, niet als hun daden en wat zij moesten doen om te 'overleven'. Deze sympathie is een punt dat ik snel zal onderzoeken om mijzelf verder te assisteren met de wederopstanding van mezelf, dit keer niet als systeem, maar als leven.
Jagen als Leren : De herkenning van mezelf in Retro-Perspectief [Dag 8] Jagen als Leren : De herkenning van mezelf in Retro-Perspectief [Dag 8] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/01/2012 Rating: 5