Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te hebben voor genetische afwijkingen, of genetische problematiek dat mij zal bezoeken in specifieke tijdspannen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te hebben voor genetische afwijkingen in mijn lichaam, waardoor ziekte of oncomfortabiliteit een deel gaan uitmaken van mijn fysieke leven hier op aarde.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angsten te hebben voor meer genetische afwijkingen, of jack-in-the-boxes, die de kop op kunnen steken, zonder hier direct zelf in dit leven hiervan de aanstichter ontwikkelaar te zijn, omdat ik bang ben dat als ik zelf niet de aanstichter ben, ik niet kan zien hoe het gecreeerd is.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat alles dat fysiek is, hier is, en dat de informatie tot elk specifiek construct hier te zien is, te onderzoeken is, en te stoppen is.
Ik vergeef mezeld dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat wanneer ik ook fysieke pijnen heb, of gedachten, het niet uitmaakt, of ik ze zelf gecreeerd heb of niet, ze zijn hier, en zullen ook alleen door mij richting gegeven kunnen worden.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het eigenlijk niet eerlijk te vinden dat ik de 'rotzooi'/'conseuqenties' van andere moet opruimen (de generaties voor mij) en neem hierdoordeze zaken erg persoonlijk, omdat ik mezelf niet geleerd heb om anders te denken dan in termen van persoonlijke schuld of niet, en wil ook niet verder dan dat kijken, omdat het bij de eerste poging tot, direct op backchat stuit dat zegt: "Ja das wel heel makkelijk" en hierdoor automatisch stop met kijken.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik als persoonlijkheid altijd zoek naar 'uitdagingen', de bergen ipv de heuvels, omdat ik altijd gedacht heb dat als 1 iemand de bergen begrijpt en overeen kan komen, dat dit automatisch gemanifesteerd werd als een kunde, een skill in en als alle lichamen in deze fysieke realiteit.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik als preprogrammering heb in meegekregen dat wij de ziel zijn, en dat de ziel 'af' is, en dat alle moeilijkheden die er nu zijn gecreerd zijn door het fysieke, waarbij de schuld altijd in en als het fysieke neergelegd wordt. Ik begrijp dat wij als wie wij zijn, nooit in harmonie, nooit in gelijkheid en eenheid hebben gefunctioneerd met alles dat onszelf is, en dat het claimen dat de 'ziel', of, de werkelijke substantie die wij zijn af is, een leugen is, want wij zijn pas af als wij echt in elk aspect Leven zijn en niet meer of minder zijn dan dat.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het onszelf is dat niet af is, en hierdoor onze verantwoordelijkheid geprojecteerd hebben op het fysieke, als een soort van boete doening door onze eigen ontevredenheid in en als wie wij zijn (geworden), hierdoor leeft iedereen in wraak met en in het fysieke, waardoor we eigenlijk alleen wraak nemen op onszelf. Dit is onacceptabel.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken en te leven alsof wraak een antwoord is op onze problemen, en dat met een actie als wraak, datgene dat fout is in zelf, fout alsin, niet in eenheid en gelijkheid, ook niet opgelost wordt in en als wraak. Hiervan zijn wij de levende voorbeelden, dat wraak nooit en te nimmer werkt.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om de wraakgevoelens die vastgehouden zijn in onszelf, te vergeven door ze te begrijpen en ons een nieuwe richting te geven, anders dan wraak, een richting die wel gaat werken, een richting die wel het beste is voor ons allen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat wraak is wat ik geworden ben in mijn hele doen en laten, en dat wraak de kop op steekt, wanneer zelf ontevreden is over zelf en dit graag veranderd zou willen zien, maar wat wraak eigenlijk aangeeft is dat er een punt is, een punt waar zelf zich niet aan gelijk wil maken, of zien, of middels afgunst, dat wraak dat punt wilt vernietigen, niet bestaand te maken, waardoor het idee er is dat het daarmee opgelost is, echter wanneeer er weer zo'n punt zal zijn, zal er weer wraak moeten komen en zelf zichzelf wrekene, en dit blijft een viceuze cirkel, omdat zelf geen nieuwe methodiek voorzichzelf ontwikkeld,zodat het punt van wraak niet hoeft t e bestaan.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wraak te ervaren als iets positiefs, iets fijns, omdat temporeerl een probleem wordt opgelost, maar ik zie, begrijp en realiseer, dat een temporele oplossing, een schijn oplossing is, er zal iets moeten veranderen, wijzelf als wie wij zijn en hoe wij leven.
Ik stel mezelf als doel een oplossing te vinden voor wraak, een oplossing dat ik praktisch kan leven en waardoor wraak overbodig wordt.
