Dag 76: 3 liedjes, 3 zelf-vergevingen

Ik luister naar verschillende nummers op dit moment en wil mezelf graag uitten in zelf-vergeving.

John Legend: Ordinary people

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet te willen beschouwen als 'ordinary' omdat wanneer men 'ordinary' zegt, bedoelen ze hiermee dat we dingen niet weten of kunnen zien, waardoor we ons ondergeschikt maken aan iets hogers, iets groters, een god of macht en hiermee ga ik niet akkoord om mij zo te ervaren of mijzelf op die manier richting te geven, ookal brengt dit mijzelf niet in verhouding met velen die dit wel leven. Wanneer en als ik mezelf onderschikt zie maken aan mensen die 'geloven' realiseer ik mij dat ik mezelf als pre-programmering zie en herken en dus mijn verleden en dat ik mezelf hierin test om te zien of ik werkelijk hier sta en ben als zelf-richting gevend en best-voor-allen-principieel leven.

Keane: Somewhere only we know

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te ervaren in een eenzaamheid in wanhoop, doorin ik mezelf door wanhoop eenzaam voel, en mezelf hierdoor laat leiden door in mijn ervaring te kijken naar het verleden en momenten te zoeken die ik kan verenigen met deze ervaring. Wanneer en als ik mezelf zie refereren naar het verleden wanneer ik luister naar muziek om het gevoel een plaat(s)je te kunnen geven, realiseer ik dat ik niet hier ben, maar dat ik mind ben en mezelf programmeer in het verlengde van mijn preprogrammering.

Keane: This is the last time

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten om een ervaring van retalitation te ervaren wanneer ik luister naar dit nummer, waarbij ik terug denk aan een tijd waarin ik mezelf liet gebruiken, en mezelf hierop veroordeel, en dat ik dit welwillend toestond, omdat deze persoon of personen, belangrijk waren voor mij op dat moment om mezelf als 'plaatje'/karakter te kunnen complementeren. Wanneer en als ik mezelf zie terug denken aan het verleden in ervaringen die ik zou willen rechtvaardigen door de laatst lachende te zijn, begrijp ik dat ik in een construct beredeneer dat alleen woede en waanzin voortbrengt en geen leven.