Terminaal leven [Dag 140]

Ik ben een mens van uitersten. Als iets high moet zijn is het heel high, en als het low moet zijn is het heel low.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat je alleen dan jezelf leert kennen. Ik heb de high's geleefd, en de low's. En op dit moment bevind ik me meer aan de low kant. Hoe komt dit?

Ik heb mezelf opgelegd om te leren van mijn angsten. Dit betekend dat ik ze moet trotseren. De echte high life is voor mij niet direct voor handen, en dus heb ik een aantal jaar geleden besloten om me daarom maar te confronteren met de echte low. Het meest verschrikkelijke in je leven... wat zou dat zijn?

Juist, om te horen en weten dat je dood gaat.

Ik leef dus al jaren met de gedachten/energie van het terminaal zijn. Wie ben ik? Wat wil ik? Dit soort vragen stel je jezelf, zodat je steeds meer duidelijk krijgt wat er aan de hand is. Deze gedachte van het terminaal zijn is daarom ook besloten tijdens mijn reis om echt te worden. Wie ben ik tot op mijn laatste dag? Is dit wie ik wil zijn? Is dit wat ik wil zijn?

Ik stel me die vraag wetende dat het minder waarschijnlijk is dat ik de dood zal treffen. En hoewel er geen garanties zijn, kun je wel stellen dat hoe ouder je wordt, des te dichter je bij je einde komt.

Maar wie zou ik zijn met dat schokkende nieuws dat ik nog maar 1 jaar of 1 maand te leven heb? Wat zou ik doen?

Ik loop al tijden met mijn 'ziel onder mijn arm' door t leven. En op momenten dat ik vroeger mezelf kon toestaan om een '' high " te ervaren, word ik overspoeld met een intense treurnis. Een treurnis dat je alleen zult ervaren wanneer je oog in oog staat met je eigen dood.

En hoewel ik dit ooit als een zelftest begon, ben ik het zo intens gaan leven en eigenlijk vergeten dat ik het deed met die reden.

En hoe vaak ik soms wel niet dacht dat ik mijn 'leven' zat was, en dat er wat moest veranderen, toch veranderde ik er niets aan. Dit kon/mocht niet van mezelf. Ik heb immers de zwaarste test die ieder in zijn leven hoe dan ook zou gaan ervaren nog niet afgelegd/voltooit.

Normaliter schuiven mensen dit voor hun uit, wat komt dat komt, je weet niet hoe je reageert. Maar in alle eerlijkheid weet je dat wel. Want je weet wie je bent en wat je leeft, alleen kijken we erna? "Nee, wat komt dat komt wel, je kunt dat niet veranderen.."

En hoewel ik me bewust ben dat ik de ervaring misschien niet 100% zal kennen er dan gaat gebeuren, hoe ik erin ga dat wel, afhankelijk natuur van de omstandigheden.

Dit is onze grootste angst, en angst doet bevriezen. ''Je kunt het niet veranderen'' is dan ook een uitspraak dat veelal voortkomt uit de acceptatie van ons tijdelijke bestaan in dit stoffelijk lichaam. Het tijdelijke bestaan waar we ondanks alles nog steeds van houden en nooit willen los laten, maar ooit zullen we gaan ''En dat kun je niet veranderen", echter alles tot dat punt is veranderbaar als het gaat om onze manier van handelen. Maar toch doen we dit niet. En ik ben hier ook schuldig aan, de angst heeft mij bevroren.

Dus nu weet ik wat mensen in deze fase van hun leven doorgaan - constante angst. Onleefbaar - geen voortuitzicht. Doelloos. Dit is onleefbaar, want je leeft niet, maar bent bezig met doodgaan. Ik begrijp waarom ik mijzelf dit als test heb gegeven - dit is de grootste angst die iemand maar kan leven en normaal overkomt het je. Ik heb het ''geluk" dat ik dit nu bewust heb meegemaakt en dat ik hier afstand kan nemen van dit process van doodgaan.

Zelfvergeving



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te accepteren wij in een tijdelijk bestaan, ons bezig moeten houden met de ''wat-als-dan" angst voor de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet van te voren te zien hoeveel het uitmaakt wanneer men niet begeleidt wordt bij en als hun dood wanneer zij dit weten - ik begrijp dat het besluiten van euthanasie een directheid/regelschap met zich meebrengt, waar mensen waarvan het einde sws op korte basis zal naderen, zou moeten behoren tot hun mogelijkheden, zodat zij het lijden kunnen beperken tot alleen nodige.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het willen vasthouden aan het leven terwijl het einde nadert een emotionele binding is die ik gecreëerd heb naar het begrip leven, maar niet ziende dat wanneer en als je in deze continue angst verkeerd, je niet leeft en juist zoekt naar de acceptatie van en als en in de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat men niet kan leven wanneer zij niet de dood hebben geaccepteerd als een onontkomelijk feit en dat het zoeken naar wegen om de dood de bedonderen een zoektocht is dat je hele leven duurt, maar nooit gevonden kan worden, omdat die er simpelweg niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik in het einde der tijden van mezelf, op zoek ga naar het bedriegen van de dood, op zoek ga naar het ontsnappen van de dood, terwijl dat een voelt als een klopjacht, waarvan je al weet dat je dit af zult leggen. Ik begrijp dat het neerleggen bij en als de dood deel moet zijn van onze acceptatie als zelf die hier bestaat, omdat het wegrennen of verstoppen nooit zin heeft, er is alleen 1 ding waardoor je zult zijn en blijven wie je bent, en dat is door het te trotseren op het moment dat het komt - ons werkelijke punt van moed is wat ik al deze tijd heb geprobeerd te vinden ipv te zijn of te realiseren.

Ik vergeef mezelf dat ik  mezelf toegestaan en toegelaten heb om te negeren datgene wat ik werkelijk zocht in en als mezelf en dat was moed. Dat wat ik dacht te ontberen is altijd hier geweest als mezelf, maar genegeerd door de energetische attachment welke ik had naar en als het begrip van leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat de moed die ik zocht, in en als mezelf als de mind steeds verder weg leek te zijn, omdat deze moed alleen te hervinden is wanneer je jezelf accepteert in en als dit stoffelijke n tijdelijk bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een energetische reactie te hebben op de smeekbedes van mijn lotgenoten welke ook oog in oog staan met de dood en wie hun moed nog niet hebben weten te realiseren of hun spijt nog niet hebben kunnen vergeven te internaliseren, deel uit te laten maken van mij als hoe ik me moet voelen, wetende dat ook ik niets meer voor hen kan betekenen in het einde der tijden als het gaat om het verlengen van hun leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik op zoek gegaan ben naar een manier om mijn contract te verlengen, zodat ook andere mensen zouden zien en weten hoe zij hun eigen contracten kunnen verlengen, echter heb ik nooit begrepen dat er maar 1 contract is, ik ben hier van mijn geboorte tot aan mijn dood, en de einddatum hangt altijd af van de verschillende patronen, echter een ding is altijd zeker, er zit een einddatum aan en dit is helaas niet anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mijn eind datum contract niet wil accepteren, omdat ik weet dat het allemaal anders had kunnen zijn, echter door mezelf te verwijderen van wat hier nu werkelijk is en de spelregels waaraan mijn contract onderhevig is, leef ik in een fantasie wereld waar ik in gevecht ben met mezelf en de harde realiteit die hier is, we fucked up and that''s the way it currently is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn wil/aantrekkingskracht om datgene mee te maken dat nog niet hier is, mezelf in een stress situatie brengt, waardoor ik sneller dingen willen manifesteren dan mogelijk is puur en alleen allemaal voor mezelf, omdat ik het allemaal nog wil meemaken in en als mijn bestaan in en als het huidige contract dat ik op dit moment leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als falend te ervaren, omdat ik de mogelijkheid heb gezien tot een eeuwig leven, maar niet heb weten te manifesteren in vlees en bloed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als falend te beschouwen, omdat ik geen eeuwig leven heb weten te manifesteren in en als vlees en bloed, waarbij ik voor altijd zou leven in en als dit lichaam, wetende en ziende dat ik deze opdracht op mij genomen heb, ten tijde van geen ondersteuning en dat ik nu met de ondersteuning heb begrepen dat dit een queeste is welke ik nooit voor elkaar had kunnen krijgen, omdat het niet de regels volgt welke wij nu collectief hebben opgesteld in en als de programmering van het menselijk lichaam, en dit menselijk lichaam niet gebouwd is om voor altijd mee te gaan, maar slechts tijdelijk optimaal te fungeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijzelf te pijnigen bij het niet behalen van deze queeste welke geenzins als reeel beschouwd kan worden en dat het vasthouden aan deze queeste niets anders is dan mijzelf als ego, dat niet wilt verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik verlies wanneer ik deze queeste laat varen ziende dat dit slechts een tactiek is van mezelf om te blijven volharden in een idee waaraan/mee ik mezelf als identiteit heb ontleend/gespiegeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het begrip '' het werkelijk onmogelijke " deel uit te laten maken van mezelf als identiteit en dus in en als mezelf blijf nastreven.

Wordt vervolgd...

Terminaal leven [Dag 140] Terminaal leven [Dag 140] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 1/26/2014 Rating: 5