Ik heb geen bestaansrecht in deze wereld (deel 1) - Dag 151


Vandaag ben ik verdrietig. Een deel van mij wilt huilen, maar het andere deel niet. "Waarom ben ik verdrietig" vroeg ik me af, "waarom voel ik me zo intens verdrietig".

Gister heb ik een tentamen gehaald met een 7 tegen mijn verwachtingen in. Ik was niet bijzonder blij, maar wel opgelucht. 4 down 9 to go. Ik zeg ook 'mijn verwachtingen', want anderen hadden wel het vertrouwen dat ik het kon halen. "Zij weten niet wat ik heb moeten leren, en hoe de stof beklijfd. Wat weten zij nou!" Reageerde ik geïrriteerd in mezelf toen ze vol positivisme reageerde op mijn geuite twijfels. "Probeer me niet op te peppen! Het maakt me alleen maar kwaad."

'S avonds kwam ik in aanraking met een vacature welke mij op het lijf geschreven stond. Ik stuurde mijn brief en kreeg de volgende ochtend al een afwijzing. "Jammer en doorgaan" dacht ik, maar ik liet het er niet bij zitten. Ik schreef nog een mail met daarin betoog, waarop ik nog niets gehoord heb. Maar hoe kan het zijn, dat zelfs voor die functie ik word afgewezen? In mezelf probeer ik te bevatten en te begrijpen welke dimensies er allemaal meespelen om de uitkomst zoals die is maar te accepteren, en ondanks ik deze dimensies zonder problemen kan zien. Ben ik verdrietig, teleurgesteld, en boos op de wereld en de mensen die in deze wereld leven.

Ik begin steeds meer en meer moe te worden van dit leven. Het steeds moeten vechten voor mijn bestaansrecht, maar nooit een positie te krijgen waar ik echt pas, waar ik verdien wat ik kan verdienen, waar ik mezelf echt kan ontplooien. Ik kom steeds op allerlei plekken terecht, waar men zegt, "Jij kan meer", "Jij kan veel meer", "Je hoort hier eigenlijk niet thuis" en ik weet dat ze gelijk hebben. En i.p.v. mezelf boos te maken dat de realiteit anders is dan wat het kan zijn voor mij persoonlijk, reageer ik dan non-chalant, ach we zullen wel zien. Want wat kan ik meer dan me alleen nog te bewapenen tegen de teleurstelling. Gevechten aan gaan, waar ik steeds het onderspit zal delven. Je hebt geen papieren. Je bent te oud. Waar kan ik terecht gewoon op basis van wie ik ben?

Zelfs mijn studie en de resultaten welke ik haal zijn voor mij niet zo interessant meer. Ik doe het alleen voor één ding. Mijn bestaansrecht. Het recht dat ik al vanaf mijn geboorte had moeten hebben(!!!), maar niet heb in het huidige systeem.

En de dagen tikken voorbij, waarbij mijn einde steeds dichter bij komt, but for all we know.. we may not get tomorrow. En het doet me pijn en verdriet om te weten dat wanneer het inderdaad morgen zou zijn, ik niets heb kunnen betekenen in deze wereld. En dat wanneer ik ga, de wereld slechter af zou zijn zonder mijn expressie. En normaliter zou men kunnen afwijken naar ideëen als, tja hun verlies, maar dat kan ik niet meer... Het zou een verlies zijn voor ons, als mensheid. Dit is dan ook wellicht mijn drive, mijn onuitputtelijke motivatie om maar door te gaan en niet op te geven. Al heb je kunnen lezen dat ik dat misschien wel heel graag wil. Maar weet dat dat geen oplossing is en zal me daarom daar nooit op toeleggen.

Zelfvergeving



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op mezelf dat ik boos ben en vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op mezelf omdat ik boos ben, maar niet boos wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op mezelf omdat ik zie dat ik boos ben, maar niet boos meer wil zijn omdat continue boosheid of structurele boosheid de levensvreugde belemmert die ik wel kan uiten, maar haaks staat op mijn boosheid en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik wel in staat ben om vreugde te leven, maar dat ik boos ben op mezelf dat ik mezelf deze vreugde ontzeg, omdat ik dacht dat wanneer ik mezelf niet meer vorm zou geven in en als boosheid, ik alles maar zal accepteren en een leugen zou leven van de acceptabiliteit van het huidige bestaan en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik naast het leven van mijzelf als vreugde mezelf nog steeds kan toeleggen op het veranderen van de onacceptabiliteiten die deze realiteit 'behelzen'/tot een hel maken, zonder mezelf te ontwikkelen tot een airy fairy magic wonder land-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op het feit dat ik moet vechten voor mijn bestaansrecht in en als deze wereld wat deel had moeten uitmaken van mijn geboorterecht en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mensen bescherm tegen mijn boosheid (omdat ik niet boos wil zijn) welke de in standhouding van het huidige regime in stand houden, waardoor ik ook oprechtheidshalve ook boos ben geweest op mezelf, omdat ik door het niet willen van boos zijn, niet gesproken heb in en als de correcties welke nodig zijn voor het herstellen of manifesteren van het geboorterecht dat wij allen zouden moeten hebben vanaf het begin, en ons daarvoor niet eerst hoeven te bewijzen: Ik ben geboren dus heb ik het geboorterecht/bestaansrecht om te leven in en als en naar mijn capaciteiten ingevuld op zo'n manier dat mijn bestaan iets toegevoegd aan het geheel en het geheel een reflectie is van mij zonder dat ik mij hiervoor hoef te schamen of voor hoef te verantwoorden, het is deugdelijk, eerlijk, en oprecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om pijn en verdriet te ervaren bij de gedachte of inbeelding dat wanneer ik er niet meer ben, de wereld er hierdoor armer op geworden is, om mezelf te blijven energetiseren met wanhoop en woede en mezelf meer bezig hou met deze gevoelens en emoties dan het praktisch toewerken naar de verandering en dit soort scenario's/uitspraken in mezelf doe, om mezelf te vertragen in het proces dat ik bewandel, het herstellen of manifesteren van ons bestaansrecht/geboorterecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om alleen boos te zijn op het niet hebben van ons bestaansrecht, omdat ik in die situatie zit en dit makkelijk anders had kunnen aflopen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn arrogantie mij te laten verblinden voor de werkelijke staat van deze wereld en de leefregels zoals wij deze zijn gaan accepteren.

Wordt vervolgd...
Ik heb geen bestaansrecht in deze wereld (deel 1) - Dag 151 Ik heb geen bestaansrecht in deze wereld (deel 1) - Dag 151 Reviewed by Reginald Diepenhorst on 3/21/2014 Rating: 5