Een moment van depressie [Dag 154]



Het zat er een tijdje al aan te komen maar ik heb het niet direct kunnen volgen wat er allemaal gebeurde. Vandaag kwam ik thuis en zag een vlagpunt, ik begin depressief te raken.

Direct heb ik mijn vriendin hierover ingelicht, en heb direct de nodige artikels bij een gezocht om dit richting te geven. Even weer kijken naar de informatie zodat ik een juist platform heb om over te schrijven. En nu schrijf ik, om te voorkomen dat dit zich verder zal manifesteren in mijn leven. Het is namelijk niet nodig en het brengt ook niets goeds. We gaan niet het verleden herhalen. Daarom schrijf ik hier. Om te zien wat ik geleefd heb en hoe dit zover heeft kunnen komen.

Hoe zag ik bij thuiskomst dat ik een depressie aan 't creëren was? Ik heb momenteel geen zin om dingen te ondernemen. De dingen die ik onderneem geven geen voldoening of doe ik met enorme tegenzin. Misschien moet ik er maar mee stoppen, denk ik dan, wat een valide overweging is wanneer het zou gaan om een enkel ding. Maar in mijn gedachten betrok ik het op alles, mijn hobby, mijn relatie, mijn school, mijn process en dat is natuurlijk onacceptabel en vraagt dit om een correctie. Ik zal zo ook nog wat eqafe producten aanschaffen die mij misschien iets meer indruk zullen geven over het neerslachtigge gevoel waarmee ik dagelijks kamp. Maar nu doe ik t met die informatie die ik reeds bezit.

Vandaag had ik een gesprek met mijn moeder en over haar 'nieuwe relatie'. Ik was kwaad, want ze loog tegen mij over wat ze ging doen, ze loog tegen zichzelf door te zeggen dat ze probeerde een vriendschappelijke basis aan te leggen en dan verder te kijken. Deze 'relatie' is al een aantal keer op de klippen gelopen, maar ze zegt dat 'haar gevoel' zegt het nog eens te proberen. Ik ben hier kwaad over. Ik weet niet waar ik aan toe ben. Ze gaf me geen ongelijk, maar desondanks wilde ze het proberen met die gozer. Een paar weken geleden had ik een gesprek met haar en daarin was besloten dat het over zou zijn. Dat had ze zelf besloten en ik had daarna pas wat erover gezegd. Het is namelijk erg vreemd als jij als 'zoon' advies moet geven en dingen moet uitleggen aan je 'moeder' alsof het je 'dochter' is. En wat ik weet is één ding, ik kan haar niets verbieden, noch treffen mijn woorden haar gezond verstand. Dus ik zit in een dubio, wat moet ik doen? Mijn moeder de fouten laten maken? De situatie zou te manipuleren zodat zij geen fouten meer kan maken door haar voor een keuze te stellen? Mijn moeder weer op te pikken, nadat het allemaal niets geworden is en te zeggen: Ik heb het je gvd toch gezegd? Waarom heb je niet geluisterd? Nee, er is maar één actie die zal volgen in de vrijheid die ik iedereen zou bieden en verwacht: Dan ga voor je keuze, ookal ben ik het er niet mee eens.

"Tja wat moet ik dan" rimpelt het in mijn gedachten met een gevoel van wanhoop. "Moet ik straks je weer gaan opbeuren terwijl je het zelf veroorzaakt hebt en je perse je gevoel moest volgen tegen beter weten in?" Ik heb daar geen zin in, ik heb het van te voren gezegd. Maar 't voelt ook alsof ik het niet kan maken haar dan te laten zitten.

Na de dood van mijn vader heeft het lang geduurd voordat ze het verwerkt had en heb ik de nodige tijd geïnvesteerd in gesprekken die ik nog steeds elke dag weer met haar zou kunnen voeren. Dezelfde patronen, Dezelfde gedachten en de informatie die ik haar aanreik vallen tot dovemans oren. Als het een vriend was geweest had ik allang gezegd, zoek het lekker allemaal zelf uit, maar het is mijn moeder. Ik wil ook dat zij gelukkig is, maar de opbouwende stress en kwaadheid over hoe ze met dingen omgaat en dat ik niets dan ook niets kan doen om haar leven beter te maken, maakt me kwaad, of misschien ben ik reeds het station gepasseerd waar ik gewoon teleurgesteld ben in haar.


Gezien de informatie die ik net tot me genomen heb moet ik mezelf hier direct corrigeren, teleurgesteld in mezelf, want ik heb niet kunnen voorkomen dat het een en ander zich heeft laten ontwikkelen en ik heb er niet voor kunnen zorgen dat bepaalde patronen opgepakt en verwerkt werden door mijn moeder. Ben ik nu diegene die verantwoordelijk moet zijn voor haar geluk of moet ze dat zelf zijn?

Ik zit in dubio, omdat ik niet weet hoe ik mezelf nu moet opstellen wanneer het punt zich gemanifesteerd heeft in de werkelijkheid. Moet ik haar maar in de stront laten zakken, moet ik haar weer gaan supporten, want wanneer is genoeg genoeg? Want ondanks ik niet wil dat ze ongelukkig is, ze werkt het zelf in de hand.. En wie heeft ze dan nog om haar te supporten sinds ik nog de enige ben die onvoorwaardelijk haar heeft support in alles. Ik voel me akelig, omdat ik zie dat wat ik het liefst doe zou het support van haar onttrekken, ik voel me teleurgesteld in mezelf, maar aan de andere kant wil ik haar niet laten vallen, dat verdient ze ook niet want het is een lief mens.


Tijdens het schrijven herinnerde ik mij ruzies tussen mijn zus en mijn moeder tijdens mijn zus haar pubertijd. Ze was daar onredelijk en zei onredelijke dingen, terwijl ik op de bank zat en me verder niet inhoudelijk bemoeide in die ruzie. Ik zei tegen mezelf, ik zorg ervoor dat ik nooit zo zal worden/ik zal nooit mijn moeder op die manier afvallen/Ik zal nooit mijn moeder laten vallen/Ik zal nooit mijn moeder zoveel verdriet aan doen. En dat zei ik uit medelijden voor mijn moeder en bescherming. En ik ben teleurgesteld dat ik nu beland ben op een punt waarbij ik die belofte aan mezelf wellicht moet gaan breken, want ik kan haar niet langer beschermen, al zie ik wel dat ik haar nog kan supporten erna, ondanks het opzettelijk branden van haar vingers.

Zelfvergeving



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik kwaad ben op mezelf voor het kwaad zijn op  mijn moeder en vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om door die kwaadheid verblind te raken voor de mogelijkheden van support die ik haar wel wil bieden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mijn moeder niet anders zal moeten behandelen als elk ander wezen, volwassen of kind, waarbij ik zie dat ik volwassen en kind best wil troosten na het zelf opzettelijk branden van hun vingers, maar dat ik geen zieligheid of verzachtende omstandigheden in zoek en mezelf daarop beroep om toch meer qua gevoel of wil voor hun te doen dan oprecht is naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op mezelf en de situatie met mijn moeder, omdat ik haar in al mijn macht heb beschermd tijdens keuzes die zij maakt, terwijl ik het er niet mee eens ben hoe zij zichzelf laat handelen tijdens emotionele episodes of episodes waarbij communicatie de enige manier is om dingen op te lossen en ik mezelf boos maak over de slappe communicatie of ineffectieve communicatie om dingen op te lossen, en ik alleen kan toekijken zonder werkelijk de situatie richting te geven zodat het zich ontwikkeld op de best mogelijke manier, nee er komt steeds een inferieur product tot stand en ik moet daar dan maar genoegen mee nemen, ookal heeft dat product ook invloed op mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om teleurgesteld te zijn in mezelf door alle kwaadheid die ik heb ervaren of ervaar naar mijn moeder of over de situatie, omdat ik weet dat ook ik wellicht mijn belofte ooit zou moeten gaan breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om al meer dan 16 jaar mijn moeder te beschermen in en als mijn gevoel ten opzichte van de boze buitenwereld, maar dat ik zie dat dit nu mij ook op begint te breken waardoor ik haar niet meer specialer kan behandelen dan elk ander wezen in deze wereld, ja zij is mijn moeder en mijn opvoeder en ik hou van haar en waardeer haar goede moederschapskwaliteiten, maar als individu heeft zij tekortkomingen welke ik niet kan fixen, welke ik niet kan veranderen, welke ik niet kan verenigen met het idee haar onvoorwaardelijk te blijven supporten, ook zij heeft dit alles opgebruikt en zorgt ervoor dat ik hier zelf persoonlijk onder begin te lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik bang ben geweest om dit blog te schrijven en mezelf te corrigeren, omdat in mijn mind, ik een scenario kan schetsen waarin zij zich beroept op een slachtofferschap en zou zeggen: "Dan is het beter dat ik dood ben" Wat het meest verschrikkelijke voor mij persoonlijk zou zijn, maar ik weet dat zij dit zo kan zeggen en misschien zelf wel meent, waardoor ik mijn best doe om te voorkomen dat zulke gedachten zich kunnen manifesteren in haar, maar hierdoor juist alles opkrop in mijzelf door de angst dat zij zoiets zou gaan zeggen en misschien zelfs dit in haar hoofd haalt dit te doen, en ik spijt krijg van mijn ontwikkeling als zelf-eenheid-en-gelijkheid en spijt heb van het door ontwikkelen van mezelf omwille mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijzelf gemanipuleerd te voelen door het slachtofferschaps-persoonlijkheid van mijn moeder, waardoor ik mezelf bezwaard voel om te veranderen en nieuwe richtingen te kiezen, bang dat zij in emotionele episodes zich weer laat misleiden door gevoelens en emoties en ik misschien hierdoor wel mijn moeder kwijt raak, terwijl ik bij ieder ander zou zeggen, dan als dat is hoe je denkt en wat je wilt doen, dan doe je dat maar, ik kan daarvoor niets voor je betekenen en ik durf niet diezelfde vereniging te maken ten opzichte van mijn moeder, maar ik zie omwille van zelf geen andere keus daarin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik afstand hou van mijn moeder, zodat ik niet de trigger zal zijn dat leidt tot eventuele zelfmutilatie of zelfdoding door het bestaan van haar slachtofferschaps-identiteit/persoonlijkheid en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te haten voor het geven van support hierin, maar dat mijn moeder zich niet wilt toeleggen op het schrijven of veranderen van de situatie en hierdoor mij in een keuze dwingt die ik helemaal niet wilde nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik soms keuzes moet maken of veranderingen moet implementeren welke niet de voorkeur hebben in mijzelf of mijn persoonlijkheid, begrijpende dat ik soms gedwongen zal worden door de situatie en zal moeten kiezen voor zelf, en de ontwikkeling van zelf, Ik begrijp dat dit soort aanpassingen zich soms zullen openbaren in het process van eenheid en gelijkheid en dat ik zal moeten accepteren dat er ook, zelf voor iemand die heel dicht bij mij staat, en persoonlijk belangrijk is voor mij, ik geen uitzonderingsituaties meer kan toestaan.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om een werkende uitting te creeeren van mezelf waarbij iemand reeds ingelicht is over de consequenties en zij hier later nog steeds over zal vallen, waarbij ik nu zou zeggen van: Ja dat heb ik je toch gezegd, of , ja had dan gewoon geluisterd, omdat ik zie dat ik daarmee een persoon niet help en het construct alleen maar verder mee zal energisteren, ik zie dat de beste manier om mijzelf op dat moment nogmaals te uitten als de informatie van de consequenties welke ik eerder aangegeven heb op te rakelen, zodat wanneer men in en als de consequentie verkeerd zij een directe referentie hebben en hierdoor gezond verstand door creeeren.

Wanneer en als ik mezelf zie mijn moeder verdedigen op basis van haar verleden, stop ik en adem ik en realiseer me dat zij niet meer of minder is dan elk ander wezen, ik support haar op de zelfde manier zonder privileges, zodat ik ook mijzelf in ere kan behandelen.

Een moment van depressie [Dag 154] Een moment van depressie [Dag 154] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 3/24/2014 Rating: 5