Een klein onderzoekje van mezelf [Dag 156]



Tijdens het doen van vele mentale capaciteiten, zoals leren word ik op een gegeven moment moe. Ook krijg ik last van een specifieke spanningshoofdpijn, als ik me ergens ander mee ga bezighouden verdwijnt het: Zelf-sabotage of fysiek beperking?

Zelfvergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om intern te reageren wanneer ik informatie lees en bij mezelf de waarde van de stof niet kan bepalen in relatie tot het doel en hier boos over wordt en bij elke keer dat ik die informatie 'spot' star blijf doorlezen, omdat ik weet dat er details gevraagd kunnen worden in een tentamen, en in plaats van mijn relatie tot deze informatie te wijzigen/veranderen, doe ik een poging mijn frustraties te onderdrukken maar mijn 'standpunt' wel intact te laten, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik vermoeidheid creëer doordat ik in conflict ben met mijn standpunt over iets, en mijn praktisch handelen, waarbij ik enerzijds wil luisteren naar mezelf als standpunt en wil zeggen, "fuck this, ik ga wat anders doen" en aan de andere kant zeg, "Lees nou maar door, er zal vast wel weer informatie in staan die ze gaan vragen" "Klote school" "Waarom is het zoveel?" "Ben ik er nou nog niet?" "Nog een paar blz en dan is het hoofdstuk af" "Eigenlijk zou ik vandaag meer moeten lezen, dan heb ik het de andere dagen niet zo druk" "Ja ik ga meer lezen" "Ok ik ga niet meer lezen, want ik ben moe, misschien moet ik ff gaan slapen".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de statement: "Leren is kut" te leven, en hiermee al het leren over een kam scheer en mezelf leren in elk aspect bemoeilijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een karakter te bouwen in mezelf dat leeft in en als het motto "Leren is kut" en hiermee school en alle bijhorende taken emotioneel verwerp en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om frictie in mezelf te creëren, omdat ik veel uit de kast moet halen, om de ondertoon van dit karakter te onderdrukken en contra-karakteristiek toch ga leren/lezen/mezelf bezig houden met schoolse activiteiten wat mij erg moe maakt en ontevreden met mezelf in en als mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om uitgesproken meningen te leven over leren/school/niets doen waar je niet achterstaat, omdat ik een uitgesprokenheid najaag, maar ondertussen ook weet dat deze uitgesproken mening, niets meer is dan een mening, een eendimensionaal persoonlijk gedeeld perspectief op basis van mijn eigen emoties en reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om er zelf al zo in te gaan van: "Ach het zou allemaal wel" "het schiet toch niet op" "Laat maar zitten" "Het is zinloos" wanneer ik bezig ben met SF en het corrigeren van mezelf, omdat ik een hoofdkarakter van zelf-pessimisme leef, welke ik in en als mijn handelen ongelijk probeer te bewijzen, maar in en als gevoel/overtuiging altijd het voordeel van de twijfel geef, omdat ik dit zelf-pessimisme zie als een werkelijk integraal onderdeel zie van mezelf als leven en het niet zie als een systeem van zelf-sabotage, karakter-vorming/onderhoud en verandering tegenwerkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat door mijn wil van echtheid ik meer zelf-pessimisme ben gaan leven, omdat ik daardoor altijd hetzelfde ben, gister, vandaag, morgen, hier, omdat ik een platform van continuïteit nodig heb als zelf-referentie en het toetsen van mezelf als verandering/wil/motivatie/whatever.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik altijd een punt van referentie nodig heb om mijn voortgang te bepalen, en hierdoor in en als het emotional-body het zelf-pessimisme punt heb gebruikt als referentie punt van continuïteit, omdat dat het meest stabiele zelf-referentie karakter geweest is welke ik in en als mezelf kon vinden als waar ik als mcs/quantum mind aan onderhevig ben geweest, en mezelf niet veranderd zie of beschouw of slagend, zolang ik mezelf als dit zelf-pessimistische punt niet heb weten te overtuigen van dat geen dat ik mezelf probeer te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het punt van zelf-pessimisme te zien als wie ik ben als god, "het eerst zien, dan geloven"-houding, omdat ik in mezelf situaties kan herinneren waar ik overladen was met enthousiasme en dit enthousiasme niet wist over te brengen of uiteindelijke mijn meerdere moest bekennen aan de pessimisme en dus ter voorkoming van beïnvloeding van het enthousiasme energie, pessimisme ben gaan leven, want dat was de meest veilige oplossing om mezelf ervan te weerhouden om niet als een zot/gek te lijken, en omdat ik inderdaad minder hoor dat ik niet spoor, lijkt dit de heilige graal om mezelf naar en volgens te refereren, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat werkelijke verandering moeilijker wordt en soms niet mogelijk is, omdat ik zelfs als falen win en begrijp nu dus dat ik dit gecreëerd heb om een manier te vinden om altijd te winnen.

Wanneer en als ik mezelf zie in en als pessimisme stop ik mezelf, adem ik, en zie dat ik mezelf aan het saboteren ben, zodat ik mijn gedachte, gedrag en emotional body dus danig aanpas/manipuleer dat ik zelfs, wanneer ik in de context faal, Ik als 'wie ik denk te zijn' alsnog win.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om "Fuck this, ik ga wat anders doen" te denken, omdat ik weet dat ik mezelf al gewapend heb  tegen een eventueel falen, waarbij als ik contextueel win, ik heb gewonnen, en als ik contextueel verlies/faal, Ik alsnog heb gewonnen als mijn overtuigingen en het wat betreft het winnen niet uitmaakt of ik doorga of stop, het is nutteloos, ik win toch wel, ik bewijs mezelf toch wel gelijk, maar zie/snap/begrijp in de contextuele win-situatie ik iets gedaan heb dat mij fysiek zal helpen, of wat mij veel zou helpen op de langere termijn, en in mijn contextuele verlies ik me zorgen maak over toekomst en langere termijn, maar genoegen probeer te nemen met mijn denk wijze/energieën van 'toch gewonnen te hebben' en dat de 'ik' onschendbaar/onoverwinnelijk is, wat er ook gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet te willen ontdoen van mijzelf als pessimisme, omdat ik dan misschien vrolijk wordt van bepaalde vooruitzichten, terwijl ik nu veelal fungeer en refereer vanuit de gedachtegang "Alles is kut" en ik mezelf als incapabel zie wanneer het gaat om mezelf niet te verliezen in het "positief denken" of "optimistisch denken".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik in het proces vele malen pessimister geworden ben dan ik voorheen was wanneer het ging om de toekomst, wat "positief denken" of "optimistisch denken" was een van de redenen dat de wereld kut was, en ik wilde niet meer een contributor zijn daaraan, en heb deze twee dimensies van mezelf rigoureus geblokkeerd en omgeleid in en als het pessimistische karakter, om dat ik dan dacht meer natuurgetrouw te zijn, meer echt, zonder mezelf te veranderen in de relaties van positief denken of optimistisch denken, terwijl alles wat ik nastreef en doe in mijn fysieke werkelijkheid met het oogpunt ligt van een positieve uitkomst, een beter, dan nu, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te bekritiseren op mijn positieve denken en optimistisch kijk op dingen en dit niet in eenheid en gelijkheid te laten manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet meer toegestaan en toegelaten heb om positief te denken, nu begrijpende dat het positief denken zoals ik dat doe, constructief is en samenwerkend en vooruit werkend/strevend in en niet alleen gebaseerd is op 'goede energie', Wat het beste is voor alles is positief, En dus sta ik mezelf toe om te zien dat ik als positief denken mezelf weet vorm te geven in zelfoprechtheid en niet alleen in en als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb op mezelf niet meer te zijn sinds ik het woord optimist heb geschrapt uit mijn woordenboek, omdat mijn optimisme een opportunisme is binnen de mogelijkheden die er zijn en er nog niet zijn, maar dat ik als optimist streef naar effectiviteit/optimalisatie van dingen, en dus eigenlijk een effectivist ben. Ik geef goedkeuring aan mezelf als de transfer van pessimisme naar effectivisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om moeite gehad te hebben met mezelf omdat ik geen woord had voor wat ik wel en niet kon leven, waarbij ik in en als het woord: Realisme, nog steeds de huidige geaccepteerde natuur van de mens moet accepteren als het zijnde haar/zijn natuur, en dat deed ik niet, en dus uit het rijtje, pessimist, optimist, positivist,negativist, realist, mezelf niet heb kunnen definiëren anders dan een pessimist, want al het andere was sowieso KUT, haha.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb laten reageren op informatie in boeken of samenvattingen die naar mijn mening weinig bijdragen aan mijn effectivisme, wetende dat het overslaan van de huidige verschafte informatie, een negatief effect zal hebben op mijn zelf-zekerheid bij toetsing en de voorgang in en als de toekomst, en dat ik accepteer dat ik nu informatie lees welke niets tot weinig toevoegt aan effectivisme, maar dat erop reageren ook niet leidt tot effectisvme en ik dus op basis van inzicht, begrip mezelf toesta informatie te lezen waar ik vroeger/voorheen op reageert zou hebben dat het nergens op sloeg of nutteloos zou zijn.

Ik moet weer verder aan school. De verdere ontwikkelingen zullen in andere blogs te zien zijn.
Een klein onderzoekje van mezelf [Dag 156] Een klein onderzoekje van mezelf [Dag 156] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/06/2014 Rating: 5