Het rijpingsproces van mezelf [Dag 157]


Vanuit elke dimensie...


Dit heb je misschien weleens gelezen in één van mijn blogs. Tijdens het maken van een blog zag ik dat ik mezelf verder moest specificeren als die uitspraak. Als iets namelijk niet gespecificeerd is, heeft het geen substantie, is het onleefbaar, want het bestaat slechts in het 'ideeën'-gebied. Je zegt het wel, je gebruikt het wel, maar kent niet de ins- en outs ervan. Daarom is dit blog bedoelt om de uitspraak te specificeren.

Rijpingsproces

'Elke Dimensie' is als een God-concept. Een alles omvattende uitspraak waarin alles geïncludeerd is en 'no stone unturned' is gebleven. Echter zonder de specificatie van 'elke', blijven sommige dimensies onbeschreven, en zul je werken, zoals ik al zei vanuit een God-concept. Hierbij probeer je de informatie top-down te verwerken, dus alle informatie die je op dat moment hebt van globaal naar specificiteit te brengen. Echter de 'fout' die we maken is dat wanneer we als God neerkijken op de informatie we alles zien, elke kleine detail, en ik heb gemerkt,gezien,begrepen,en getest dat dit onvoldoende is om tot een werkelijke werkbaar geheel te komen. Hierdoor moet dit proces aangepast worden, zodat we het meest effectief gebruik maken van onze tijd, en daar kijk ik vooral naar een mogelijkheid om dit te visualiseren en te structuren.

Ik heb nu de volgende visualisatie gemaakt en ben er enigszins content mee. Echter zijn dit niet de dimensies die ik bedoelde... Ik wilde de dimensies ontrafelen m.b.t. de volledigheid van informatie, waarbij ik voornamelijk kijk naar de interacties die we kunnen hebben met mensen en de wereld. Zeg maar de dimensies die in ons bestaan ten opzichte van alle delen van het socio-econo-ecologische systeem. Om onszelf daarin goed te laten functioneren, zal echter wel de kern (zie plaatje) als eerste richting gegeven worden. De 'Wie ben ik' dimensie en ik wil graag de 'Hoe ben ik' dimensie blootleggen. Ik wil daar graag handvatten voor hebben, een gestructureerde manier voor vinden, echter besef ik nu dat dat wellicht onmogelijk is om dat zo simplistisch uit te werken als ik dat nu gedaan heb.

Elk punt dat in onze externe wereld bestaat, heeft namelijk een eigen unieke basis van 'hoe wij zijn' omdat dat context-afhankelijk is. Er bestaat niet zoiets als de gouden oplossing, al zie ik wel dat het mogelijk is om dingen beter te structureren als het gaat om onszelf opleiden. Dit is namelijk wat we in feite doen. Het zoeken naar de gouden oplossing is dan ook naar voren gekomen ter voorkoming van commentaar en afwijzing & bescherming van 'Wie/Hoe ben ik' in situaties. Ik zie wel in dat er mogelijkheden zijn, om zekere contextuele issues vast te stellen en dat we onszelf hier in alvorens we in de 'echte wereld' treden als kind en ons hierop kunnen voorbereiden, echter de nitty gritty, zal altijd zich pas openbaren in en als elk nieuw moment. "Wie en hoe wij zijn als leven" is de basis waarop we onze continuïteit kunnen voortborduren, maar we kunnen niet verwachten van onszelf voorbereid te zijn op elke situatie, omdat we soms alleen 'wie en hoe wij zijn in relatie tot onszelf' hebben als referentie punt, omdat het niet te verwachten is dat we ten opzichte van elk specifiek ding, nu onze relatie kunnen purificeren, dat had dan al vanaf de basis (geboorte) moeten plaatsvinden. En ondanks wij - misschien niet meer onze volledige potentieel kunnen behalen in dit leven - kunnen we er wel voor zorgen, die punten aan te pakken die we wel kunnen aanpakken.

Zelfvergeving


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mijn volle potentie te willen bereiken, wetende dat dit onmogelijk nog is om te bereiken doordat ik al vele jaren verkwanselt hebt aan onbelangrijke zaken en persoonlijke problemen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te creeren ten opzichte van het punt: 'mijn volle potentiaal' wetende dat de ik niet meer mijn volle potentiaal zou kunnen bereiken, niet meer al mijn doelen kan bereiken, maar mezelf wel de doelen kan laten nastreven/realiseren/manifesteren welke nog wel behaald kunnen worden in dit leven, zonder zelf-verwijt terug te kijken op de verloren tijd en de verlangens van wat had kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik met zelf-verwijt terug moet kijken op mijn leven en het idee te hebben dat ik daardoor meer uit mezelf haal dan ik normaliter zou doen, wetende dat dit slechts ogenschijnlijk is gebaseerd op mijn emoties en gevoelens, omdat ik de ernst van zaken dikwijls onderschat heb en dit altijd alleen in retroperspectief heb onderzocht ipv dit te vooronderzoeken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb het idee te hebben dat ik mezelf slecht en tijd nodig moet ervaren wil ik het beste halen uit mezelf, omdat dit gebaseerd is op mijzelf als verleden, zonder te zien/te begrijpen/realiseren, dat het enige dat ik moet doen om te voorkomen dat ik mezelf iets hoef te verwijten, is om in plaats van retrospectie gebruik te maken van vooronderzoek, waarbij ik belangrijke beslissingen van te voren onderzoek en niet slechts onderneem en denk, nou dat zien we later wel, en hiermee de noodzaak van zelf-verwijt te verwijderen uit mijn leven, ondanks het begrip dat ook voor onderzoek aan fouten onderhevig kan zijn, maar begrijp/accepteer dat ik soms zekere fouten niet kan voorkomen, omdat ik niet de gehele dynamica heb gesnapt of gezien, en dat dat niet verwijtbaar is, maar een nieuwe openbaring/les van iets dat ik nog kon/kan bijleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om verzonnen te hebben dat ik mezelf alleen op de huidige manier kan ervaren als ik nu doe, en dit als een visualisatie van mezelf in en als de toekomst zie, alleen en terugkijkende naar mezelf in en als een vervelende zelf-ervaring, in dezelfde kleren, in dezelfde context en dus een illusionair beeld van continuïteit mezelf voor te schotelen als imagination wat ik aan de andere kant ook weer inventief vind van mezelf en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te verzinnen dat ik me later nog steeds zo ervaar als ik mij nu ervaar, wat ik dan zou kunnen gebruiken als motivatie/demotivatie om niet te veranderen en een nieuwe weg in te slaan, wetende dat deze, imagination/projection-dimensie, hier alleen is om mijn huidige karakters, MCS, en quantum mind te ondersteunen in zijn/haar zelfbehoud en niet om mezelf werkelijk te laten ontwikkelen om te leven, zij leven, omdat ik niet volledig leef, en mezelf als deze verzinsels heb weten te respecteren als de karakters/mcs/en QM.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om tegen mezelf te zeggen dat ik niet moet veranderen, omdat er alleen maar hommeles van komt en hierdoor het idee te creëren dat wat ik nu leef vele malen beter is dan ik in de toekomst mezelf zou kunnen laten ervaren, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat wie ik nu hier ben, goed, perfect, het beste, de beste creatie is die ik kan creëren, of gecreëerd zou kunnen hebben, wetende dat dit niet zo is, en dat ik mezelf nog verder kan veranderen en aanpassen, zodat ik mezelf nog beter ontwikkel, nog meer mezelf ben en nog trotser kan zijn op mezelf dan ik mezelf nu laat denken, terwijl de gevoelens/emoties dimensies dit in hun geheel tegen spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om negatieve gevoelens en ervaringen te creëren naar mezelf als verandering en correctie en verlang naar positieve gevoelens en ervaringen naar mezelf als verandering en correctie, omdat ik hiermee mijn huidige karakter van niet veranderen en controle weet te laten continueren, want hiermee geef ik de controle van mezelf als richting uit handen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf positieve gevoelens aan te meten nu ik mezelf wil laten veranderen, wetende dat ik hiermee emotionele gevoelens en ervaringen de kans biedt om mijzelf terug te trekken in en als mijn huidige positie, en dat dat niet de reden is dat ik zoveel werk verzet in mijn proces om steeds mezelf als de oude ik te continueren, ik mag veranderen, ik wil veranderen, en ik ga veranderen, want elke SF is een geboorte van een correctie en een nieuwe levensdoel en de dood van de gewenning, habituatie, en denkbeelden die ik leefde tot het moment dat ik er een punt achter zette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf teruggetrokken op te stellen en te laten leven, mezelf in elke kwestie naar de achtergrond te verbannen en niet op de voorlijn durfde te lopen en richting kon geven aan mezelf en eventueel aan gezamenlijke projecten, en hiermee accepteerde en toestond om mezelf als inferieur te leven, achtergesteld te leven, minder te leven, en mezelf niet toestond om te floreren,ontpoppen,te laten rijpen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb de acceptatie en toestand van mezelf te accepteren als t zijnde: 'hoe het moet zijn' en hiermee mezelf als rijping in de weg te zitten en zelf het rijpingsproces van mezelf te ontnemen, ik begrijp dat ik toe ben gekomen aan de tijd van rijping en verandering en dat dit kan en mag in en met de principes die ik heb geaccepteerd als acceptabel, het beste voor alles en iedereen, en het beste voor zelf.

Zelf corrigerende statements


Wanneer en als ik mezelf zie een kans te ontnemen om te rijpen, en mezelf toesta om terug te deinzen, stop ik mezelf, adem ik, en begrijp dat het rijpingsproces datgene is wat ik al die tijd van mezelf heb ontnomen en dat het in mijn eigen voordeel is om toch te spreken en te participeren en mezelf te laten rijpen als leven, ondanks spreken gevoelen, doelen en idealen mij misschien tegen, rijping is een proces en komt alleen tot stand door participatie en dat zal ik mezelf moeten gunnen en daarop als het begrip laten acteren.
Het rijpingsproces van mezelf [Dag 157] Het rijpingsproces van mezelf [Dag 157] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/07/2014 Rating: 5