Egoïsme? Wanneer ik iets niet goedkeur? [Dag 158]


Egoïsme

Ik heb een aantal gesprekken gehad met mijn moeder over haar nieuwe 'vriend'. We hebben een pittige woordenwisseling hierover gehad, maar haar alle vrijheid toegezegd die ze als individu moet genieten. Ik begrijp namelijk dat ik haar niet dingen kan verbieden. Dit werkt niet als ouder naar kind of van kind naar ouder.

Mijn moeder heeft gevoelens voor deze man en ze is altijd een gevoelsmens geweest. Praktische informatie rondom dit fenomeen heb ik haar uitgelegd, maar of ze het echt begrijpt, dat zal alleen de tijd leren.

Net zei ze: "Ik denk dat we ruzie krijgen, maar ik ga toch met x weer afspreken". "Dat moet je zelf weten" zei ik toen. "Maar kan dat gewoon hier thuis, overdag?" Ondanks ik het liever niet had, is het net als mijn huis ook haar huis. Enige verschil is altijd geweest, ik kon eigenlijk nooit mensen mee naar huis nemen 'want het was geen hoerenhuis'. Enfin... Het is ook haar huis en laat haar genieten van de vrijheid die ze moet kunnen genieten, ookal was dat andersom niet het geval. Maar ik begrijp ook dat ik geen keus heb hierin. Het is meer haar huis dan de mijne, en zijn nog steeds haar regels de wet in dit huis.

Het probleem met x is dat ik vind dat hij gebruik maakt van de situatie en mijn probleem met mijn moeder is dat ik vind dat zij zich laat gebruiken. Het eerste wat ik dacht was: Thuis, ok, en wie gaat dat betalen? X heeft namelijk geen auto of rijbewijs. Mijn moeder haalt hem steeds op en de reis van X naar ons, van ons naar X, en van X weer naar ons bedraagt toch wel steeds: 150 KM, 2.5 uur reizen, en 20+ euro aan kosten en daarnaast natuurlijk de afschrijving van de auto + het eten en drinken. Dit om even het praktische kosten plaatje vrij te geven en dit gebeurt 1x per week laten we zeggen. Das toch weer zo'n 80 euro in de maand, omdat hij tot nu toe niets heeft betaald. Wat mij dan stoort is dat ik ervoor zorg dat ik zekere kosten op mij neem, we beiden in de ww zitten nu, ik veel tijd geïnvesteerd heb ik het onderzoeken van kostenpost verlagingen en dat geld nu uitgaat naar non-essentials. Althans non-essentials, het leuk hebben met mensen is ook belangrijk in het leven.

Dus ik vind dat niet ok, maar of ze het bespreekbaar gaat maken zal Joost weten. De keren dat ik gezegd heb minder te koken, minder uitgebreid uit te pakken op verjaardagen heeft ook tot niets geleid. En dit is niet om knieperig te doen, maar het is niet nodig, het kost geld, en 30% van het eten wordt weggegooid. Ik heb dus een groot issue met verspilling, zowel in tijd als in geld als in middelen. Uiteraard is geld en middelen een bijkomende zaak en zal ik moeten kijken naar het punt als dit ontdaan is van het gehele verspillings-kwestie.

Ondertussen heb ik een gesprek met haar gehad en haar op een directe manier geconfronteerd met de de dingen van hierboven. In principe zijn de dingen nu uitgesproken. Uiteindelijk zei ik dat ik weinig nog te zeggen had, want ik weet dat ze toch wel doet wat ze uitgedacht heeft. Ik heb ook weer harde referenties gemaakt en haar vergeleken met mensen waarvan we het allemaal over eens waren dat de keuzes die hij/zij maakte onverstandig waren, maar ze toch hun eigen gang gingen. Ik heb haar tevens duidelijk gemaakt dat ik niet zit te wachten op nieuwe contacten of relaties vanuit mijn kant. Ik heb nu een focus punt en dat is school en wil dat dat onder geen enkele omstandigheid dat heeft te lijden. Daarmee was het hoge woord eruit. "Ik geef je geen goedkeuring voor wat je gaat doen. Dat bepaal jij." Maar daar is mijn standpunt mee duidelijk gemaakt en de rest is aan haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf als een ongelofelijke zeikerd beschouw, omdat ik geen goedkeuring verleen aan de situatie en mezelf probeer te overtuigen/dwingen om alsnog goedkeuring te vinden hiervoor en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat het hele proces om goedkeuringen (acceptances and allowances) gaat en dat ik hier heb laten zien zien lange tijd, wat ik wel en niet accepteer als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als een niet zo leuk/vervelend persoon te zien en als een obstakel omdat ik mezelf uitspreek als mijn acceptances and allowances en dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik een obstakel ben, want dat is hoe ik het liefst niet wil zijn en daarom mezelf ook aangetrokken voldoende tot de onconditionaliteit van liefde-stroming welke ik fervent heb geleefd, omdat ik de obstakels in mijn leven niet wist te overkomen en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een 'obstakel zijn' heb gedefinieerd als slecht en niet goed en hierdoor inherent denk en voel dat 'geen obstakel zijn' goed en het beste is, terwijl ik zie in de grootste zin dat een obstakel zijn niet verkeerd is wanneer dit in eenheid en gelijkheid besloten wordt met en als alles als referentie en ik hierdoor ook goedkeuring aan mezelf moet verlenen om mezelf kenbaar te maken als obstakel wanneer en als ik dat ben, wat niet als verwijt gebruikt kan worden, maar als standpunt van wat ik wel en niet toe sta, ondanks obstakels een negatieve connotatie hebben/heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf slecht te laten denken over mezelf omdat ik weet/zie/begrijp dat ik als een obstakel gezien kan worden, welke overwonnen moet worden, en hierdoor het idee heb dat ik een slecht persoon ben en onwelwillend, en eigenlijk tegen mezelf zeg, je mag niet zijn wie je bent, je moet jouw goedkeuring verlenen, want doe je dat niet dan ben je egoïstisch/egocentrisch, en dat is ook het idee/gevoel waardoor ik problemen creëer in mezelf, omdat ik juist mezelf erop toegelegd heb om niet egoïstisch te zijn en egoïsme aan te pakken, maar dat alle zaken die gaan over acceptances and allowances altijd het ego zullen aanspreken, omdat ook het niet willen zijn van egoïstisch IS egoïstisch en dus een vicieuze cirkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien ik een persoonlijk issue heb gecreëerd met mijn acceptances and allowances, omdat ik alles waarin ik geen goedkeuring kon verlenen automatisch geschaard heb onder egoïsme of egocentrisme e n hierdoor ook niet werkelijk kon staan in zelf-eenheid en gelijkheid, want wat je niet accepteert en toestaat is ook eenheid en gelijkheid en niet perse altijd per definitie egoïsme, en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het woord egoïsme te purificeren als mezelf en te zien wat egoïsme nu werkelijk is en hoe hiermee om te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat egoïsme het willen en blijven voldoen van je eigen dingen en doelen op basis van energie welke ten koste gaan van een ander en jezelf op korter en langer termijn en daarom vergeef ik mezelf dat ik  mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf blijf indammen door de angst voor egoïsme, omdat ik het verwijt van egoïsme erg pijnlijk vind, maar/begrijp/snap dat ook mijn huidige acties gepercipieerd kunnen worden als egoïstisch wanneer deze dat niet zijn, en dus is het mezelf vormgeven middels en voor de angst om egoïst noemen te worden een oud patroon/programma dat in de background nog actief is, maar geen focus point of werkelijke representatie is van mijzelf als persoon en als leven van hoe het nu nog in elkaar zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het willen beschermen van mensen te zien als egoïsme, omdat het mij pijn doet om te zien wanneer iemand pijn ervaart, en ik zie/snap/begrijp dat het alleen egoïsme is, wanneer ik de wetten zal gaan voorschrijven ter voorkoming van het zien van mijn eigen pijn en de persoon in kwestie verbied om zijn of haar beslissingen te maken, ookal zie ik dat dit van de mind is en niet een beslissing als leven, ziende dat de grens daar is, waar zijn/haar acties ook vele andere mensen/dieren/planten/dingen beschadigd, maar zolang het een persoonlijke individuele les zal blijven dit op geen manier moet dwarsbomen, maar hen wel moet educeren en vertellen over de consequenties, maar niet kan verwachten dat daar ook naar geluisterd wordt, want iedereen wilt toch een ander ongelijk bewijzen, en dus is de wetenschap dat de educatie niet direct effect zal hebben een steunpunt van mezelf als leven, ik doe wat ik kon doen, en daarmee is het klaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik moeite heb met mezelf als educatie omdat ik als persoonlijkheid veelal situaties heb geprobeerd te manipuleren, te saboteren, of te dwarsbomen puur uit gevoel, en hierdoor nog niet vertrouw op mijn eigen handelen als ik dit niet ook onderzoek in schrijven, en ik begrijp zie/snap dat zolang ik mezelf blijf assisteren middels het schrijven en zie dat het oké is en geen egoïstische houding, dat ik mezelf steun in mijn verdere leven in en als vertrouwen van zelf en mijn directe handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb het verlangen in mij tot zelfverzekerdheid/vertrouwen te winnen in en als het doen van zelfvergeving, zoekende naar die ervaring/energie van steun voor en als mijn eigen handelen, en hierdoor juist mezelf onzeker voel of maak, omdat ik zoek naar een voldoening en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om voldoening te zoeken in het als het doen van sf, zonder te zien te begrijpen of te realiseren dat het niet het doen van sf is waarmee ik mezelf tot zelfverzekerdheid/vertrouwen kan brengen, maar dat het een evaluatie is van mezelf als zelfoprechtheid, waarmee ik mede kan bepalen of de genomen of de te nemen acties in het verlengde staan van zelfoprechtheid, en dat het zien van, ja, het was/is zelf oprecht, door mezelf als mind ervaren wordt of ervaren wilt worden als bevestiging van mezelf als zelfverzekerdheid, nee, het is een bevestiging van zelfoprechtheid of zelfonoprechtheid, het creëren van vertrouwen of verzekerdheid zit hem in de vervolg acties en kunnen niet door sf bevestigd worden of gecreëerd worden en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf een beetje een sulletje te vinden dat ik dit geprobeerd heb, niet ziende dat ik hiermee juist een stap dichter bij ben gekomen bij mezelf als gewaarwording in en als zelfeenheid en gelijkheid en niet als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik situaties heb vermeden en heb willen blijven vermijden wanneer iets mij aan het hart gaat, betekende dat dit zoveel invloed heeft op mij en ik mezelf hierdoor in 1x heel slecht of goed kan voelen, maar geprobeerd heb mijzelf zo te manipuleren dat deze situaties niet meer voor komen, niet ziende, begrijpende en snappende dat ondanks ik zorg voor vermijding, en altijd en alsnog dingen zullen zijn in de buitenwereld die me aan het hart gaan en dat ik daar gewoon door heen moet lopen en niet bang voor moet zijn of moet verstoppen dat het iets met me doet (wat ik dan interpreteer als een teken van zwakte) dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om situaties te vermijden die me aan het hart gaan i.p.v. deze te doorlopen, zodat ik het niet aan mijn hart krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat het net doen alsof iets  niet aan mijn hart gaat, dat dit niet betekent dat dit ook werkelijk zo is, of dat ik daarmee voorkom dat het zich fysiek zal integreren, of dat ik me daadwerkelijk ook druk daarover zal maken en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik maar hard genoeg mijn best moet doen als 'alsof' het niet zo is, dat de situatie of mijn omgaan in en als de situatie verdwijnt/veranderd/verbetert, het enige wat het doet is > angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te doen alsof dingen mij niet aan het hart gaat, omdat ik hiermee heb willen voorkomen om te laten zien dat ik beïnvloed ben door de situaties/wat ik gehoord heb/wat er gaat gebeuren, en mezelf hierdoor als zwak/instabiel/fragiel ervaar en daarin mezelf als 'te' vatbaar voor eventuele manipulaties van buiten af of invloeden van buiten af, waar ik, in normale omstandigheden niet vatbaar voor geweest ben, en dus wil ik die deur gesloten houden, maar ik begrijp dat dit niet de manier is, het saboteren, het doen alsof, niet gaat werken om mezelf als stabiliteit te herclaimen, het enige wat het doet is de situatie ontkennen, waardoor het niet aangepakt en onderzocht kan worden in realtime.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te doen alsof dingen me niet aan mijn hart gaan, omdat ik anders boos of verdrietig wordt en moet huilen, en omdat ik mezelf als huilen niet wil manifesteren hier als uiting, was het doen alsof mijn enige handvat waarmee het me gelukt is om niet te huilen en hierdoor hier aan vast gehouden te  hebben, waarna, mochten de dingen toch aan het licht komen, ik alsnog wel zal gaan huilen en dus is het een uitstel-mechanisme en niet een mechanisme dat daadwerkelijk zorgt voor en bij de oplossing en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te veroordelen omdat ik mezelf heb gelabeld als een emotioneel persoon en hierdoor niet mezelf de kans heb geboden om realtime dingen aan te pakken, maar altijd achteraf alleen, wanneer niemand mij ziet in en als de schaamte van mezelf me boos en verdrietig voel en het gemis voel van de directe uiting van mezelf in en als het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te labelen als een emotioneel persoon, omdat ik mezelf goed kon inleven in situaties, en dat ik vrij snel vol woede/verdriet zat wat zich dan uiten in tranen, maar helaas mezelf nooit de kans geboden heb om de tranen als mezelf als support te gebruiken om te zien wat ik toestond en toeliet, en het onderdrukt heb om te zorgen voor sociale acceptatie binnen de peergroup en eventuele romantische relaties en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf als kind  veranderd heb met en als de gedachte 'wie wilt mij nou zo hebben' en daardoor mezelf motiveerde om mezelf verder te onderdrukken, met alle gevolgen van dien.

Wanneer en als ik mezelf zie in een situatie waarin ik zie dat ik geen goedkeuring verleen in eerste instantie en mezelf evalueer, stop ik mezelf, en haal ik diep adem, en zie dat ik mezelf niet moet manipuleren door te denken over de kwestie, maar het uit te schrijven en te zien of de goedkeuring of niet goedkeuring in eenheid en gelijkheid is en in oprechtheid dus.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie zie waarin ik vrees voor 'egoïsme' stop ik mezelf, en adem ik, en realiseer mij dat wanneer ik niet handel alleen uit eigen belang, maar dat mijn belang in het verlengde staat van wat het beste is van alles, is dit geen egoïsme, ondanks men dit zo kan labelen, ik begrijp/zie/snap dat ik mijn egoïsme omgevormd heb tot een veroordelingsmechanisme om mezelf mee te kleineren en dat ik door het participeren in en als dat construct, anderen de mogelijkheid geef mij te manipuleren bij het noemen van de term egoïsme.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie zie of verkeer waar iemand mij beticht van egoïsme, zal ik hier naar kijken en stop en adem ik wanneer ik er op reageer, en zal mijn eigen standpunt als het standpunt van de ander evalueren op egoïsme en de situatie naar gelang de bevindingen in praktisch denken of schrijven richting geven, zodat de uitkomst geleefd kan worden zonder schaamte of wrok.

Wanneer en als ik zie dat mensen educatie nodig hebben, dit verleen en zij niet de les trekken en ik hier op reageer, stop ik mezelf in de reactie erop, adem ik en haal ik diep adem, en realiseer/herinnering mij eraan dat zelf-oneerlijkheid altijd als eerste prevaleert en dat een directe integratie 9 van de 10 keer niet kan, en dat dit niets persoonlijks is, of te maken heeft met de kwaliteit van mijn uitleg, maar dat dit te maken heeft met de mind, die zijn ongelijk niet wilt toegeven en zich wilt laten gelden.

Egoïsme? Wanneer ik iets niet goedkeur? [Dag 158] Egoïsme? Wanneer ik iets niet goedkeur? [Dag 158] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/14/2014 Rating: 5