Verzameling van herinneringen: Een reden van fysieke afbraak [Dag 159]

fysieke degradatie afbraak


Recentelijk is er een nieuw life review uitgekomen, waar ik zie dat hij van absolute waarde zal zijn in mijn leven. Ik deel mijn punten hier, en raad je aan deze interview ook te luisteren.





Het belang van loslaten begrijp ik al heel lang. Het loslaten van dingen en ideeën, maar om nou te zeggen dat dat ik dat ook echt werkelijk leefde... Nee.

In mij had/heb ik het geloof dat dingen rechtvaardig waren. Dat dingen die ik leefde/voelde op een of andere manier ook bijdroegen aan een beter geheel, het werkelijke master plan. Dit heb ik toevallig vandaag bekeken, en opeens komt daar een interview die nauw aansluit op mijn inzicht.

In dit interview werd gepraat over het hoarden/verzamelen van energie. En dit is ook wat ik goed in mijn leven kan nagaan. "Dit is hoe ik moet zijn" dacht ik. "Wees hetzelfde, gister, vandaag, en morgen." Maar in welke hoedanigheid 'hetzelfde' dan ook geïnterpreteerd moest worden, ik had geen idee, enkel een referentie van mezelf als hoe ik mij voelde.

Dankzij het interview heb ik nu ook de bevestiging dat het anders moet en dat ik dingen moet loslaten en niet mee moet nemen naar de volgende dag of momenten, terwijl ik juist dacht dat dat aspect mij echt maakte. Ja, het maakte mij consistent, maar consistent in de emoties en gevoelens en ideeën die ik leefde, meer niet. Ik zie dan ook dat ik dit idee moet loslaten, zodat dit geen fout is die iemand anders al geleefd heeft, en waarvan ik had kunnen leren maar dit niet deed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn gevoelens en emoties mee te nemen naar de volgende dag of momenten omdat ik dacht dat dat mij echt maakte en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik echt ben wanneer ik mijn gevoelens en emoties mee neem naar de volgende dag - ook al wil ik het excuus gebruiken dat ik op die manier verantwoordelijkheid neem voor wat ik niet in en als mezelf in momenten heb gecreëerd - want ik zie begrijp en snap dat het juist NIET meenemen van de emoties en gevoelens al een verantwoordelijkheid nemen is ten opzichte van mezelf, anderen, en mijn fysieke body - en dat er dus geen betere manier is om het aan te pakken dan: In het moment richting geven, kan dat niet helemaal, thuis voor het slapen gaan, het los te laten, en het niet mee te nemen naar de volgende dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vast te willen houden aan het idee/gevoel/emotie van 'zo ben ik' en dit dag in en dag uit te leven en elke dag weer mee te nemen en te leven, zonder te zien dat dit slechts een momentelijke ervaring is geweest, welke ik heb proberen te vereeuwigen door het dagelijks te leven in de veronderstelling, dat ik dat ben, als werkelijk, als echt, als leven, en dat het niet slechts een hersenschim, emotie of gevoel is geweest, om op die manier een zelfvertrouwen te creëren, een basis om op te bouwen, een platform, zodat ik 'wist' wie ik was, of beter gezegd, voelde wat ik toen momentelijk heb ervaren en voor altijd ben gaan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om de realisatie hier nu direct in mijn leven te belichamen, omdat ik denk aan moment van boosheid, en vergelding, en waar ik me afvraag, maar wat moet ik dan? - omdat ik mezelf niet gerealiseerd heb dat het loslaten van de situatie mij de ruimte zou scheppen om mezelf te corrigeren en de situatie en haar benodigdheden te kunnen onderzoeken in volledigheid en hierdoor kan voorkomen weer dezelfde punten te ervaren in de volgende momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik ook de realisatie niet wil belichamen, omdat ik het loslaten als een zwakte ervaar van mezelf, waarbij je het loslaten van het moment ook kunt gebruiken om er niet van te leren, terwijl ik weet dat ik een actief proces loop en verantwoordelijkheid neem voor zoveel mogelijke punten die opkomen in en als mezelf, en dat het niet richting geven aan een punt mij niet zwak maakt, want het is niet mijn intentie om geen verantwoordelijkheid er voor te nemen, maar juist om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, voor anderen, en mijzelf als lichaam en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om dingen direct los te laten te interpreteren/beredeneren als een zwakte, op basis van het idee van geen verantwoordelijkheid nemen en de verantwoordelijkheden die je hebt naar een ander- en een angst creëer in mezelf dat ik dit ook niet ga doen wanneer ik direct het los zou laten- en niet te leven als de realisatie van de verantwoordelijkheid, waarbij er zelf verantwoordelijkheid genomen wordt voor de angst dat ik dat niet zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet de vergeving te willen belichamen en gevoelens en emoties niet meer mee te nemen naar het volgende moment of dag, omdat ik dit heb geïnterpreteerd als een gemakkelijkheid, een kinderachtigheid, waarbij iemand geen verantwoordelijkheid neemt voor de consequenties die zijn of haar leven creëert in het leven van een ander, waarbij ik mijn totale focus plaats op die van een ander mens en niet te kijken naar mezelf en te zien dat ik ook geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf als ik de emoties en gevoelens blijf meenemen naar de volgende momenten en dagen, en dit blijf accumuleren/verzamelen/opstapelen onder het mom van - WEL verantwoordelijkheid nemen, en ik mezelf dus doelbewust separeer van een ander wezen en mijn bestaan/houding verrechtvaardigd met wat ik wel en niet doe, en wat een ander wel en niet doe, en mezelf daarin beter acht, terwijl we beide net zo slecht bezig zijn in de werkelijke context.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vaak wel dingen los te laten tot een zeker punt, maar niet verder wil gaan en het gehele punt los te laten, omdat ik bang ben de gehele informatiestroom te vergeten, kwijt te zijn, omdat ik niet mezelf heb toegestaan en toegelaten heb om mezelf als lichaam het voordeel van de twijfel te geven in de zin van dat de informatie stromen altijd beschikbaar zullen zijn, ook al heb je geen emotionele of gevoelens cue - oproepaanwijzing - om mezelf te corrigeren of te weten nog waarom ik een zekere correctie heb moeten uitvoeren (m.a.w. mijn verantwoording van waarom ik ben hoe ik ben) en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik nooit voorbij een zeker punt gegaan ben met het vergeven van mezelf, omdat ik mijn verantwoording niet kwijt wilde zijn, mijn verrechtvaardigen van waarom ik heb gehandeld zoals ik heb gehandeld, en gedacht en gevoeld heb zoals ik dat heb gedaan - kortom - MIJN verhaal i.p.v. te zien dat het nooit gaat om MIJN verhaal, maar altijd om HET verhaal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf heb willen beschermen tegen identiteit verlies door mezelf niet te vergeven voor alle gehele punten en daarmee ook MIJN verhaal los te laten en HET verhaal te laten surfacen, waarbij ik mijn visie invalshoek beschouw als meer dan de werkelijke situatie, wat een reactie is op mezelf als kindertijd waarbij mijn kant van het verhaal nooit volledig serieus genomen werd of geïnterpreteerd werd op zijn werkelijke waarde of validiteit en ik zo verstrikt ben geraakt in een oorlog tussen Mijn verhaal en Hun verhaal, waarbij HET verhaal nooit werkelijk werd ontleed en naar gekeken werd en ik zo de behoefte heb gecreëerd om mijn verhaal altijd dicht bij me te houden, i.p.v. te vergeven, omdat ik altijd zocht naar vergelding, zonder te zien dat werkelijke vergelding het leven van HET verhaal is en niet Hun verhaal of Mijn verhaal en dus zie dat als ik werkelijke vergelding wil manifesteren, te gaan leven als het verhaal en niet meer mijn verhaal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik nog niet helemaal klaar ben met Mijn verhaal, omdat ik niet zie of Het verhaal, wel het werkelijke verhaal is, en niet toevallig Hun verhaal en hiermee in Hun voordeel valt, waarbij ik mezelf niet realiseer dat wanneer ik niet bereid ben om Mijn verhaal los te laten, dat het verhaal nooit volledig gezien kan worden, tenzij er iemand bij is die de verantwoordelijkheid neemt om beide kanten te horen, en dit ook op een zelf eerlijke manier te behandelen, wetende dat deze derde partij niet nodig zou moeten zijn, omdat wij dit perfect voor onszelf zouden kunnen doen, als we ons eigen verhaal maar loslaten en zien dat Ons eigen verhaal, altijd vertekeningen zal hebben, wanneer we in een dispuut zijn waarbij de emoties en gevoelens hoog opgelopen zijn of waar überhaupt energie aan te pas is gekomen in welke hoedanigheid dan ook, de enige manier om er dan verantwoordelijk mee om te gaan is, Adem in, Adem uit, laat het los, en zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik niet Mijn verhaal wil loslaten, wanneer een ander Hun verhaal niet wil loslaten bij het horen van Het verhaal, en dus een potentiële situatie zie waarbij ik mijn verhaal heb loslaten en Het verhaal vertel, en dit zo wordt gewrongen door en als de oneerlijkheid van een ander dat Het verhaal Mijn verhaal is en niet de werkelijkheid en mezelf in mijn mind in boosheid of agressie zie reageren, wetende dat deze voorstelling niet natuurgetrouw is, omdat  Het verhaal is common sense en zoals het is, en dat ik geen werkelijke referenties in mij bevat naar boosheid of agressie, omdat die situaties altijd gingen om mijn verhaal, want de situaties waar Het verhaal gesurfaced was, zijn los gelaten, vergeven, en vergeten en dus het niet loslaten op basis van dit 'potentiële gevaar' is niet meer dan achterlijk van mijn kant, want wil ik echt sterk staan, is Het verhaal altijd Mijn en Hun verhaal, kortom, ons verhaal, en dat wanneer hij/zij oneerlijk daarin is, ik het heel makkelijk kan laten voor wat het is, want ik hoef dan niet meer te winnen, de situatie is zoals die is, niet meer en niet minder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wanneer ik wakker wordt en observeer dat ik stijve spieren heb, terug te gaan in mijn mind en te onderzoeken wat er de voorgaande momenten gebeurt zou zijn voor de manifestatie ervan, hierdoor wil ik vasthouden aan mijn emoties en gevoelens, zodat ik een latere referentie heb voor mijn onderzoek of analyse en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een praktische fysieke bewoording als analytisch sterk, te leven als energie, i.p.v. te zien dat ik ook kan analyseren wanneer ik niet op zoek kan gaan naar emoties of gevoelens en mijn analyse nog net zo goed kan zijn en in de meeste gevallen juist beter, want ik zal dan het hele verhaal zien en niet alleen emoties en gevoelens, en dus begrijp ik dat emoties en gevoelens niet leiden tot een betere analyse in retrospectief, maar alleen handig zijn in en als het moment van werkelijk onderzoek op het moment dat gebeurt, dit te benoemen, en het daarna onconditioneel los te laten, omdat dat de verantwoordelijkheid is voor mezelf als lichaam dat ik moet nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om emoties en gevoelens los te laten en deze niet meer mee te nemen naar de volgende dag, omdat ik in het verleden vrienden had waaraan ik me op een zekere manier gehecht had en ik de relaties die ik toen had niet zou eren als ik zou veranderen qua gevoel en emotie naar hun toe, zoals J en J, toch begrijp ik dat ook al zijn ze niet meer hier direct in mijn omgeving, ze bestaan hier als mijn verhaal en niet als het verhaal en hun niet loslaten, althans de emoties en gevoelens, is niet meer dan mijn persoonlijke verhaal als verleden in stand te houden, mijn perspectief i.p.v. het werkbare perspectief en dat is het echte verhaal erachter, ik hoef niet meer te schijnheiligen of mijn excusen te leven, maar zal het loslaten ervan nu direct hier moeten bewerkstelligen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om mijn gevoelens en emoties naar J toe los te laten, omdat ik het niet kon begrijpen dat hij naar een lager niveau ging dan ik, terwijl ik hem als slimmer en intelligenter zag dan mijzelf,en het hem dus kwalijk nam door niet genoeg zijn best te doen, of zelf misschien expres die kant gezocht te hebben, omdat hij af wilde van onze vriendschap, maar daarmee zijn potentieel in en als school niet bereikt heeft, ik begrijp dat zijn keuzes en houding een opeenstapeling zijn van factoren en dat ik graag gewenst had dat ik een van de factoren was geweest die hem anders had kunnen maken, wetende dat de ultieme beslissingen altijd bij de personen zelf liggen, ook al is dat niet het beste voor hun op langer termijn, en dus vergeef ik J voor zijn keuzen en de impact die het gehad heeft op mij, ook al had ik dat van te voren nooit zo kunnen indenken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om mijn relatie met J los te laten, omdat ik vast wilde houden aan de punten in mijn verhaal en niet verder wilde gaan, zo het punt van werk, het punt van a. het punt van m. en het punt van school, het punt van zelf verder gaan, en het punt van zijn huidige leven.

Wanneer en als ik mezelf zie emoties en gevoelens te leven uit het verleden, adem ik in, en maak de statement van verantwoordelijkheid, en adem ik uit en laat het los, nieuw moment.

Ik realiseer mij dat ik elk moment als nieuw kan leven, elke dag als nieuw kan leven, mits ik de emoties en gevoelens van de voorgaande dagen of de dagen die ik geleefd heb niet mee neem naar de volgende dag, dus wanneer en als ik ga slapen bekijk ik mijn dag en bekijk of ik emoties en gevoelens heb die ik zou willen meenemen, adem ik in, maak een statement van verantwoordelijkheid, adem uit, nieuw moment, nieuwe dag.

Ik stel mezelf als doel elke dag opnieuw te beginnen, elke dag als nieuw te leven, wat ik doe door de emoties en gevoelens van vandaag los te laten in het moment of voor het slapen en deze niet mee te nemen naar de volgende dag, omdat zij geen werkelijk doel dienen anders dan het fabriceren van energie en de accumulatie ervan.

Wanneer en als ik mezelf zie vasthouden aan spullen in mijn omgeving welke ik niet weg wil gooien, maar wel in de weg staan, dan adem ik in, en maak een statement van verantwoordelijkheid in de wetenschap dat dit het zelfde is als energie hoarding, adem uit, en laat het los - ook al denk ik dat ik ooit misschien het nog nodig kan hebben, dit kan ik commonsensically zien, wanneer ik mijn kant van het verhaal loslaat en zie wat het werkelijk verhaal is, en op basis daarvan een beslissing te nemen.

Verzameling van herinneringen: Een reden van fysieke afbraak [Dag 159] Verzameling van herinneringen: Een reden van fysieke afbraak [Dag 159] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 4/24/2014 Rating: 5