Voorspellende droom of toch iets anders? De verzoening [Dag 161]


Verzoening

Ik ben momenteel bezig met het leren begrijpen/snappen/integreren wat zelf-verzoening is. Het accepteren van wie je bent hier als verleden/heden/toekomst. Pas na de zelf-verzoening, is zelf-vergeving mogelijk.Wat zich in de droom naar voren brengt zijn een aantal gevoelsmatige kwesties welke ik richting moet geven, punten waar ik mezelf mee moet verzoenen en mezelf moet vergeven, om de juiste 'koers van actie' te ondernemen.



'Er stond een natuurramp op ons te wachten, ongeveer 20% van de aarde zou nog over zijn en de rest bedolven in lava. Ik stond daar, zoekende naar een uitweg, want ik wil niet dood. De ramp was nog niet begonnen, dus ik had nog tijd om erop te anticiperen. Wie wilde met mij mee? Ik zag een chaotische en eenzame autorit voor me, en de wetenschap terug te kijken naar de plek waar ik toen stond, bedolven was in lava. Niemand kon nog een kant op. Iedereen zou dood zijn. Ik keek naar de benzine die ik nodig had. Had ik nog genoeg geld? Moest ik nu niet al Jerry-cans vullen en meenemen? Niemand maakte aanstalten om met me mee te gaan - en ik wachtte. Ik wachtte tot iemand de beslissing nam om mee te gaan, maar de tijd drong. De mensen waren rustig, te rustig. Ik beeldde me in dat ik zoals hen geweest zou zijn. Het lot accepterend dat de natuurramp hen zal verschalken. Ik beeldde me in dat het lava me zou omringen en dat ik geen andere keus meer had om mezelf van kant te maken, 't punt waarop ik me zou neerleggen bij mijn lot. Maar het was nog niet zover, ik moest in een vliegtuig komen met voldoende benzine. Dat zou mijn overlevingskans het meest vergroten. Ik werd wakker met een radeloos gevoel.'

In mij bestond geen twijfel om 'te vechten' voor mijn leven. "Wie wilde met mij mee? Niemand maakte aanstalten om met me mee te gaan - en ik wachtte."

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet te verzoenen met het feit dat het niets persoonlijks is naar mij toe waarom niemand aanstalten maakte om zichzelf te redden, maar dat ik de kwestie persoonlijk maak omdat ik de consequenties overzie van hun houding maar hen niet kan dwingen om zichzelf te redden en weet dat ik me verdrietig zou voelen, omdat het anders had gekund en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb het mezelf kwalijk te nemen dat ik wel een zekere weg in zal slaan waar ik alleen van zal profiteren en dit als bezwaarlijk ervaar, omdat ik de verantwoordelijkheid van hen die niet opkomen voor zichzelf opgenomen heb op mij en verdrietig ben vanwege de last, maar ook verdrietig ben bij een eventuele winst - want ik zie maar één ding - verlies als ik voor mezelf ga, winst als een ander zich bij me voegt, wat zich in de droom niet manifesteerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf in te houden/mezelf te verlangzamen/mezelf te laten wachten wanneer mensen niet voor zichzelf opkomen en ik vind hierdoor de verantwoordelijkheid op mij te moeten nemen, hen te motiveren, hen vooruit te stuwen, hen een schop onder de hol te geven - waardoor ik niet zie dat ik niet goed bezig ben en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik de verantwoordelijkheid op mij moet nemen voor zij die geen actie kunnen ondernemen en niet de verantwoordelijkheid op mij moeten nemen voor diegene die wel de verantwoordelijkheid op zich kunnen nemen maar dit niet doen of weigeren - waardoor ik hun last, mijn last maak en mezelf als mens/leven/proces/realisatie van potentie in gevaar breng.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik verantwoordelijkheid op mij moet nemen voor hen die weigeren zelf-verantwoordelijkheid te nemen, omdat ik dit toeschrijf aan hun mind en systemen en hierdoor hen zie/beschouw als invaliden/gehandicapten personen die werkelijk geen verantwoordelijkheid voor zichzelf kunnen nemen, omdat zij geen controle hebben over wat zij wel en niet doen - maar de mind, omdat ik refereer naar periodes van mezelf waarbij ik achteraf gezien niet in staat was mezelf te helpen, en dit gebruik als reden van mijn huidige leefstijl, maar niet oprecht ben naar mezelf of naar anderen toe, omdat door het nemen van de verantwoordelijkheid van hun maak ik het mezelf extra en onnodig zwaar, terwijl bij de juiste inzichten en begeleiding en hulp EN applicatie zij wel in staat zijn zichzelf te veranderen en verantwoordelijkheid te nemen en ik hierdoor hun 'weigering' indirect in de hand speel, indirect misbruik van anderen in de hand speel en goedkeuring verleen aan de huidige staat van zijn en hun toesta niet te veranderen enkelzijdig door het begrip van hun situatie, waarvan ik nu begrijp dat begrip geen reden is van acceptatie van voortzetting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf afhankelijk te maken van de vorderingen die mensen om mij heen maken en mijn proces/voortgang afhankelijk te maken van hun proces - ondanks ik weet en begrijp dat er een interconnectiviteit is in de individuele processen, gebruik ik dit nu als een excuus om geen rechte lijn voor mezelf te trekken en mezelf te veranderen waar nodig, omdat door de impliciete toestaning van het niet verantwoordelijkheid nemen van zelf door anderen, dit ook in mezelf toesta om mijn eigen angsten/proces niet in volledigheid te doorlopen en ondanks ik begrip heb van de situatie - is dit geen reden van acceptatie van voortzetting hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om begrip te gebruiken als een acceptatie van voortzetting, zonder te zien dat begrip juist gebruikt moet worden om de situatie te kunnen doorzien en zelfoprecht te kunnen bepalen waar de struikelblokken zijn en waar verandering nodig is voor zelf en niet te gebruiken is voor als informatie en kennis om een situatie te rationaliseren/goed te keuren/te accepteren als 'het is zoals het is' - begrip en inzicht moet leiden tot aanpassingen van onszelf op een praktische manier, zodat we een proces lopen en niet de huidige situatie van zelf te blijven zien als onontkoombaar of acceptabel of onveranderbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat er veel situaties zullen zijn waar iemand niet met mij mee wil gaan, met allemaal hun eigen redenen, maar dat ik bereid moet zijn hun situatie te accepteren als hen proces, en te zien/snappen/begrijpen dat ik mijn proces loop waar iemand wel of geen deel van wilt uitmaken en dat ik soms keuzen moet maken die mij wellicht in de toekomst verdrietig zullen stemmen, of mij verdriet doen op het moment zelf, maar weet dat ik mezelf niet in gevaar mag brengen, ook al zullen andere mij vervloeken voor de keuze die ik gemaakt heb, gezien het feit dat ik hen de keuze heb voorgelegd mee te lopen en zij bepaald hebben achter te blijven - zoals in mijn droom. Ik begrijp dat ik soms wegen in moet slaan waarbij ik mezelf als de keuze niet lekker in voel - maar dat het gevoel van niet lekker bij voelen - niet het gezonde verstand mag overreden en lijfsbehoud in gevaar te brengen en dus mezelf moet neerleggen bij de tegenstrijdigheid en het verdriet - maar mezelf vrede moet laten scheppen, mezelf moet verzoenen met mezelf als gezond verstand en de wil om alles ervan te maken wat mogelijk is op een constructieve manier - ook al volgt niemand mij, ook al loopt niemand aan mijn zij - ook alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat ik in deze situatie heb gewacht op de manifestatie van het goede gevoel, waardoor ik mijn eigen actie kon verrechtvaardigen omdat ik immers op basis van gelijkheid van gevoel - goed gevoel is gaan - geen goed gevoel is blijven - omdat ik niet begrijp dat een keuze die juist is in en als gezond verstand slecht kan aanvoelen en hierdoor gevangen ben in een tussen-wereld van gezond verstand en gevoel en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om bij een slecht gevoel maar een juiste keuze hier te zijn en te ademen als de oplossing - waarbij ik mezelf neerleg dat h et slechte gevoel momentelijk zal zijn maar mijn overall experience goed en juist zal worden, want overleven in en als schuld en zelfverwijt is net zo zinloos als het accepteren dat je acties leiden tot zelfmoord - zoals in mijn droom.

Wanneer en als ik mezelf zie in een situatie waarin er een beroep gedaan kan worden op het punt van verantwoordelijkheid en ik een keuze moet maken, adem ik, stabiliseer ik mezelf, en kijk of de verantwoordelijkheid van een ander door die persoon geweigerd wordt te nemen of dat hij zij niet in staat is om werkelijk verantwoordelijkheid te nemen, waarbij ik hen die geen verantwoordelijkheid wilt nemen niet meer meeneem in mijn vergelijkingen en ik hen die geen verantwoordelijkheid kunnen nemen wel meeneem in mijn vergelijkingen, waarbij ik het hebben van een mind niet meer als excuus opdraag voor de eerste categorie, omdat ik immers ook een mind heb en de verantwoordelijkheid wel neem puur en simpelweg omdat ik het niet weiger te accepteren als mezelf en hierdoor eventuele slechte gevoelens of backchat als projectie uit adem wetende dat dit zal leiden tot ene beter bestaan voor mezelf, een ander, en zij die de verantwoordelijkheid stoppen te weigeren die aan hen toebehoort en het niet meer afschuiven op anderen.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie zie waarin ik wacht op een gezamenlijk besluit en mensen zich niet willen toeleggen op de oplossing en hierdoor irritatie of angst ervaar, stop ik mezelf, stabiliseer ik mezelf en zie dat ik dan in alleenheid het punt moet doorlopen zonder de back-up van en als een ander, omdat sommige besluiten te cruciaal zijn om niet te maken en de tijd voor zelf dringt daarin, het wachten zal zelf schaden, en wanneer ik dat punt zie van schading, ik mezelf herinner aan het feit dat er dan een beslissing gemaakt moet worden vanuit mezelf op basis van wat ik zie en heb overwogen en het punt ga lopen zonder de hulp van anderen, maar hun hulp zou accepteren gaande weg wanneer zij zich weer willen voegen bij en als mijn weg.

Wanneer en als ik mezelf in hetzelfde schuitje zie met een ander, en me realiseer dat het samen gaan of ondernemen van iets de voorkeur heeft en op basis daarvan wacht, stop ik mezelf, stabiliseer ik mezelf, en realiseer mezelf dat ik niet kan wachten op een voorkeur van mezelf en mezelf bereid moet maken om datgene dat ik moet gaan lopen alleen te doen wanneer hij/zij weigert een keuze te maken, want ondanks de voorkeur er is om het samen te doen, kan een keuze zich niet blijven uitstellen en zal ik vrede moeten maken met de uitkomst dat ik aan de eind van de rit er zal staan in alleenheid i.p.v. de voorkeurige samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien en te realiseren dat ik een voorkeur heb voor het samenzijn, omdat ik plezier, vertrouwen, en acceptatie afhankelijk heb gemaakt van mijn idee van samenzijn omdat de enige keren dat ik mezelf zo heb ervaren in het bijzijn was van een ander en ik dit daardoor aan de situatie heb geattribueerd i.p.v. aan zelf en dat dit ook hierdoor nooit in en als alleenheid zich liet verschijnen door de associatie die ik leefde en hierdoor vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om vertrouwen, en plezier, en acceptatie hier te accepteren als mezelf, maar afhankelijk te maken van het beeld in mijn hoofd waaraan ik het gerelateerd heb, ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de relatie die ik had met dit beeld in mijn hoofd te willen hermanifesteren i.p.v. de relatie los te laten, mezelf als nieuw te definiëren naar en als die herinnering/beeld, en de punten hier als zelf te integreren als deel uitmakende van zelf in onafhankelijkheid van en als dat beeld waaraan ik dat eerder heb gekoppeld en welke ik heb geleefd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik me op de praktische kant moet gaan richten wanneer ik mezelf breng tot zelfinspectie i.p.v. het patroon en elke gevoelsmatige onregelmatigheid aan te pakken en te verklaren en mezelf alvorens praktische vragen te stellen zoals: Hoe hou je rekening met mensen hun gevoelens? En wanneer hou je wel en geen rekening met iemand zijn/haar gevoelens? En hoe ga je om wanneer jouw gevoelens niet gereflecteerd worden door een ander? Hierdoor zouden inderdaad minder dimensies blootgelegd worden, maar wel de dimensies die praktisch nut hebben in dit ruimte-tijd-continuüm en mijn proces het meeste bij zullen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien en te begrijpen of te snappen dat ik innerlijke conflicten leef of ervaar, omdat ik niet weet in detail hoe ik dingen moet leven, maar globaal handel naar informatie en stukjes informatie die ik over mijn leven heen heb verzameld, en dit uiteindelijk een warboel is geworden en dus wanneer en als ik mezelf in innerlijk conflict zie en me afvraag waarom, stop ik mezelf, en realiseer me dat ik niet weet wat ik precies moet leven wat ik probeer te leven of dat wat ik probeer te leven in conflict is met een dimensie die ik nog niet heb uitgeplozen.

Dus laten we die vragen hier beantwoorden in en als gezond verstand en zien wat het brengt om de tijdsinvestering recht toe te doen. Want verzoening is de eerste stap naar verandering.
Voorspellende droom of toch iets anders? De verzoening [Dag 161] Voorspellende droom of toch iets anders? De verzoening [Dag 161] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/09/2014 Rating: 5