Woede - Dat wat ik niet zag [Dag 162]



Ik moest de woede in me meer richting geven dan ik wilde. Het is opmerkelijk om te zien hoe punten soms verstopt liggen en wat het precies is dat je wilt of gelijk aan moet staan. De punten heb ik aangepakt zoals ze zich ontvouwde met steeds in het achterhoofd: Wat leef ik en wat ik leven. Wat werkt nu wel en wat niet. En wanneer neem ik de juiste actie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid en irritatie lekker en fijn te vinden voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid en irritatie niet lekker of fijn te willen voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid en irritatie niet te willen valideren als zelf, noch te willen invalideren als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid en irritatie vast te willen houden in mijn leven, omdat ik me niet kan voorstellen hoe mijn leven zou zijn zonder geleidt of begeleidt te worden door boosheid en irritatie, want elk punt dat ik aanpak of mee in conflict raar brengt uiteindelijk boosheid en irritatie en wat ik ermee wil doen, geen idee, gewoon boosheid en irritatie voelen omdat ik dat ervaar als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid en irritatie vast te willen houden omdat dit mijn vroegste herinneringen uit mijn leven betrekt en ik dit kan zien als een rode lijn dat door mijn leven loopt en dus heb gevalideerd als zelf, heb geaccepteerd als zelf, heb gezien als wie ik ben en zelf wie ik moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het idee te hebben dat wanneer ik mezelf niet laat leiden of begeleiden door boosheid en irritatie dat ik gewoonweg niet mezelf ben en dat ik het nodig heb, want zelf zonder boosheid en irritatie ervaar/zie ik als nep en ik wil niet nep zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid en irritatie vast te houden als zelf, omdat ik een leven zonder deze emoties zie als nep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet nep te willen zijn of nep zijn als slecht/veroordeelbaar te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet nep te willen zijn en hierdoor indirect het idee manifesteer dat wie ik nu ben echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik noch echt noch nep ben als het gaat om mijn werkelijke expressie, ik ben een expressie in proces, dit betekent dat ik niet kan claimen dat ik echt of nep ben, in zelf oprechtheid weet ik dat ik in een proces zit en ideeën als echt en nep, het proces bemoeilijken want zelfs wat ik gedacht heb over echt en nep in en als mijn gevoel = nep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat zolang ik boosheid en irritatie zie als zelf ik nooit alle punten zou kunnen zien, omdat boosheid en irritatie werken als een sluier om de werkelijkheid te bedenken voor mezelf als (in)zicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat boosheid en irritatie in werkelijkheid niet bestaan, het zijn ervaringen die wij zo genoemd hebben en zo begrippen geworden, maar omdat we iets zien of zelfs collectief zien, maar dat het niet 'echt', te zeggen dat dit echt is betekend dat energie echt is en energie is niet echt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat wat echt is tijdelijk kan bestaan, en dus herdefinieer ik het woord echt als: datgene dat voor altijd zal bestaan en dus niet van tijdelijke aard is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat honger en pijn en verwaarlozing niet echt zijn vanuit dat begrip, omdat we het kunnen oplossen  en het dus van tijdelijke aard kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik niet in termen van echt of nep dingen kan definiëren en dat kan gebruiken als leidraad in mijn leven, want er is maar een leidraad die daadwerkelijk datgene manifesteert dat het beste is voor alles in en als gelijkheid en eenheid en dat is: Wat werkt wel en wat werkt niet, hierbij  vervalt het belang van echt en nep als zelf functionerend mechanisme en kan ik echt definiëren als, datgene dat fysiek is of wel werkt en voor altijd is, en nep definiëren als, datgene dat niet van fysieke aard is of wat niet werkt of slechts tijdelijk werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te bevatten dat ik als persoonlijkheid altijd nep zou zijn en dat elke effort/moeite die ik doe om dit wel echt te maken, zal resulteren in teleurstelling want je kunt niet iets dat nep is echt maken het is en blijft tijdelijk van aard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik vasthield aan het idee dat energie wel echt is, omdat het voortkomt uit de substantie dat wel echt is, en dat dit punt van het zien van deze gelijkheid mij verward om te zien wat wel en niet echt is en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te geloven dat woede bestaat, woede bestaat niet, alleen de reactie in en als zelf dat energieën, vibraties, frequenties creëert welke wij dan vergissen met wat echt is, de reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat woede echt is, omdat ik heb willen acteren op de woede welke ik geleefd heb om te 'krijgen' wat het mij beloofd, stabiliteit, macht, kracht, bewegelijkheid om te acteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf voor te houden dat ik middels woede, kwaadheid, boosheid, agressie, stabiliteit, mach, kracht of daadkrachtigheid vergaar, dit is slechts een idee, en dus moet ik kijken naar een constructieve manier om om te gaan met situaties waarin ik mijzelf niet stabiel zie, onmachtig, onkrachtig, of ondaadkrachtig aangezien dit niet gaat werken middels of via kwaadheid, boosheid, of woede of agressie.

Wanneer en als ik mezelf zie in en als boosheid, kwaadheid, woede, agressie en dit niet wil loslaten terwijl ik het wel zie, stop ik mezelf, adem ik, breng ik mezelf hier, en zie dat ik geen stabiliteit, macht, kracht of daadkracht ervaar, maar een energie naar aanleiding van een situatie waar ik mezelf niet stabiel, onmachtig, onkrachtig of ondaadkrachtig heb ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de keren dat ik boos was te zien als wie ik was, en mezelf in te beelden dat ik meer was dan de situatie terwijl ik in feite juist zag dat ik minder was dan de situatie en hierdoor een reactie had.

Wanneer en als ik mezelf zie terugkijken naar gebeurtenissen, en woede, boosheid, kwaadheid of agressie ervaar, stop ik mezelf en adem ik, en realiseer me dat ik mezelf groter heb proberen te maken dan de situatie omdat ik inzag dat ik kleiner was dan de situatie en de situatie niet effectief richting kon geven ook al zou ik dat willen of verwacht ik dat van mezelf.

Ik stel mezelf het doel mezelf niet als meer op te stellen tov een situatie en hierdoor boosheid, kwaadheid, woede of agressie op te roepen in mezelf maar zelf oprecht te zijn en te begrijpen dat ik mezelf als minder ervaar dan de situatie en geen spelletjes meer speel met het maken van energie om op die manier ' meer ' te worden.

Ik stel mezelf het doel mezelf niet meer te laten acteren of te laten participeren in boosheid of agressie, maar te schrijven over de situatie en te begrijpen waarom ik me als minder ervoer zodat ik dat kan aanpakken zonder de rompslomp en tijd verlies en substantie verlies door het aanmaken van energie.

Ik stel mezelf het doel mezelf niet te laten verleiden door de woede, boosheid, agressie of kwaadheid die ik soms in mezelf voel en deze te leven of te achtervolgen of zelfs te willen manifesten, ik realiseer dat ik me minder ervaar en reacties daarop heb, en dat ik dat moet aanpakken op een constructieve wijze = geen boosheid, agressie, kwaadheid.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie zie waarin ik levens bedreigd wordt, fysiek bedreigd wordt en mezelf minder voel omdat ik kwaad, onmachtig, of agressie ervaar, stop ik mezelf, en realiseer me dat wanneer ik fysiek bedreigd word er geen goed/slecht bestaat in termen van wat ik voel, en dat ik me mag en moet verdedigen ook al wordt dit veroordeeld door men, en zien zij liever dat ik dood geslagen word dan dat ik mezelf verdedig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb te zien dat ik reacties rondom kwaadheid heb geleefd, omdat ik de extreme situaties niet heb willen benoemen of heb willen richting geven, bang voor de veroordeling van de lezer/luisteraar/beoordelaar, omdat zij niet zouden kunnen zien dat ik de afweging heb gemaakt tussen het persoonlijk en fysiek aangevallen worden en mijn besluitvaardigheid alleen veroordelen op onkunde ipv kunde en gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat doordat ik mij niet heb durven uitspreken in hypothetische situaties welke ik wel gedacht heb, mezelf mee meet en geconfronteerd heb, uit te schrijven, te vergeven, en richting te geven, en hierdoor altijd het construct blijf leven, omdat ik de extremiteiten niet heb 'mogen/durven' aanpakken, wat mij boos heeft gemaakt en geagiteerd over het proces dat ik loop, omdat ik mezelf ter bescherming van mezelf heb moeten verstoppen, en mezelf gezonder, minder extreem heb moeten voordoen dan ik in werkelijkheid ben of ben geweest.

Wanneer en als ik mezelf zie in extremiteiten moeten gaan om een construct op te lossen/richting te geven, maar dit niet durf, stop ik mezelf, adem ik, en realiseer me dat ik niet alles online hoef te plaatsen of hoef te delen met mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf heb ingehouden in mijn proces en niet volledig heb gelopen qua zelfvergevingen of zaken, omdat ik zelf dingen kan categoriseren in oké en extreem, en omdat mijn intentie altijd geweest is om mezelf als alles te delen hierdoor mezelf erg bezwaard voelde, en mezelf als slecht of bang ervoer omdat ik dingen niet kon plaatsen ter bescherming van mezelf van de onwetende minds en de heilige boontjes die zich ten nadele van mij zich in de spotlights willen plaatsen en de negatieve aandacht willen werpen op mij of wat ik doe en ik in dezelfde positie kom te staan als B. wat ik onrechtmatig vond, oneerlijk, en hierdoor zelf pijnlijk en verdrietig, omdat er geen mogelijkheid is om de huichelaars tot zelf oprechtheid te roepen en anderen te beschermen tegen de huichelarij welke zij manifesteren en hebben willen creëren.

Wanneer en als ik zie dat een situatie de potentie heeft voor de ontbloting van de huichelarij van mensen en mezelf hierdoor bezwaard voel of bang, stop ik mezelf, adem ik, en realiseer dat ik mezelf niet meer moet focussen op de bescherming van de 'feable minded' omdat door de afwezigheid van gezond verstand en hun behoefte tot zelfverheerlijking en onoprechtheid altijd makkelijk overtuigt kunnen worden zelfs met zwakke argumenten als datgene maar in hun straatje valt, ik zie en realiseer dat ik mezelf nu moet focussen op mezelf, en hen die wel kunnen horen en dingen in het juiste perspectief kunnen zetten en geen concessies meer te doen in mijn proces, ik bescherm alleen nog de mensen die niet voor zichzelf kunnen spreken of in sommige mate te bang zijn, en niet meer de mensen die te dom zijn om dit niet voor zichzelf te doen of zich gewapend hebben met gezond verstand om de manipulaties van zichzelf door andere te stoppen, zij willen in essentie bedrogen worden en zullen dat ook met man en macht dit verdedigen.

Wanneer en als ik mezelf in een positie zie om te spreken maar de harde toon angst in mij oproept, stop ik mezelf, en adem ik, en kijk of dit 'harde' wel of niet gedeeld moet worden in de buitenwereld, de harde buitenwereld, want het zijn slechts de harde uitspraken die de potentie hebben, de diepste essentie van onszelf aan te spreken, want zachte uitspraken zijn misschien meer toereikend wanneer men het schild heeft vervangen door het vlees, maar wanneer het schild hier is, is hardheid geboden en is 'mijn tong als het zwaard' dat het schild in tweeën splijt en het vlees zal ontbloten.

Ik stel mezelf het doel hen die zich willen laten misleiden te laten voor wat ze zijn en in discussies hun schild met mijn 'tong als zwaard' aan te vallen zodat het vlees aangesproken kan worden en ik mezelf niet meer pareer om op slinkse of moeilijke of vermoeiende wijzen achter dit schild te komen, alleen mensen die durven te leven en willen leven zonder schild/wapens zijn de mensen waarbij de zachtheid van het woord en de nuances die gelegd dienen te worden met effectiviteit gesproken kunnen worden en hen kan helpen in het creëren van hun inzichten.

Wanneer en als ik mezelf de boosheid en irritatie zie willen leven onder het mom van 'lekker voelen' stop ik mezelf en realiseer dat dit het goed praten is van de omstandigheid, ik voelde me niet lekker door de reactie en gebruik nu de reactie als een excuus om mezelf lekker te voelen.
Woede - Dat wat ik niet zag [Dag 162] Woede - Dat wat ik niet zag [Dag 162] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/18/2014 Rating: 5