Bonje met de buren - Als zelfs ademen teveel is [Dag 164]

elke naaste/buur is een buur/naaste
Ik heb vaak gedachten en ideeën over het op mezelf gaan. Ik heb al vaak gezien dat op het moment dat ik thuis kom, mezelf ineens anders voel wanneer ik zie dat mijn moeder ook thuis is. Ik word meer gespannen, ook iets meer geïrriteerd. Ik denk dan er dan weleens over hoe ik mezelf zou voelen als ik niet meer thuis woon, en die spanning niet meer elke dag hoef te ervaren. Wie zal ik zijn? En hoe zal ik me dan ontwikkelen? Gewoon geen rekening meer hoeven te houden met haar.

Vandaag sliep mijn vriendin dus bij me en we hebben heel rustig boven op zolder gezeten. Niet hard gepraat, geluid niet heel hard. Rond 5 uur gingen we naar bed en mijn vriendin was naar mijn idee wat te luidruchtig. Ik voelde me gespannen en dacht alleen aan de 'worst case scenario'. Dit gebeurde.. Mijn moeder werd wakker. Ik voelde me vervelend en opgelaten.

Elke dag hou ik rekening met het geluidsoverlast dat ik 'zou produceren'. Ik doe mijn schoenen uit als ik boven ben en zij gaat slapen. Soms vergeet ik het en doe ze dan snel uit. Ik zet het geluid extra zacht, zodat ik soms bijna niet eens meer kan verstaan wat er gezegd wordt. Ik schuif niet onnodig met mijn stoel. En als ik naar beneden loop doe ik dat letterlijk op mijn tenen en hou zelfs mijn adem in bij veel dingen die ik doe - want niet ademen is stiller...

Mijn moeder werd vanmorgen wakker, omdat ik ook de slappe lach had gekregen van iets. Ik begreep heus wel dat ze daardoor geïrriteerd was. Maar toen ik opstond hoorde ik al in haar stem dat het niet goed zat. Ze was de geluidsoverlast zat. En ik werd boos/geïrriteerd. Ik hou namelijk fucking veel rekening met haar 'en ze doet net alsof ik geen rekening met haar hou'. 

Waarom ik boos was geworden had te maken met de bewoordingen: ''ik heb de afgelopen twee dagen goed kunnen slapen en ik ben er klaar mee om steeds door jou wakker te worden" - want ik ben al meer dan een week steeds voor 2 uur naar bed gegaan, dus kan ik niet hebben gezorgd voor overlast. De tijdsframe klopte niet met mijn directe eigen bevindingen en dit maakte me boos. Ook zei ze iets over een kleed, maar dat is niet relevant.

Ik ging naar boven en dacht aan het televisie programma ''Ruzie met de buren". Zij lieten de buren dan zelf ervaren hoe iets was. Dus ik liep naar beneden en zei tegen haar van: Laat mij eens horen dan wat jij hoort. Dus ik stond in haar kamer en ze bewoog mijn stoel. "Ja nu overdrijft ze, dat kan nooit!" Dus ik liep naar boven en zei dat het wel erg hard was, maar ze zei ook direct dat ze niet expres het harder deed om haar punt te bewijzen, en dit nam ik wel van haar aan. Ik begrijp op dat moment haar irritatie en legde uit dat ik hartstikke veel rekening hou met haar en zij vertelde me op haar beurt dat het leek alsof ik schijt had aan haar.  We hebben dus een probleem die we moeten oplossen.

Mijn vader heeft geen ondervloer gelegd tussen de houtenvloer en het laminaat dat erop ligt. Ik denk dat daar het probleem opgelost kan worden. Ik heb gekeken naar goede geluiddempende ondervloeren, maar weet niet of dit het gewenste resultaat gaat geven. De ondervloer die ik vond met de best dempende vermogen was 45db. Ik zal straks een hulp zoeken bij een doe het zelf forum om te kijken of ze me ermee kunnen helpen.

Nu de oorzaak duidelijk is heb ik nog mijn gevoelsleven en mijn leven in gedachten. Dit is dan ook wat ik wil aanpakken in dit blog. Want - als ik zelfs als adem mezelf in hou leef ik nooit zoals ik zou kunnen leven EN zelfs zou moeten leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos en kwaad te zijn op mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kwaad en geïrriteerd te zijn op mijn moeder, omdat ik vind dat ze teveel loopt te zeiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn moeder als een zeikwijf te bestempelen, omdat ondanks ik rekening hou met haar het nooit genoeg lijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geïrriteerd te zijn omdat ondanks mijn inspanningen en zelfs zelf compromissen die ten nadele zijn van mezelf heeft dit tot niets geleidt - waardoor er nog maar 2 oplossingen te lijken bestaan - of uit huis te gaan of om dood te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf gevangen te voelen zonder uitweg, omdat ik de middelen niet heb om uit huis te gaan en dood gaan geen oplossing is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf in een situatie van zelfverwijt te zetten, terwijl ik echt alles maar dan ook alles heb gedaan om de geluidsproductie te stoppen wat je binnen het verwachtbare mag verwachten, maar het nog steeds niet goed is, waardoor ik mezelf hopeloos, boos, geïrriteerd en zelfs stom voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet gezien te hebben dat deze situatie al zo normaal is geworden voor mij, dat ik niet zag dat dit een werkelijk probleem is geworden voor mij en dit is ontstaan omdat ik alleen uitgegaan ben van verkregen feedback, ipv zelf om feedback te vragen en ik het hierdoor maar moet doen met de veronderstellingen die ik kan maken op basis van mijn eigen verwachtingen/resultaten daarin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf dermate opgelaten te voelen dat ik het mezelf kwalijk begin te nemen dat ik besta of leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zoeken naar andere oplossingen dan alleen het aanpassen van mezelf, omdat dingen aanpassen aan mijn omgeving geld kost of een ingehuurde expertisen welke nog meer geld kosten en ik het zo normaal ben gaan vinden dat ik dit niet heb dat ik nooit meer opnieuw heb gekeken naar het probleem en op momenten dat ik wel de middelen had, dit niet heb ondernomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zoeken naar andere oplossingen, omdat ik de hoeveelheid werk die ik zie, zoveel weerstand al in mezelf oproept, en dat ik al moe word bij de gedachten omdat Ik ook in de veronderstelling ben dat het zelfs DAN niet goed genoeg is en ik al die tijd, pijn en moeite heb gestoken in iets dat ik niet kan veranderen - mijn moeder die een zeikwijf is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb te zien dat ik mezelf niet veilig heb gevoeld in mijn eigen huis, omdat ik niet hardop kan praten - omdat we geen deur hebben en ik niet wilt dat zij zich bezig houdt met wat ik hardop vergeef- waardoor ik een uitweg zoek door in de auto weg te zijn, en mezelf veilig te voelen  in die kleine ruimte die ik nodig heb voor mijn eigen ontwikkeling en privacy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik altijd in de vecht-vlucht modus verkeer - omdat ik oplossingen waardoor ik niet meer hoef te vluchten niet goed of honderd procent heb onderzocht en heb gedocumenteerd en hier stapsgewijs naar toe heb gewerkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos en geïrriteerd te worden over anderen hun gedrag, omdat ik reageer op de gedachten die ''anderen kunnen hebben'' en de reactie is dan extra hevig wanneer zij ook bevestigen dat zij deze gedachten hebben en uitspreken naar mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geïrriteerd te zijn dat ik geconfronteerd wordt met dingen die mijn moeder ging zeggen, omdat ik ze A al weet, en B er niks verder aan kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om extra geïrriteerd te zijn wanneer mijn moeder wat zegt, omdat ze me vaak aanspreekt/heeft aangesproken op mijn gedrag, waarbij zij '' aangekeken'' kan worden door anderen en hier verder niets aan kan doen, en ik dus precies hetzelfde leef als zij, al dan niet zo sterk geconcentreerd op een iemand, maar heeft zij het in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geïrriteerd te zijn vanwege het feit dat ik mezelf machteloos voel in deze situatie omdat ik A. geen schijt heb aan de persoon. B. het me wel kan schelen, terwijl dan geopperd wordt in de wereld dat ik dan gewoon schijt moet hebben aan iets of iemand - wat ik niet heb - en hierdoor in een intern conflict te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik in een intern conflict ben geraakt, omdat ik mezelf als kind heb moeten aanpassen aan irreële verwachtingen van anderen en dit voortdurend deel uitmaakte van het commentaar dat ik kreeg terwijl ik de situatie als onleefbaar ervoer en zelfs bij het kleine aanpassen van mezelf steeds verder mezelf moest aanpassen om uiteindelijk nog bij hetzelfde punt te komen - het is nog steeds niet goed genoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een stand in mezelf moet accepteren van wat wel en niet accepteerbaar is, waarbij wat accepteerbaar is is dat ik me aanpas in de lijn van wat ik zelf vind dat men mag verwachten - sta in de schoenen - en mezelf niet aanpas wanneer datgene dat verwacht wordt niet verwacht mag worden van mij volgens mijn geleefde principes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden in mezelf omdat ik hoor dat er soms dingen van mij verwacht worden welke ik niet zou gaan voldoen omdat zij niet in de lijn liggen van wat ik accepteerbaar vind als verwachting en hierop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden en te reageren op dingen die mensen van mij verwachten - welke ik in het kader plaats van dingen die je niet kunt verwachten van een ander of van mij - en mezelf niet te realiseren dat het boos worden geen oplossing is voor de situatie - maar om te laten zien , of samen te kijken, naar wat wel verwacht en wat niet verwacht kan worden en hierin tot een overeenkomst te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten  heb om te zien dat ik nog reageer op het feit dat mijn moeder mij soms als asociaal heeft bestempelt, als iemand van een lagere stand en ik mezelf moet gedragen naar en volgens mijn stand - wat pure poppenkast is en ik weiger aan mee te doen, maar ondanks mijn weigering hierop wel emotioneel reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat er een probleem schuilt in het '' aangesproken '' worden voor iets waar jij zelf niet voor verantwoordelijk bent of kunt zijn, maar dat dit wel verwacht wordt of gezien wordt als normaal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn moeder niet zozeer problemen altijd had met mijn gedrag, maar dat zij hierop is aangesproken en van haar verwacht wordt mij zo te disciplineren dat het aangesproken gedrag gecorrigeerd wordt, ondanks dat dit niet in directe overeenstemming is met mij, en de betrokken andere partij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te herkennen dat mijn moeder niet altijd 'anderen' heeft gebruikt als excuus om mij zo te vormen dat ik zou gaan luisteren, maar dat het feit van ''aangesprokenheid'' wat in het verlengde ligt van het idee van verantwoordelijkheid een ingebakken programma is dat ik wel op kan reageren of kan responderen, maar dat het niet zal leiden tot een oplossing, hierbij is er maar een oplossing en dat is de directe confrontatie tussen mij en de andere partij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik klaar ben voor de werkelijke stap van directe confrontatie, waarbij ik me inbeeldt dat ik op hoge poten en agressie naar iemand toe stap en ze in elkaar zou slaan, maar dat dat slechts een beeld is welke ik in mijn mind leef, waarbij ik mezelf als inferieur ervaar en mijn superioriteit zal laten zegevieren, maar dit geenszins zal kunnen leiden tot de oplossing - omdat met een normaal gesprek er alleen verstand gecreëerd kan worden en niet door agressie of verbaal geweld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet te realiseren dat ik reageer op mijn moeder en haar reacties welke zij heeft naar anderen en zij net als ik in backchat verbleef ipv dingen op te lossen, en dat ik mezelf hier van zal moeten losweken, afstand van moet nemen, in het besef dat haar reacties niet geweest zijn wat ze hadden moeten zijn - iets van zelf, maar ik zie nu dat reacties nooit zelf zijn en dat dit alles puur vanuit energie kwam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb in lastige situaties mijn adem in te houden en te denken dat ik dan in een betere situatie zal verkeren, i.p.v. van te zien dat het onvoorzien/onbedoeld in houden van mijn adem leidt tot een verhoging van adrenaline en dat hierdoor door ademen altijd het beste advies is, omdat er alleen in levensbedreigende situaties extra adrenaline een werkelijke toevoeging kunnen zijn in ons leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik denk dat mijn moeder een zeikwijf is omdat ze dat zelf denkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik denk wat mijn moeder over zichzelf denkt, waardoor ik nooit volledige controle zal hebben over wat ik wel en niet toe sta in mezelf en het allemaal een verloren 'cause' lijkt.

Wanneer en als ik mezelf iets zie denken en denk dat ik dat denk omdat zij dat over zichzelf denken, stop ik mezelf, en neem verantwoordelijk en neem het op mij omdat het in mij bestaat en niet omdat zij / hij deze gedachten hebben over zichzelf en hun gedachten als excuus neem.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie zie waar iemand zijn/haar ongenoegen uit over iets en bij mezelf te rade ga waarom en hoe ik het kan veranderen, mezelf te stoppen wanneer ik ga in zelfverwijt, en tevens te kijken hoe ik iets fysiek kan aanpakken/veranderen - ook al kost dat geld of tijd/kracht.

Wanneer en als ik mezelf zie mijn moeder iets te verwijten over wat zij doet, mezelf te stoppen in de gedachten, en mezelf te realiseren dat verwijten een afscheiding creëren en een vijand-vriend gedachten gecreëerd - wat geen beste werkrelatie is.

Wanneer en als ik mezelf geïrriteerd zie raken of irritatie/angst voel opkomen voor iets dat iemand anders doet, maar op aangesproken kan worden door de relatie met en als die persoon, stop ik mezelf als de angst en irritatie en zie dat ik rekening kan houden/informeren over de acties, maar dat ik zelf niet diegene ben de consequenties zal moeten accepteren - tenzij het echt werkelijk betrekking gaat hebben op mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik verantwoordelijk gehouden moet worden om hen in mijn omgeving te temmen en wanneer dit niet kan of lukt dit mezelf te verwijten - wetende dat dit een programma punt is, welke niet gebaseerd is op zelf-verantwoordelijkheid maar op angst en machtsuitoefening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als een kind te ervaren welke geterroriseerd worden door zijn ouders omwille van de lieve vrede, wetende dat dit een programmering is van mijn eerdere periode in mijn leven en dat ik dingen nu kan aanpakken zonder problemen te verwachten over zelfautonomiteit/verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om alle punten aan te willen pakken in dit blog wat niet kan, dit specifieke punt heb ik richting gegeven en hiermee is dit punt klaar, done, en kan de volgende punt worden aangeschreven.

Ik stel mezelf het doel mijn moeder meer serieus te nemen wanneer zij iets zegt of vraagt, en mijn eigen backchat of verwijten en veroordelingen niet meer serieus te nemen - wetende dat voor een oplossing er een gesprek moet komen en geen verwijten/veroordelingen.

Ik stel mezelf het doel meer samen met moeder te kijken naar problemen die zij ervaart ook al komt ze er niet zelf mee, ook dit is mijn leefruimte en een veilige leefruimte heb ik nodig voor mijn ontwikkeling.

Ik stel mezelf het doel niet meer mijn adem in te houden om stiller aan te doen - wetende dat adem nooit is wat een ander kan horen op grotere afstanden dan een halve meter/een meter.

Ik stel mezelf het doel mezelf niet meer te irriteren aan mijn moeder, maar in plaats daarvan het gesprek aan te gaan op een werkende manier.

Ik stel mezelf het doel dat wanneer mijn moeder geïrriteerd of boos of verwijtend reageert op iets, dit niet terug te doen, maar mezelf hier te laten ademen, en misschien wel het verstandigste van het stel moet zijn op een dergelijk moment.


Bonje met de buren - Als zelfs ademen teveel is [Dag 164] Bonje met de buren - Als zelfs ademen teveel is [Dag 164] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/31/2014 Rating: 5