De groten eten de kleintjes [Dag 165]


Kapitalisme zonder regels is gedoemd te mislukken. In mijn nieuwe baan begint dit weer eens duidelijk te worden.

De grote bedrijven hebben de mogelijkheid om te verruimen, terwijl de kleintjes steeds kleiner worden door het ontberen van middelen. Vandaag maakte ik de opmerking tegen een van de klanten: "Ik begrijp u. U zit in dezelfde situatie als de lokale warenhuizen zaten toen de opkomst kwam van de supermarkt keten." Ik bedoel, kleine winkeltjes ken je eigenlijk niet meer. Het is de supermarkt waar je naar toe gaat voor al je boodschappen. Het is goedkoper en sneller. En zo kon ik zien dat de patronen zich elke keer blijven herhalen.

"Maar weet je wie ik er verantwoordelijk voor zie" zei de beste man "De leveranciers". Uiteraard kon ik hier mijn standpunt niet in verzilveren en moest ik afzijdig blijven van verdere discussie. Maar het ligt in het verlengde van wat ik ooit zei in een politieke discussie over moderne slavernij. "Wij als westen zijn verantwoordelijk voor de slavernij" zei ik, "Als wij nou zouden zeggen - dit is wat ik voor een spijkerbroek betaal - dit is het deel wat jij geeft aan je werknemer - en deze condities zul je moeten hanteren - dan is het opgelost." Maar daarentegen - handelen we over een zo laag mogelijke prijs, worden werknemers uitgebuit en zitten wij moralistisch te discussiëren over de moderne slavernij. Idioterie...

Overigens het antwoord wat ik kreeg is dat we ons dan met internationale regelgevingen zouden bemoeien en dat mag niet. Dus geld overruled de rechten van de mens.

Ik reken het mij persoonlijk aan dat ik mezelf machteloos voel in deze situatie, omdat ik mezelf niet kan voicen als hoe alles nu werkt en wat de oplossing hier nu voor is. Ik zie het, ik begrijp het, maar wacht op mijn medemens om dit met mij te zien. Echter wanneer het moment daar is om dit aan te halen, zit ik vaak vast aan de zakelijke etiquette en moet ik mezelf houden aan regels en het beschermen van bedrijven hun imago en mijn eigen brood.

Dit maakt me boos en voel mezelf hierdoor beperkt. Dit is een algemene ervaring welke ik heb wanneer het gaat om kennis en informatie. Het opzettelijk beperken van mezelf omwille van illusoire relaties, merkbelevingen etc. terwijl ik weet dat we onderhuids allemaal weten dat er een probleem is - waar misschien niet iedereen de werkelijke kennis van bezit om dit te kunnen doorzien in zijn totaliteit.

Wat betreft mijn opmerking over de moderne slavernij ben ik het nog steeds mee eens. Dat is wat wij zouden moeten doen. Wat betreft het beperken van de grote(n), daar ben ik nog niet honderd procent van overtuigd.

Wat als we inderdaad een maximale winst zouden toestaan van bedrijven - groter heeft dan geen enkele meerwaarden, want er is dan slechts 1 top die je kunt halen. Dit zou er dan voor zorgen dat super grote  bedrijven die het brood van de kleintjes weghaalt verminderen. Dit zou zelfs zorgen dat er mogelijkheden zijn om meer bedrijvigheid te creëren, meer kleintjes, welke allemaal hetzelfde potentieel hebben qua groei, al dan niet afhankelijk van hun eigen markt, expertise en geografische ligging. Maar dit stopt het probleem niet, en dus zal het een goede oplossing zijn in het huidige systeem als een tussen oplossing, maar is het niet de oplossing.

Er is namelijk niets MIS met bijv. een keten als een supermarkt. Het is zelfs praktisch. Het enige probleem is alleen dat grote bedrijven bedrijvigheid weghalen en dus de overleving van een x aantal personen beperkt. De enige manier om dus te zorgen dat de huidige gang van zaken - aan te houden - is door een gegarandeerd inkomen toe te wijzen aan mensen. Er voor te zorgen dat de personen welke niet meer in hun leef omstandigheden kunnen voorzien, dat  vanaf nu wel onconditioneel kunnen. De noodzaak van kloterige baantjes, welke makkelijk  geautomatiseerd kunnen worden omdat ze hersenendodend zijn hoeven niet meer gedaan te worden door mensen. Mensen kunnen dan beroepen doen waar ze van meerwaarde zijn. Waardoor de ongeschreven leefregel die we hanteren - waarbij we specifieke mensen zien als echte meerwaarde  en anderen slechts als sulletjes en minderwaardigen zal stoppen. Iedereen heeft recht op een baan waar hij van meerwaarde is, en niet dat hij/zij voor een klote loontje moet werken, maar waarbij anderen gouden bergen verdienen en meer vrijheid en levenskwaliteit kunnen '' toe eigenen'' dan anderen, terwijl ze net zo hard of misschien wel harder qua intensiteit of uren leven.

Omdat dit een terugkerend fenomeen is, moet ik mezelf hierin ook gaan veranderen. Daarom zal ik in het volgende blog mijn SF doen hierop.
De groten eten de kleintjes [Dag 165] De groten eten de kleintjes [Dag 165] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 6/24/2014 Rating: 5