Droom met inzichten [Dag 166]


Er zijn momenten dat je weet dat je net wakker bent geworden uit een boze droom en dat je je echt afvraagt van: What the F... Zo werd ik vanmorgen/vannacht wakker en liep daarna direct naar de computer om de droom op te schrijven. Wat je nu leest is wat ik toen schreef en welke nu door mij is gefatsoeneerd.



Ik reed op de parkeerplaats en vond het raar dat je mocht parkeren tussen de grafstenen. Ik reed door en was toen eindelijk daar, waarbij ik vlak daarvoor nog eerst in een inhammetje reed welke veel leek op de parkeerplaats van de begraafplaats en waarbij ik bij het draaien bijna een grafsteen schond. Op de weg daarnaar toe zag ik een jongen met een grafsteen welke hij aan het afvoeren was met zijn karretje. Hij reed in dit karretje en het leek erop alsof hij zijn werkzaamheden probeerde de verbergen. Ik vond het ooit een raar gegeven dat je moest betalen voor je begraafplaats en dat wanneer er niet betaald wordt, het graf wordt opgeruimd. "Geld..." dacht ik.

Eenmaal uitgekomen bij de plek waar ik moest zijn, zag ik mijn familie op een rijtje staan en iedereen was stil en keek naar een buggy. Mijn kleine nichtje was dood. Er stond een buggy voor ons waarin mijn nichtje zat en de ouders van mijn nichtje er vlak voor stonden. Ik stond naast mijn moeder te kijken erna en zag opeens haar kleine beentjes bewegen. "Ze beweegt nog!" zei ik tegen mijn moeder. "Ja, maar ze is al voor 80% dood" Ik begreep dat ze nog even in leven was, maar al praktisch dood was.

Ik zag haar vader bukken en haar uit de buggy tillen, terwijl haar moeder huilend toekeek en niet wist wat ze moest doen, want ze wist dat het onvermijdbare zou gaan gebeuren. De kleine werd op haar voetjes neer gezet en D. zei huilend tegen haar dochter: NEE, kijk me niet aan! Kijk maar naar R! (terwijl D. mij aankeek). Ik keek naar de kleine en begreep dat D. haar kleintjes gezicht niet wilde zien op het moment dat ze overleed.

Ik keek naar haar gezicht en 't leek alsof die al wat zwarter was geworden. Alsof de dood een zwarte/donkere gloed in haar gezicht beweeg bracht.
Ik keek even weg en voelde dat ik het niet wilde meemaken. Ik wil me hier niet mee bezig houden! Maar het was een gevoel/ervaring in mezelf waarvan ik wist dat ik het niet kon ontlopen, het was hier.
Als de kleine dreumes dat ze is, liep ze toen naar mij ondanks ik niet er naar wilde kijken of me ermee wilde bemoeien. Ze stond voor me en ik voelde het verdriet van het leven dat ze achterlaten in mij. Ik pakte haar op en sloot haar in mijn armen en sloot mijn ogen. Ik hield haar vast en liep met gesloten ogen naar haar ouders. Ik liep in een rust en voelde haar lichaam welke mij omhelsde en de zwaarte ervan. Ik wist dat ze doodging in mijn armen en toen ik terug liep en bij haar ouders stond was het gebeurd. Ze was gestorven in mijn armen. En ik deelde het moment met haar welke zo intens was. Rustig, maar intens, want ik voelde me wel emotioneel en bang aan de ene kant, maar ik was voor haar de rust en comfort zelve tijdens het leven en de dood die haar in dat moment omhelsde. Terwijl ik bij haar ouders stond, stond ik het levenloze lichaampje af aan haar ouders, welke in tranen stonden.
Ik ging met mijn moeder naar het huis van mijn oma welke gelegen was aan de rand van de begraafplaats en waste mijn handen. Er hing een - eerie gevoel - in de lucht alsof de dode nog rond liepen in dat huis. Ik voelde me angstig - terwijl ik wist dat ik niet bang moest zijn. Ik ging naar buiten en werd wakker.
Op dat moment hoorde ik buiten een aantal knallen, is het vuurwerk of misschien wat ernstigers? Ik begon te tellen - 14 of 15 knallen excl. die paar die ik niet had geteld. Zijn dit schoten? dacht ik.
Wat een rare droom, dacht ik, hoe laat is het? 3:10... Apart, dacht ik. Tevens voelde ik me blij dat het niet veel later was dan dat, omdat ik om 8 uur uit bed moest om te gaan werken. Ik moest plassen en besloot te gaan, terwijl ik eigenlijk wilde vluchten in een nieuwe droom.
Wat een rare droom - hoe laat is het? 3:10 apart dacht ik. Ik moest plassen en besloot te gaan terwijl ik eigenlijk wilde vluchten in een nieuwe droom.
Tijdens het plassen zag ik dat ik altijd dit gevoel bij me droeg, het gevoel van er geen deel uit van willen maken, maar op het moment dat het nodig was - mezelf als angsten aan de kant te zetten, en er kon zijn. Weten dat je niet meer kunt doen, dan er alleen te zijn. Ik wil de droom wel verder analyseren - maar ik moet slapen. Morgen moet ik vroeg op. Ik heb dit geschreven als self-support en te zorgen dat ik er niet meer over ga nadenken - het was raar - intens - maar was gelukkig met het zien van mezelf - het zien van mezelf als de stilte in de storm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te schrijven over mijn frictie en het geld punt wanneer het gaat over begraafplaatsen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om moralen te zien als extra ernstig wanneer je deze schaadt, als wat ik ervoer wanneer ik bijna een grafsteen omver reed in mijn droom.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik een emotioneel construct heb gecreëerd rondom een begraafplaats en de heiligheid ervan - omdat ik als kind over graven heen liep en mijn moeder emotioneel reageerde dat ik afstand moest houden van grafstenen, omdat je anders 'over hun heen liep' en nam mezelf dit enigszins kwalijk omdat ik hier nooit eerder bij had stil gestaan dan op dat moment dat het werd uitgesproken.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een conflict leef waarbij ik in conflict ben met heiligschennis en common sense en dit maar laat voor wat het is, en niet mijn conflict uit te schrijven omdat ik weet en zie dat ik door dit conflict verdeeld ben en rekening hou met iets waar ik als gezond verstand zeg geen rekening mee te moeten houden als het gaat om zien van programmeringen en leef methodiek.
Wanneer en als ik zie dat ik mijn leef methodiek heb aangepast aan conflicten welke gebaseerd zijn op emotionele achtergronden, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en begrijp dat ik deze emotionele achtergronden dien bloot te leggen om te zorgen dat ik mezelf kan helen i.p.v. te verdelen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een begraafplaats als inherent verdrietig te zien en dat ik de reacties die ik ervaar goed/acceptabel zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik mezelf er afzijdig van kan houden of er niet mee kan bemoeien, terwijl ik deel uit maak van een situatie en  ik dus zie dat dit komt door een emotionele reden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om me niet met zaken te willen bemoeien, omdat ik ooit in mezelf een bemoeizucht heb geconstateerd welke ik onderdrukt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik  mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet met zaken te willen bemoeien, terwijl dat juist wel is wat ik wil en dus leef ik een tegenstrijdigheid in mezelf, waar ik aan de ene kant me wel wil bemoeien met een kwestie en aan de andere kant me niet wil bemoeien met een kwestie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een emotionele relatie heb gebouwd rondom het bemoeien met iets en dit altijd te zien als bemoeizucht en voor mezelf niet de emotionele relatie heb kunnen ontbinden als energie omdat ik hier nooit naar gekeken heb in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om ''het idee dat ik me niet wil bemoeien'' te gebruiken als een excuus aan situaties die ik als lastig ervaar of liever heb dat anderen mensen zich ermee bemoeien, zodat ik mezelf niet hoef te confronteren met wat er in mezelf speelt.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb te denken dat ik mezelf niet moet bemoeien met de uitvaart van iets of iemand, omdat ik mezelf niet in de positie zie van geldigheid om mezelf ermee te mogen bemoeien en daar naast mezelf realiseer dat dit een emotionele zaak is waarbij ik zie dat ik beïnvloed ben door emoties/gevoelens en niet 100% clear ben en mezelf niet in een positie te willen zetten waarbij ik mijn beschermingen heb laten vallen, en mensen de mogelijkheid hebben om met hun bemoeienis en commentaar mij te veroordelen waarop ik mezelf dit zou aantrekken en mezelf hierop verder zou veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik niet wil dat mensen zich met mij bemoeien omdat ik hun negatieve commentaar of betweterigheid persoonlijk neem en het me zal aantrekken, en omdat ik weet dat ik hierdoor extra emotioneel wordt of gevoelig gewoonweg niet wil dat mensen zich met mij bemoeien, of dat ik mezelf in een positie zet waar ik mezelf ergens mee bemoei - omdat ik door de relatie die ik heb tussen ''het mezelf aantrekken'' en bemoeien zo verbonden zijn dat ik het een niet los kan zien van het ander.

Wanneer en als ik mezelf zie in een positie waarbij mijn input door mij als bemoeienis gezien wordt door anderen in en als mijn eigen gedachten, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer mezelf dat bemoeienis een negatieve definitie heeft gekregen in en als mij, omdat ik het volledig gedefinieerd heb in en als een emotionele relatie.

Wanneer en als ik mezelf zie bang zijn voor gezien te worden als een bemoeial, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat dit komt omdat ik bemoeienis nog niet in zelfoprechtheid heb bekeken als mijn eigen relaties, en dat de geprojecteerde angst geen werkelijke angst is, maar de weet dat ik de relaties in en als mezelf met het bemoeien met iets zal activeren - wat een emotionele respons zal geven en dus wanneer en als ik mezelf zie in angst om gezien te worden als de bemoeial, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer me dat ik op dat momenten punten heb geactiveerd in mij welke mij zouden beïnvloeden in mijn fysieke interactie en niet zullen leiden tot wat het beste is voor alles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf van emotionele situaties te willen onttrekken, omdat ik zonder het leven van de emotie, rustig en kalm zou zijn, welke niet past in de emotionele context welke ik ben gaan zien als gepast/normaal/zoals het hoort, en de rust en kalmte direct relateer aan het onderdrukken van zaken en zelfonoprechtheid en mezelf dus in werkelijkheid push om emotioneel te zijn en te handelen - welke ik ook door beter weten niet meer zie als accepteer aar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb de rust en kalmte te zien van mezelf als een onderdrukking of een zelfonoprechtheid, omdat ik emotie heb gevalideerd als echt en doordat bijv. zoiets als een begrafenis een droevige gebeurtenis is/de dood van iemand er geen plaats is voor rust en kalmte, maar alleen paniek, verdriet en emoties/gevoelens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om weg te kijken van de kleine, omdat ik mezelf niet wilde confronteren met extra emoties en gevoelens.

Ik vergeef mezelf dat ik  mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te ervaren bij het zien van het gezicht van de kleine, omdat ik wist dat de situatie die kort erop zou volgen door mij en ieder ander als onwenselijk werd gezien en niet wist hoe/wat ik moest zijn in en als dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te ervaren bij het kijken naar de kleine haar gezicht, omdat ik normaliter in blijdschap zou willen reageren, maar wist dat alles wat erna kwam verre van blij zou zijn - waardoor ik in conflict ben met wat ik ervaar/ben, en natuurgetrouwe reactie als de momenten die daarop zouden volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik heb besloten dat ik altijd in overeenstemming moet handelen als reactie/ervaring als wat ik zie in het moment of de momenten erop, en nooit hier ben in en als het volledige moment, waarbij ik het volgende moment volledig anders kan zijn behalve dan wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf push om in overeenstemming te leven met wat ik zie dat momenten erna zal gebeuren, maar daardoor nooit de momenten pluk zoals ze kunnen zijn en mezelf zou moeten afvragen - wat is nou het echte leven?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat op het moment dat ik de kleine in mijn armen sloeg en mijn ogen dicht deed, ik hier was als de zelf-ervaring van kalmte en stilte en dat ik door het sluiten van mijn ogen ik hier was als zelf en niet 'als mind' veroordelende wat ik deed/was/ging doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien wat ik leefde tijdens mijn waakstadium en dat de mind mij heeft moeten laten zien welke dimensies ik leef en in welke hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik hier zie wat hier is en dat ik als mind dat niet hoef te analyseren om mezelf gewaar te maken van datgene wat er zal gebeuren - de mind werkt als een protectie mechanisme van energie en laat zien hoe en waar ik energie delf als mind en niet wat verstandig is om te leven of mezelf laat realiseren hoei k moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf een programma heb opgelegd welke ik bedacht heb middels denken en iet als gezond verstand, maar dit programma vertrouw als mezelf en dus ook de gedachten als zelf en hierdoor niet heb gezien of heb willen zien dat ik elk moment kan plukken en volledig kan leven en dat elk moment dat daar op volgt een nieuw moment is met zijn eigen moeilijkheden en dat het uitstrijken van moeilijkheden over meerdere momenten een poging is geweest om mijzelf als zelf als consistentie te laten leven - met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een gespannenheid in en als mijn hoofd te creëren zodat ik de momenten uitsmeer over de nieuwe momenten en hierdoor een idee van consistentie creëer, alleen mijn fysieke ervaring en mind ervaring is het zelfde, terwijl ik hierdoor juist niet kan doen wat ik elk moment de mogelijkheid voor zou moeten hebben = verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat door het willen onthouden van de vorige/voorgaande momenten, ik bewust een tensie / energie moet creëren zodat dit ingeprent kan worden in en als mijn bewust zijn - wat zich brengt tot mijn inzicht als kind, welke ik nu dien opnieuw te definiëren - want herinnering is geen leven.

Wanneer en als ik mezelf zie een ervaring uitsmeren over meerdere momenten of dit te willen doen, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat het uitsmeren van ervaring over meerdere momenten de schijn wekt van consistentie en leven - terwijl wat ik doe is echt leven en verandering hierdoor onmogelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat door het uitsmeren van mijn emoties over meerdere momenten ik in mijn droom in het huis van mijn oma de emoties ervoer welke tot paranoia kon manifesteren- waarbij ik het gevoel/angst had dat de dode daar rondliepen - waarbij mijn jeugdige mind trauma zich wist te her manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de angst voor geesten en spoken te manifesteren welke ik in en als fantasie heb gecreëerd als een kind en het gevoel van angst/eerieness vasthoud als een werkelijke fysieke belevenis en niet als een mind/energy belevenis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om angst te ervaren voor entiteiten en entiteiten als angstig makend te definiëren en dus de angst in mij als een levende relatie bewerkstellig terwijl het mij weghaalt uit het moment en alleen in mijn mind laat vertoeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb de angst relatie welke ik heb met entiteiten/geesten niet los te laten omdat ik de angst fysiek ervaar en de angst relatie zie als een natuurlijke gezonde relatie omdat ik mezelf als minder zie/ separaat zie van de eventuele doden die hier op de aarden zouden dolen.

Wanneer en als ik mezelf in en als angst zie voor geesten, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat dit komt omdat ik geesten als entiteiten heb gezien als meer en onnatuurlijk door de relatie die ik gecreëerd heb in mijn mind bij het horen van geest verhalen tijdens mijn zelf-creatie fase. 
Droom met inzichten [Dag 166] Droom met inzichten [Dag 166] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 7/13/2014 Rating: 5