Het 'Daar' en 'Hier' [Dag 171]

desteni self werken ego cult
Soms heb ik het idee dat ik niet bezig ben met mijn eigen proces, maar wel met die van anderen. Soms voelt het dan alsof ik helemaal geen proces aan het lopen ben, maar dat dat ergens allemaal ginder gebeurd. Niet hier... Maar daar.

Zoals in mijn voorgaande blog wordt beschreven denk ik dat ik alleen maar inlever terwijl anderen hier de vruchten van zou plukken. Ik zie mezelf niet beter/meer worden door het proces op tijdstippen en dit heeft alles te maken met hoe ik dit heb beleid. Het is dus niet het proces waar het hem in zit, maar mijn eigen denkbeelden en associaties die ik heb geleefd en ben gaan leven.

Ergens tussen 'daar' en 'hier' leef ik in het verleden. Commitments die ik ben aangegaan in mijn verleden. Denk beelden die ik leven in geblazen heb. Bijv. het volgende:

Alles is zelf. Alles wat je ziet is zelf. Alles wat hier is is zelf. Misschien niet direct herkenbaar als zelf. Maar het is altijd zelf. Ik heb gedacht dat er een groter plan aanwezig was. Een plan van levenslessen. En elk deel van 'zelf' doorloopt een levensles. Als het ware bestond er een grote berg met stront. Dingen die zelf nog moest leren. En elk deel kreeg zijn eigen stukje stront om dit om te zetten in compost of om zijn lesje te leren.

Omdat alles zelf is, had ik het idee dat ik levenslessen van anderen kon doorlopen. Deze levenslessen waren namelijk voor 'zelf' en als ik dus de les van een ander zou lopen, zou ik dit dus ook voor mezelf lopen. Uiteindelijk stond ik in mijn leven op zo'n punt dat ik dat punt begon te leven. "Geef alles maar aan mij, ik doe het wel".

Ik keek naar de wereldproblemen en in mijn gedachten leek het erop dat als ik het punt zou transcenderen. Het zou ophouden te bestaan. We hadden een soort van collectieve taak om de toekomst beter te maken. Dit zou je doen door jouw punt te transcenderen en de punten die nog bestonden in de wereld. En alleen één deel was daar voor nodig. Althans zou speelde ik dat klaar in mijn hoofd.

Uiteindelijk werd ik steeds angstiger hierdoor. "Waarom moet ik kanker of aids of elke verschrikkelijke ziekte hier als mezelf gaan manifesteren om dit te transcenderen?" Ik wist natuurlijk ook dat 'falen' in deze opdracht de grootste waarschijnlijkheid had dan succes te boeken. Maar ondanks dat moest ik het wel aanpakken, want "Als dit het is, Dan is dit het".

Ik keek niet echt naar ons verleden en hoeveel miljoenen individuen/delen van zelf wellicht deze punten moesten transcenderen. Misschien had ik nu wel de juiste kennis en wijsheid tot me genomen. Misschien was ik het punt. De redder?

Als je dit zou verenigen met mijn huidige kennis over wat het proces precies is, zou je makkelijk bovenstaande nog steeds kunnen zien als de waarheid. Het klinkt logisch/aannemelijk toch? "Je hebt collectief gezien een aantal levenslessen. Deze levenslessen moeten gelopen worden. Als het klaar is is het klaar en het maakt niet uit wie het doet, als het maar gedaan wordt"

Echter stelde ik mezelf nooit de vraag, wie heeft deze levenslessen dan bepaald? Waarom zijn het dan juist die levenslessen? Als dat onze verantwoordelijkheid is, waarom weten we dat dan niet op een persoonlijk, inherent vanaf de geboorte dan al niet?

Ik realiseer me dat ik bovenstaande nog steeds gebaseerd had op de informatie die ik hier aangereken heb gekregen en welke ik gezocht had. Echter er bestond een klein punt van vertrouwen in mij. Dat punt dat zich kon committeren aan iets zonder daar vragen bij te stellen. En uit dit punt heb ik dan ook maar gehandeld, want wat voor een keuze had ik nog? Ik moest me toch aan iets vasthouden in dit leven? Overigens voelt dat vertrouwen als iets heel natuurlijks. Zo’n deel van jezelf dat je het nooit ter discussie zou stellen - en dat is ook wat ik niet deed.

Ik zie dat het tijd is om met mezelf schoon schip te maken en ditgeen los te laten. Dit vertrouwen in een 'go(e)dheid'. Het proces terug te brengen naar zelf en het idee van dat ik levenslessen van anderen kan lopen los te laten. Het is namelijk niet dat wij collectief een aantal lessen hebben. Een soort van checkboek dat je kunt afvinken. Het is namelijk zo dat iedereen zichzelf als Zelf moet realiseren en dan daarnaast de rotzooi op te ruimen die wij als zelf hebben gecreëerd. En zelf niet meer uit het oog te verliezen als wat zelf echt is.

En ja het is inderdaad zo, dat wanneer ik iets hier aanpak, iets hierzo transcendeer, dat het 'iets' doet op een multidimensionaal level m.a.w. dat het een impact heeft in iedere atoom van dit bestaan. Maar wij zijn geen 'werkelijke eenheid' zoals ik dat gedacht had. Wel allemaal uit dezelfde klei gecreëerd, verbonden maar ook op zichzelf staand, individueel. En dat besef heb ik nooit echt willen beseffen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als beter/meer te zien dan anderen mensen omdat ik een conclusie uit mijn gedachten kon trekken dat ik als dit kleine stukje zelf, misschien wel wat specialer kon zijn dan andere stukjes zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om levenslessen te accepteren als ons doel en verantwoordelijkheid, zonder mezelf af te vragen wat deze lessen dan precies zijn, en wie of wat bepaald heeft wat deze lessen zijn - want dit zou nog steeds een hogere wezen/macht indiceren die ons als poppetjes uitgezet heeft met een reden die voor ons onbekend is - behalve dit gevoel van eenheid en gelijkheid en de bewustwording van eenheid en gelijkheid - maar dat is ook gebaseerd op een aanname dat deze hogere macht dit juist niet expres zo heeft genereerd zonder de werkelijke intentie dat wij nooit onze eenheid en gelijkheid zouden realiseren of zouden manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik de mogelijkheid reëel achtte dat ik de code had gekraakt en hierdoor specialer was dan de andere stukjes zelf, waarbij ik er achter moest komen dat ik de code juist alleen maar gevolgd had en verdwaalde in de 99% werkelijkheid en 1% leugen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als nobel te zien of te ervaren voor het willen opstaan en transcenderen van elke levensles, waarbij ik de religieuze programmering van Jezus had gevolgd als de verlosser en als enige bereidwillige om deze taak op mij te nemen, en nu inzie dat deze nobiliteit op niets is gebaseerd dan een aanname en dat ik mezelf zal moeten ontketenen van de energieën die dit allemaal in mij heeft losgemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf ben verloren in die 1% leugen en dit mezelf toereken als een zwakte zonder te zien dat waar ik nu ben en wat ik nu gedaan heb ontelbare jaren aan programmering heeft gekost en dat door te vertrouwen op dit punt van vertrouwen in mij de fout heb gemaakt die mijn leven als waardeloos had kunnen renderen en het nog steeds als waardeloos kan renderen, als ik mezelf niet toesta om het verdriet hiervan los te laten en de wrok welke ik koester naar mezelf los te laten en mezelf ervoor te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta en toelaat om mezelf te willen vergeven voor het feit dat ik gedupet ben door slecht 1% leugen en dat ik mezelf niet wil laten vergeven, omdat ik het wil onthouden/blijven leven als een reminder van mijn eigen zwakheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en toelaat om reminders te willen hebben die mij herinneren aan mijn zwakheid uit angst dat ik ooit nog naast mijn schoenen kan gaan lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf niet te willen vergeven voor het niet inzien van de 1% leugen, omdat ik niet inzie hoe het vergeven ervan mij zal helpen verantwoordelijkheid te nemen voor iets dat ik niet heb gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om mezelf te vergeven voor dit punt omdat ik niet zie of het had kunnen zien, of dat ik het niet heb willen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te realiseren dat ik de 1% leugen had kunnen zien als ik dit ene punt waar ik in vertrouwde ook had afgevraagd wat het was en waar het vandaan kwam en dat door het niet kijken naar dat punt ik die 1% leugen niet heb kunnen zien en ik naar eer en geweten heb gehandeld in de informatie filtering welke ernaast heeft gelopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf niet kan vergeven voor het maken van de verkeerde analyses welke tot grote consequenties had kunnen leiden, omdat ik mijzelf niet toesta of toelaat mezelf te verschuilen achter het punt dat ik het niet gezien kan hebben en daar mezelf mee gerust stel dat ik 'niets' verkeerd gedaan zou hebben.

Ok. Ik zie dat ik hier tegen een doodlopend punt aanloop. Teug naar de basis:

"Wanneer je jezelf niet kunt vergeven of wilt vergeven betekent dat dit punt nog waarde heeft voor jou. Op een of andere manier wil je dit punt vasthouden omdat jij er iets mee wint. Wat win je ermee of wat denk je ermee te winnen?"

---- Ik vind dat dit punt mij apart zet van de rest van de mensheid, waarbij ik heb laten zien en heb aangetoond dat ik 'beter' ben op een persoonlijk introspectief vlak dan anderen. Ik ontleen hier status aan in mezelf omdat ik weet dat weinig tot geen mens zich heeft toegelegd om de ellelange uren die hier mee verbonden zijn geweest. En dit keurt indirect mijn leven van 'hardship' en persoonlijk lijden  goed want dit was wat ik ermee gewonnen had. Zo dicht bij, en bijna helemaal goed. ---

Feit is namelijk dat mensen alleen vraagtekens zullen zetten bij hun leven en het leven van anderen als hun persoonlijk lijden zodanig een impact heeft gehad op hun leven dat zij verder gaan kijken dan alleen hun 'ik'. Zij zullen kijken en zoeken naar een oplossing en niet stoppen tot ze deze gevonden hebben. Zie - religies en geloven zijn allemaal gebaseerd op het verzachten van het persoonlijk lijden of het collectief lijden, maar verder dan God of iets zullen zij niet gaan. Alleen een enkeling zal verder gaan kijken dan God, maar daar was altijd weer een ander vangnet om toch deel te blijven uitmaken van het systeem.

Ook Bernard heeft tot hij de dimensies echt kon bereiken en kon onderzoeken in het stuk tussen het leven en de dood en verder gelooft in een God. Het eerste dat ze zochten was God - maar kwamen erachter dat er geen God bestond. Alleen het witte licht en een paar hoge piefen die zich daarachter verschuilden. Er bestond geen God. Het was allemaal een farce.

Nu had ik eerlijkheidshalve de eerste willen zijn die dit had kunnen uitvinden en had kunnen delen. Dit is ook wat ik direct zag in B. Hij was mij in een ander leven, maar toch was B. me voor. Had B. wel de middelen en mensen om zich heen en heeft hij het uiteindelijk niet alleen gedaan. Wellicht wel net als ik een aanstichter, een stichter, een creator, maar hij heeft die laatste 1% kunnen doorzien samen met anderen. Net als ik die laatste 1% heb kunnen leren door Desteni en B. Dus wat is het nu precies waardoor ik mezelf niet vergeef? "Ik had de eerste willen zijn".

Dit is voldoende stof voor dit blog. En ik zal dit voortzetten in een ander blog.
Het 'Daar' en 'Hier' [Dag 171] Het 'Daar' en 'Hier' [Dag 171] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 8/10/2014 Rating: 5