Onderdrukking [Dag 176]

Vanmorgen werkte ik even aan mijn mindconstruct en besloot daarna nog even wat te bloggen. Maar waarover? Ik had nog een aantal die ik af moest maken. "Misschien moet ik hier over schrijven?" dacht ik toen ik naar een bepaald onderwerp keek. "Nee" zei ik tegen mezelf en stopte de gedachte weg.

Dit deed me denken aan een Eqafe interview van de Atlanteanen: Gedachte-onderdrukking. Als je werkelijk eens stil staat bij hoeveel gedachte je onderdrukt zoals je kunt horen in dit interview kun je bijna niet meer ontkennen welke gevolgen dit heeft voor je geestelijke of fysieke gesteldheid.

Als ik naar mezelf kijk hierin zie ik dat ik mezelf bijv. 'corrigeer' en de gedachte met kracht onderdruk. Waarbij je je zelf opvoedt als het ware met een harde hand. "Dit mag ik niet denken, dit mag ik niet voelen, nee, nee, nee, nee" En alles onderdruk ik zoals besproken in dit interview.

Stel je nou eens voor dat ik dit niet meer zou doen? En de gedachten zo dirigeer zoals besproken?
Ik zou mezelf werkelijk anders gaan ervaren. Veel meer ontspannen, misschien zelf minder schrik achtig en reactief. Maar ik moet toegeven dat ik nu niet in de diepte kan kijken en dus heeft het ook geen zin om dit te bespreken als ik niet 'helder' ben in mezelf.

Zelfvergeving


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf met harde hand op te voeden.

Cult Supression onderdrukking kooi gedachtenIk vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn gedachten te onderdrukken in en als en met angst voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb te ontkennen waar mijn angst vandaan komt en hierdoor dit niet aan de tand te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat mijn angst voor gedachten die ik heb of denk of zie opkomen, komen uit t tijdperk dat ik net attent werd van dat wat ik leef mijn gedachten en gevoelens waren die in en als mezelf opkwamen en ik zag dat dit ontoelaatbaar was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf met harde hand ben gaan opvoeden als gedachten sinds het moment dat ik de controle wilde overpakken van de gedachten en gevoelens - en wat ik deed was de gedachten en gevoelens onderdrukken zodat deze niet meer in mijn bewustzijn waren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat wanneer ik een gedachten of gevoel onderdruk dit deel blijft uitmaken van mijn subbewustzijn of onbewustzijn en dat het 'onder het tapijt' schuiven gebaseerd is op een illusie - als je het niet ziet, bestaat het ook niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik dacht dat wanneer ik dingen uit mijn bewustzijn kon weren of er meteen als politieagent bij stond of uitsmijter dat ik hierdoor de controle kon terug krijgen over mijn leven, omdat ik dacht dat ik alleen het bewustzijn dat ik zag en kon zien leefde en alles wat ik niet zag kwam door de 'volheid' van mezelf als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om gedachten en gevoelens direct te onderdrukken wanneer ik hen niet in mijn heden wens uit angst dat ik ze ga leven.

Automatische piloot


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bang te zijn dat ik mijn gedachten ga uitleven, omdat ik het hebben van gedachten als een actief, zelfbewust en activerend mechanisme zag en me niet kon voorstellen dat dit op een 'automatische piloot' stond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik angst heb gecreëerd naar mezelf toe als gedachten, als mind, omdat ik dacht dat het moment dat ik mezelf bewust werd van mijn gedachten - ik de automatische piloot had uitgeschakeld, en dat alles wat in mij naar voren kwam, daar kwam met een specifiek doel, welke ik moest begrijpen, negeren, of dirigeren, zonder zelf-eerlijk te zijn en te weten dat de automatische piloot nog steeds aan stond en dit niet een kwestie was van een 'knopje aan/uit' omdat de automatische piloot onderdeel was/is van de programmering van onze mind.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat de automatische piloot een onderdeel is van de software welke wij leven als mind en dat het niet gaat om kwestie van aan/uit zetten, maar de automatische piloot te herprogrammeren in en als bewustzijn en gewaarzijn van alle punten invloed hebben op en als deze automatische piloot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik de automatische piloot met een harde hand kan opvoeden of kan shapen zodat dit het beste brengt als wat mogelijk is, wat niet zo is en dus zal rebelleren als een kind dat niet begrijpt waarvoor hij straf krijgt en energie gaat vergaren of creëren puur en alleen omdat wijzelf onzelf als automatische piloot niet begrijpen of hebben geleerd aan te passen/herprogrammeren.

Collectieve bewustzijn


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb te zien dat ik niet bang hoef te zijn voor gedachten en uitleving ervan, omdat deze niet meer een onderdeel worden het collectieve bewustzijn en dat ze alleen in en als mij nog bestaan om richting gegeven te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb gedachten te onderdrukken omdat ik dacht dat alleen alles wat in mijn bewustzijn geleefd werd zich zal uploaden in het collectieve bewustzijn en dat het mijn verantwoordelijkheid was mijn gedachten en dingen die ik leefde zo te shapen en te onderdrukken dat alleen het 'goede' zich nog kon uploaden in het collectieve bewustzijn, zonder te zien dat in de tijd van het collectieve bewustzijn ook deze punten werden geüpload en dat mijn doen slechts een poging is geweest voor het nemen van verantwoordelijkheid , maar geen enkel effect gehad zou hebben als dat punt waarvoor ik verantwoordelijkheid voor moest en wilde nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf vast te laten houden aan het collectieve bewustzijn terwijl deze niet meer bestaat, omdat ik nu werkelijk verantwoordelijkheid zal moeten nemen voor datgene wat in mij bestaat. En nu niet voor anderen of het idee van anderen. Maar echt voor mezelf - omdat dit nu mijn punten zijn  geworden van verantwoordelijkheid en dus maakt dit mijn leven makkelijker doordat ik nu altijd zal weten waar mijn verantwoordelijkheid ten opzichte voor mezelf en het grotere geheel zal liggen.

Slapen


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik smorgens dikwijls met hoofdpijn op stond en spanning, omdat ik nog wel het mechanisme van het collectieve bewustzijn leefde - wat betekent dat ik tijdens het slapen nog steeds informatie probeer te uploaden naar en als het collectieve bewustzijn, welke niet meer bestaat, en dus zich in en als mijn lichaam blijft en niet meer verdeeld wordt over andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat slapen voorheen als een rust component werd gezien omdat men hierdoor hun 'shit' kon uploaden in en als de mensheid, terwijl dit nu onderdeel blijft van hunzelf en dat wanneer rust niet gecreerd wordt hier in en als zelf, slaap nooit de rust zal brengen die je ervan verwacht op basis van je programmering.

Oplossen


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb niet te zien dat ik nu echt werkelijk mijn eigen problemen kan oplossen en richting kan geven en mezelf niet meer druk hoef te maken of kan  maken dat ik shit aan het oplossen ben van iemand anders, tenzij ik dit zelf toegestaan en toegelaten heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik nu mijn werkelijke leven kan bouwen zoals ik dat wil in en als de principes welke ik wil leven, en niet meer dien als een outflow-consequence-point voor en als anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik voorheen ook mijn outflow-consequences heb opgedrongen aan anderen mensen - waardoor ik mijzelf niet als een slachtoffer meer kan zien, omdat ik precies hetzelfde heb gedaan, en waarbij niets voor niemand eerlijk was - omdat wat wij soms moesten facen niet eens de consequenties waren van ons eigen persoonlijke leven, maar het leven dat wij leiden als collectief - waarbij dit nu niet werkelijk anders meer is op fysiek niveau, maar wel op mind niveau - nu heb je tenminste toegang tot alles waarvoor je verantwoordelijkheid moet nemen.


Onderdrukking [Dag 176] Onderdrukking [Dag 176] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 8/30/2014 Rating: 5