Waarom zeg je dat nou? [Dag 172]

"Hoe kun je dat nou zeggen! Je weet niet wat je zegt" dacht ik. En ik werd nog kwader toen ik zag dat die persoon om hulp vroeg hem bedankte daarvoor. Uiteindelijk was ik zo kwaad geworden dat ik het maar eens piekfijn uitlegde.

Ik was in een hevige reactie. Mijn lichaam en vooral mijn buik voelde zo hard als steen. Ik kon zo uit mijn vel springen van wat ik hoorde. En dit heb ik wel vaker. Waarbij ik iemand iets hoor zeggen en denk 'ow mijn god, hoe kun je dat nou zeggen?'

Ik vind dat mensen moeten opletten met wat ze zeggen en welk advies ze geven. Tevens vind ik dat mensen een zeker standaard voor zichzelf moeten hanteren. Als ze dit niet doen zijn ze daarmee anderen tot last en nu in het bijzonder mij en die andere persoon.

In mij schuilt dus de angst om ervaren te worden als last. En ik ervaar mensen als een last als ik tijd moet investeren om iets richting te geven. "Het is foute boel als ik dat moet doen" want ondanks ik juist vriendelijk en aardig wil zijn, ben ik dan guur en rauw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het te veroordelen dat mensen soms dingen zeggen waarvan ik zie dat deze consequentieel kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in reactie te gaan wanneer ik iemand iets hoor zeggen waarvan ik weet dat dit niet met de werkelijkheid strookt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in reactie te zijn met mezelf dat ik reacties heb geaccepteerd als hoe ik moet omgaan met mensen die iets zeggen welke niet strookt met de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de personen die iets zeggen wat niet strookt met de werkelijkheid te veroordelen als onnozel en dom - waar ik zelf weer reactief op ben omdat ik dit niet wil vinden/denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om reacties te hebben naar onnozele mensen - omdat ik niet weet of die mensen nu wel echt onnozel zijn of dat het slechts een puntje is van onoplettendheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een reactie te creëren wanneer ik iets zie of hoor zeggen dat niet strookt met de werkelijkheid maar wel geuit wordt door een persoon en daarmee aangeeft dat hij/zij dit leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een reactie te hebben gecreëerd wanneer ik mensen om mij heen zie die niet leven zoals het hoort en hiermee consequenties creëren en waarvan ik misschien wel de dupe van wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een standaard te creëren van wat ik vind dat hoort - waarbij ik mijn eigen capaciteiten als gemiddeld of laag zie - en hierdoor meer van anderen verwacht dan van mezelf - maar hierdoor kwaad wordt en boos wanneer ik zie dat iemand 'onder mijn niveau' presteert - omdat dit de hopeloosheid in mezelf vergroot/benadrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik in gevecht ben met mezelf waarbij ik vanuit om mij heen hoor dat ik slim ben en intelligent - dit van mezelf soms ook wel vind en denk - maar dit niet van mezelf mag leven/denken - omdat ik niets heb in mijn leven dat deze slimheid of intelligentie in daden/materieel heeft kunnen uitdrukken en hierdoor onacceptabel is om te leven - ondanks het misschien wel waar is en de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te vinden dat mensen een zeker standaard voor zichzelf moeten hanteren om andere mensen niet tot last te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te vinden dat mensen die geen zeker standaard voor zichzelf hanteren of een te laag standaard een last zijn voor anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mensen die in mijn ogen geen standaard hanteert of een standaard dat te laag is naar mijn menig een last zijn voor de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mensen die in mijn ogen geen standaard hanteren in hun interactie een last te vinden voor mezelf en de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mensen die in mijn ogen geen standaard hanteren, een gevoel in mij prikkelen dat een angst is - waarbij ik anderen percipieer te reageren op mij omdat ik geen standaard hanteer die zij wel hanteren en hierdoor mij zien als minder.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mensen en dingen/activiteiten als last te ervaren wanneer ik hier tijd voor vrij moet maken of tijd aan moet spenderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mensen en activiteiten te ervaren als een last wanneer hier tijd in geïnvesteerd moet worden - wat een herinnering in mij oproept waar ik als wezen aandacht en tijd van iemand nodig zou moeten hebben om iets te leren maar dit niet krijg en hierdoor doorsla in het investeren van tijd/geld in mezelf om te zorgen dat ik  'niets te kort kom'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat het foute boel is wanneer ik iets richting moet geven - omdat die momenten dat ik dit kan herinnering te doen dit in intense woede was en mensen hierdoor afgeschrikt naar mij zullen gaan kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vriendelijk en kalm te willen blijven, zodat mensen zich niet afgeschrikt voelen wanneer ik eens mijn stem verhef en laat zien dat ik iets niet accepteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vriendelijk en kalm te willen zijn naar mensen, omdat ik vrees voor mensen hun affectie wanneer ik onvriendelijk, guur en kil ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te vrezen voor het verliezen  van affectie van mensen, omdat ik weet dat ik vriendelijk en geforceerd kalm blijf aan de oppervlakte terwijl ik kook van binnen en ik vriendelijk en kalm blijf deels voor hen, maar grotendeels voor mezelf omdat ik hun goodwill naar mij toe niet wil verliezen of kwijtraken.

Klik hier voor deel 2!
Waarom zeg je dat nou? [Dag 172] Waarom zeg je dat nou? [Dag 172] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 8/17/2014 Rating: 5