Wat is het juiste woord? [Dag 174]

cult equality wtfWanneer ik met iets bezig ben, wil ik het goed doen. Is het mijn website - dan moet het perfect zijn. als het een spelletje is tegen iemand - dan moet ik winnen - of iig evengoed zijn.

Ik kan niet direct zien waar ik dit zo ontwikkeld heb dat dit ├╝ber vermoeiend is. Als ik er plastisch naar kijk of met een klinisch oogpunt erna ga kijken doe ik mijn 'best om niet te verliezen' of beter gezegd: "Ik kan het niet" of "Ik weet het niet" te vermijden.

Feit is is dat ik niet 100% bekwaam erin ben. Zo weet ik van heleboel dingetjes niet precies hoe ze werken op dit blog bijv. maar weet net voldoende om het merendeel toch zo te kunnen manipuleren dat het er enigszins uitgaan zien zoals ik het wil. Maar het is niet 100%. Het klopt niet. En dat stoort mij.

Vandaag was ik ook bij een vriend en we gingen een spel spelen: PES 2014. Gelukkig had ik wel wat ervaring met voetbal spelletjes, en ging het redelijk. Maar om nu te zeggen dat ik echt wist wat ik deed: Nee, niet echt. Uiteindelijk had ik 2 keer gewonnen en hij een paar keer. Ik ging met de winst naar huis, maar mijn rug was zo stijf als een weet ik wat. Terugrijdend naar huis kon ik weer relaxen.

Ik besloot om nog even aan mijn blog te werken, terwijl ik wist dat het beter was om naar bed te gaan. Ik heb er drie kwartier naar gekeken en wat dingetjes geprobeerd. Maar het werkte niet... 'waarom niet'/'hoe kan dat nou'/'gvd'. Ik kreeg hoofdpijn en besloot te gaan schrijven.

"Ik kan het niet" en "Ik weet het niet" leef ik als gevoelsmatige zwaktes. Ookal geven ze wel de 'werkelijkheid' weer.

"Nee" hoor ik een stem in mijzelf zeggen. "Je kan het wel, maar niet zo goed of niet zo goed als je het zou willen". "Nee, je weet het wel - maar je wilt het niet weten" En die frictie die ik daardoor kreeg zorgt ervoor dat ik hoofdpijn krijg. Want waar ik aan de ene kant, plastisch en klinisch, het accepteer dat ik dingen niet weet of niet kan, voel ik een grote onvrede en gedachten in mijn lijf en kop die ik probeer te stillen. Te stillen door enerzijds koppig door te gaan - want hoe meer je het doet, des te beter je ergens in wordt, en anderzijds mezelf pushen om dat punt van stilte te bereiken.

Hierdoor heb ik twee punten waar ik naar moet kijken: "Ik kan het niet" en "Ik weet het niet".

Als ik kijk naar het eerste punt "Ik kan het niet" zie ik dat ik dit zeg wanneer ik niet elk vlak meester ben en een specialist of expert ben op dat vlak. Ik zie een gelijkenis in mezelf met hoe ik reageerde op dingen als een kind. Voetballen - dat kan ik niet of andere spelletjes die ik nooit gedaan heb of  nooit heb beoefend.  Daarnaast waren er spelletjes waarvan ik zei dat ik het niet kon, om zo maar niet mee te hoeven doen en mezelf niet te hoeven schamen. Ergens heb ik gaande weg ook besloten dat ik 'alleen iets kan als ik een specialist/expert ben' en de dingen beter kan doen als elk ander mens.

Er is namelijk ook zo'n grijs vlak, waarbij mensen zeggen dat ze iets kunnen of kennen, maar dat helemaal niet goed kunnen of kennen. Ik dacht dan altijd bij mezelf "Kerl, hoe kom je op het idee om te zeggen dat je datgene kan/kent?" Ik voelde de schaamte in mezelf als ik naar hen keek en mezelf in hen verplaatste. "Je bent dan ook echt dom/achterlijk als je zoiets zegt".

Als ik hier dan dieper op in ga zie ik dat dit gevoel sterk verbonden is met anderen. Ik zie dit niet zozeer als een gedachte vanuit mezelf, maar een gedachte dat ik leef als het zijnde de groep van mensen/kinderen waar ik me dan in zou begeven. Waar er altijd wel een kind bij is die geen blad voor zijn mond neemt en die persoon afmaakt tot de grond. En dat gevoel - Dat wil ik nooit meemaken.

Om het praktisch werkbaar te maken moet ik dit gevoel ook een naam geven. Ik heb hier geen naam voor maar enkel een beschrijving: een angst om afgemaakt te worden, volledig de grond ingetrapt te worden, een gevoel waarbij je machteloos en hopeloos voelt, gekrenkt, gekleineerd, maar ook in en als het besef dat ze wel gelijk hebben. Waarbij je het kleineren verrechtvaardigd, begrijpt en accepteert, een situatie waarin je wilt afdruipen en nooit meer terug wilt komen. Wat is het woord voor deze emotie? Ik kan er nu niet opkomen.

Ik ga nu hier een einde aan breien, en zal hier later weer over schrijven.
Wat is het juiste woord? [Dag 174] Wat is het juiste woord? [Dag 174] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 8/24/2014 Rating: 5