De relatie met zelf en onderdrukking [Dag 181]

Het onderwerp van relaties is een hot topic, maar er zijn ook relaties waarvan wij juist niet willen dat dit het onderwerp van het gesprek wordt.

Een van deze relaties is de relatie tot zelf en die dingen die wij leven in onze gedachten. Kijk zelf maar eens - je onderdrukt het liever dan dat je het aanpakt en richting geeft. Tot voor kort hadden we natuurlijk ook geen idee hoe we zoiets van onszelf konden aanpakken, maar nu de hulp hier is zullen we opnieuw de relatie tot deze gedachten/gevoelens/ervaringen opnieuw moeten definiëren. Dit raad ik omdat anders het jouw leven controleert.
Cult Supression Mistakes
Als we kijken naar ons leven zien we dat een groot gedeelte daarvan bestaat uit het onderdrukken, weglopen en het invalideren van wat er in ons opkomt. Wij onderdrukken het omdat wij er geen raad mee weten of dat het niet levensvatbaar is. We lopen weg als de gedachten steeds blijven opkomen en je daar uiteindelijk geen raad mee weet. Of we invalideren dit door het creëren van meer gedachten en gevoelens en perspectieven, zodat we een soort van handvat creëren van wat te doen als deze gedachten weer eens opkomen. Maar het feit blijft - het werkelijke en oorspronkelijke punt wordt niet aangepakt - want als dat wel zo was zou het niet zomaar steeds blijven opkomen en zou jij daar niet in die paniek in reageren.

Het is daarom tijd dat de relatie tot deze onderdrukkingen veranderd wordt. Waar we in plaats van deze te onderdrukken, hen uitnodigen om zich te openbaren. Zodat jij ze kan richting geven, en als het ware de werkelijke directeurs-functie op je neemt die je vanaf het begin niet hebt gerealiseerd.

Zelfvergeving


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik niet sterk genoeg ben om mijn onderdrukkingen te trotseren of de dingen die ik onderdruk richting te geven - omdat ik nooit echt begrepen heb wat ik er aan kan doen of begrepen heb waarom dit precies in mij bestond en wat ik ermee of eraan kon doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een relatie met mezelf te creëren waarin het steeds moeilijker wordt om met mezelf te leven in plaats van te onderzoeken hoe ik de dingen waar ik mee zit richting te geven en mij niet te laten leiden door het plaatje of de content van de gedachten/ervaring, maar mezelf te richten op het besluit dat ik moet nemen en hiermee de onderdrukking ervan niet meer zie als noodzakelijk - maar als een manier om mijn eigen leven minder te maken door weg te lopen van alles dat er in mij speelt maar ik niet naar heb willen of durven kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als gedachten, emoties of ervaringen die ik niet wil zien of een paniek/schok reactie naar gecreëerd heb, te laten zijn voor wat het is, en deze begraven te laten in de grond dat mijn lichaam is terwijl wat ik kan doen is al deze punten op te graven en ze een voor een en stuk voor stuk richting te geven ook al zullen ze niet allemaal even leuk zijn om te behandelen of zijn sommige dermate vol energie gestopt dat ik in eerste instantie dit niet heb willen aanpakken, maar nu van in zie dat ik dit wel kan en dat dit een positieve invloed zal hebben op mijn leven en mijn zelf-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om op te passen met wat ik allemaal toesta en toelaat in mijn leven en hier consequenties voor creëer - terwijl ik dit direct een op een richting heb kunnen geven - maar nog steeds ingeef in de illusie dat 'als het een deel is van mij' dit ook betekend dat het goed en oké is - terwijl op een dieper niveau wij allemaal weten dat ook wij niet perfect zijn en hierdoor er altijd een wil van verandering zou moeten bestaan i.p.v. een afkeer - want het klopt niet dat wij een afkeer hebben tegen het verbeteren of perfectioneren van onszelf - maar juist vasthouden aan de dingen die wij niet prettig vinden aan onszelf - dan moet er iets aan de hand zijn en worden aangepakt.

Wanneer en als ik mezelf iets zie onderdrukken in paniek, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat de paniek het moeilijk maakt om het punt uit te nodigen om naar te kijken zodat het richting gegeven kan worden en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om dingen die reeds onderdrukt zijn door zelf niet meer uit te nodigen om bekeken te worden - ik zie en realiseer dat het uitnodigen van de suppressies om richting gegeven te worden mij meer plezier zal geven en meer vertrouwen in mezelf zal geven dan de dingen te laten voor wat ze zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een relatie te hebben met dingen die ik wil onderdrukken als stressfactoren en deze eerder te willen onderdrukken dan ze te onderzoeken en richting te geven - omdat ik geen referenties in mij heb waarin ik zie dat ik de onderdrukkingen kan stoppen en veranderingen - welke alleen zullen komen wanneer ik er echt met een punt voor ga zitten en kan zien hoe het werkelijk werkt en welk effect het gaat hebben zodat ik mijzelf niet meer hoef te laten leiden door het krampachtige en angstige en paniekerige gevoelens dat ik nu vasthoud als het zijnde mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te twijfelen aan mijn mogelijkheid om senang te zijn met dingen die in mij opkomen - omdat ik niet anders gewend ben en gezien heb dat ik ze onderdruk en mijzelf een nieuw - ritueel- moet aanleren, een nieuwe gewoonte, waarbij ik de durf en zelfovertuiging heb dat het oké is wat ik wil gaan doen met de onderdrukkingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen beslissing te durven nemen, omdat als ik zou zeggen 'ja ik durf' ik een ervaring voel in mij en ik hierdoor de energie beoordeel en mezelf veroordeel voor het hebben van deze energie en dus praktisch geen keuzes kan maken, omdat keuzes meer dan eens gepaard gaan met energie i.p.v. de keuze te maken en te zeggen 'ja ik wil' en dan wat te doen aan die energie i.p.v. geen keuze te maken omdat ik energie zie en hier dus vandaan wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik mezelf in een stadia breng waar ik praktisch geen keuzes kan maken en 'niet meer weet wat ik wil en kan' - omdat overal waar ik kijk ik energie zie, ik frictie zie, en weg heb willen blijven van frictie voor mijn eigen best wil - zonder te zien dat mijn 'eigen best wil' nu het aanpakken is van de keuzes en de energieën die daarmee gepaard gaan zodat ik keuzes kan maken en mezelf niet meer laat leiden door positieve of negatieve energieën en slechts te zoeken naar keuzes/veranderingen die geen enkele vorm van energie met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik streef naar een oké-heid met mezelf en wat ik doe en dus wat ik leef - maar niet te realiseren dat deze oké-heid zich alleen kan manifesteren wanneer ik mijn suppressies oppak en aanpak en hen niet doelloos en richtingloos in mijzelf te laten bestaan, begraven en genegeerd, zodat ik nooit die oké-heid met mezelf weet te creëren - want er zijn dingen in mij die ik niet oké vind en dus nodig richting moet geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik naar een oké-heid streef in en als mijn wereld, maar mezelf hiertoe niet breng omdat ik mijzelf blind staar op de zaken die niet oké zijn en richting nodig hebben en dat terwijl ik zie dat ik tot termen moet komen met mezelf en oké moet zijn met mezelf en dus acceptatie moet creëren en hiervoor dien ik de onderdrukkingen en de zaken die ik niet oké vind richting te geven en op te graven - zodat ik hier kan zijn in en als oké-heid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik  het woord comfortabiliteit niet kan leven, omdat dit woord in principe een oké-heid betekent wat ik niet toe gestaan heb van mezelf te leven - ik stel mezelf dan ook als doel om oké-heid te creëren in mijn leven in en als gelijkheid en eenheid en ziende dat ik de omgeving moet creëren voor mezelf met en als anderen die leefbaar is en welke ultiem kan worden zou iedereen dit inderdaad op dezelfde manier leven.

Zelf-Correctieve Statements

Wanneer en als ik mezelf oncomfortabel voel en het mij niet lukt om in en als de adem mezelf te ademen naar oké-heid, stop ik mezelf en adem ik, ik realiseer dat als ik niet oké ben met dingen ik een ruzie heb op te lossen in en als mezelf of een denkbeeld of emotie/energie leef die richting gegeven moet worden maar welke nog gen richting gegeven is en dat ik alleen dan dichterbij de oké-heid kom die ik nastreef en iedereen gun in en als eenheid en gelijkheid.
De relatie met zelf en onderdrukking [Dag 181] De relatie met zelf en onderdrukking [Dag 181] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 9/05/2014 Rating: 5