Ergenissen zijn persoonlijk [Dag 183]

Een van de vele zaken die wij onderdrukken zijn ergernissen. Niemand vindt het leuk om geërgerd te zijn en we zijn liever happy de peppy dan dat we met een smoel rond lopen van heb ik jou daar. En we onderdrukken het vaak niet eens voor een ander, maar gewoon voor onszelf omdat de ervaring dermate intens is dat een escalatie of een conflict zeer waarschijnlijk is.

Ergernis heeft nog nooit geleidt tot een oplossing, want ergernis ontstaat vaak in situaties waar je geen oplossing voor ziet. "Wat moet je doen? Wat wil je doen? Is het goed of fout en leidt dit je verder van je doel af?" Allemaal vragen waar je op dat moment geen antwoord op weet. Dat frustreert je en je begint je te ergeren aan de situatie of de persoon.

Waarom het zo moeilijk is om wat te doen aan ergernissen is omdat het eigenlijk altijd om situaties gaat waar personen in betrokken zijn. Het is altijd persoonlijk. Of het nou die smakkende tante van je is of huiswerk dat je maakt. Er is altijd één mens bij betrokken. Minimaal één iemand anders of alleen jijzelf. En dat maakt het lastig want... Wat moet er precies veranderen wil je de ergernis stoppen?

Wanneer de ergernis zo'n punt heeft bereikt dat je besluit dat je er wat aan moet doen ga je opzoek naar oplossingen. Alleen het vinden van een oplossing is ook nog niet zo makkelijk. Want het uitspreken en bespreken van ergernissen leidt vaak ook weer tot ergernis bij een ander die er mee te maken heeft, een buitenstaander snapt vaak niet de 'lading' die de ergernis heeft, en je ouders... Die weten de oplossing al helemaal niet - want anders had je het wel geleerd op jonge leeftijd hoe je met ergernissen zou omgaan door alleen al te kijken en observerend te leren hoe zij omgaan met situaties die zij moeilijk vinden.

Dus de conclusie die we veelal trekken is dat we er alleen voor staan en gaan op zoek naar de oplossingen.

Concepten als 'Liefde' en 'Licht' worden heel aanlokkelijk, want als je geërgerd bent ben je zeker niet liefdevol en de ergernis zelf ervaar je als een zware last. Je ziet dan ook in de 'New Age' beweging dat deze mensen veelal een soort van zorgeloosheid uitstralen. Een contentheid, een acceptatie. En ze geven je goed bedoelde adviezen als 'hoe om te gaan' met deze emoties die wij voelen. Echter het werkelijke verhaal erachter is dat de ergernissen die zij hebben, óf nog meer onderdrukt worden, óf dat er een complete acceptatie ontstaan van dit 'Feit der leven' - zonder werkelijk uit te kunnen leggen hoe ergernis tot stand komt en hoe je het kunt stoppen. Want dat is feitelijk wat wij willen - de ergernis stoppen.

Vaak is het zo dat als we even gaan slapen, dat het even weg is voordat het weer de kop opsteekt. Maar het is nooit de oplossing gebleken om daadwerkelijk de ergernissen te stoppen want - er moet wat gebeuren... En hoe langer we er niets aan doen - des te erger de ergernis wordt, de meer je het onderdrukt, en hoe meer rigide je lichaam gaat aanvoelen. Want dat is het effect van ergernis. Het is alsof je van beton wordt.

En daar zit ook het goed lijkende punt bij het onderdrukken van de ergernis. Het kan zo hoog oplopen dat je jezelf als 'onoverwinnelijk' voelt. Maar het is slechts een schijnvertoning van jezelf, zodat je nooit gaat kijken naar je ergernissen. Dus pas op hiermee. Wanneer je je 'onoverwinnelijk' voelt of een 'I don't care'-ervaring in frustratie en boosheid ervaart. Dan weet je dat er werk aan de winkel is.

Zelfvergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niets te willen doen aan ergernissen, terwijl als ik goed in mezelf kijk ik juist graag iets zou willen doen aan de ergernissen - maar alleen niet direct weet hoe omdat de ergernis persoonlijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om ergernissen te onderdrukken en mijn relatie tot ergernissen zo te bestempelen dat het iets is dat ik waarschijnlijk niet aan kan en hierdoor geen beroep kan doen op mijn eigen oplossende vermogens zonder dat het gaat escaleren of de pan uit rijst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te geloven dat mijn oplossendvermogen niet voldoende is om ergernissen in mijn leven aan te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te geloven dat ik niet in staat ben om al mijn ergernissen op te lossen en richting te geven - omdat ik geloof dat als ik een oplossing er voor wist ik dit direct al had geweten en als ik dat niet doe denk ik dat ik de oplossing niet weet en ga ik met mijn handen in het haar zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om ergernissen niet aan te pakken omdat de emotie van onoverwinnelijkheid soms door de boosheid en frustratie de kop op steekt - waarbij het lijkt alsof ik alles aan kan - zonder te zien dat ik hiermee juist in mezelf dat gene probeer te compenseren wat ik denk niet aan te kunnen - en dus participeer in een schijnvertoning van mezelf zonder te weten dat dit de reden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om ergernissen dermate te onderdrukken in mezelf en ze geen richting te geven omdat ik eigenlijk in de kern er ook niets aan wil doen en liever een 'Ik geef er geen fuck om'-mentaliteit creëer dan te zien dat het niet aanpakken van ergernissen een grote impact heeft op mijn zelfbeeld en hoe ik in het leven sta - En zelf sta ten opzichte van mezelf, in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niets te willen doen aan de ergernissen in mijzelf omdat ik zie dat er veranderingen moeten plaats vinden in mezelf en mijn relatie tot personen wat kan leiden tot conflict en conflict niet iets is dat ik maar al te graag heb in mijn leven en gewaand heb te kunnen omzeilen of te ontlopen in mezelf en met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken en te geloven dat ik conflicten in mijn leven kan ontlopen en omzeilen door mijn ergernissen te onderdrukken en ervan overtuigd te zijn dat ik niet hoef te kijken naar de ergernissen zelf om de relaties die ik heb met andere mensen niet aan te tasten of onveranderd te laten, terwijl de wens van mezelf in de kern van mijn wezen het hebben van de oplossing is om mezelf te kunnen ontdoen van deze fysieke ervaringen die mijn leven op die momenten in controle heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te realiseren dat er een punt bereikt is dat ik mezelf aan het ergeren ben aan mezelf vanwege mijn ergernis en ik eigenlijk van mezelf vraag om een oplossing voor te bereiden welke goedschiks of kwaadschiks moet gaan plaatsvinden - zolang de ergernis in mezelf maar stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik meer neig naar een kwaadschikse oplossing - waar conflicten ontstaan en ruzies ontstaan en zelf relaties verbroken worden - omdat een goedschikse oplossing er kennelijk niet is en de kwaadschikse oplossing gelijk staat aan de ervaring in mezelf - pijnlijk, niet leuk, vervelend - zonder te realiseren of zien dat ik de energie van de ergernis kan stoppen en kan kijken in alle rust naar het probleem of issue en op basis daarvan een plan van aanpak kan opmaken - zonder alles direct op het spel te hoeven zetten omdat we ook weten dat dit onnodig is - maar wel alle schijn ervan heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik ergernissen deels uit de weg ga omdat ik bang ben voor oplossingen of acties die ik eigenlijk liever niet zou willen ondernemen - en omdat ik zie dat de oplossing ook kan inhouden dat ik misschien zelf iets verlies - een idee van mezelf, een gewoonte van mezelf, of een levenshouding - wil ik het niet aanpakken - zonder te zien dat als ik het punt in zelf-oprechtheid aanpak en zonder me te laten leiden door energie het eind resultaat altijd beter zal zijn dan wat het nu is en ik dus plaats maak door het oude te laten vervallen en het nieuwe naar voren te laten stappen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om deel te blijven nemen in de erfenis-energie die ik in mezelf voel - omdat ik denk dat door mezelf hiermee bezig te houden ik tot een oplossing kan komen - zonder te zien dat ik mezelf bewezen heb dat dit keer op keer niet waar blijkt te zijn en conflict of het beëindigen of ontlopen van relaties het eind resultaat is - en zonder te zien dat wanneer we de erfenis blijven ontlopen dat dit altijd het eindresultaat zou zijn - omdat er een punt bestaat dat iets te laat is om te om nog te kunnen fiksen.

Zelf-Correctieve Statements


Wanneer en als ik mezelf in ergernis zie leven en geen werkelijke stappen onderneem om het op te lossen, stop ik en adem ik, ik zie en realiseer dat als ik het issue opschrijf en de daarbij horende oplossingen - van alles de energie afhaal middels zelfvergeving - er wellicht nieuwe oplossingen naar voren komen die ik niet heb kunnen overwegen.

Wanneer en als ik mezelf in ergernis zie leven en geen oplossing weet aan te dragen en het hierdoor maar negeer, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat door het opschrijven ik al een deel van de verantwoordelijkheid neem naar de oplossing toe, het doen van zelfvergeving als de tweede verantwoordelijkheid, en het accepteren van de oplossing die je jezelf aandraagt als het plan van aanpak en dit te ondernemen de laatste verantwoordelijkheid is in dit issue.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ergernis mijn erfenis zal zijn, wanneer ik zaken weiger richting te geven, weiger te bespreken, of weiger te bekijken, en dat dit niet te erfenis is die ik wil achterlaten in dit leven, en daarom stel ik mezelf als richtlijn om ergernis aan te pakken, zodat de erfenis die ik achterlaat altijd één op één is met wie ik werkelijk ben als leven.




Ergenissen zijn persoonlijk [Dag 183] Ergenissen zijn persoonlijk [Dag 183] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 9/07/2014 Rating: 5