Schrijf alsof je voor iedereen schrijft [Dag 180]

Cult Rain Regen Tranen TearsIk begrijp het nu. En daarom wil ik dit blog ook schrijven. Dit blog is niet alleen bedoeld om te juiste informatie in mezelf in elkaar te zetten - maar ook bedoeld als aanvulling op een van mijn voorgaande artikels. (Ik ben God)

In het begin, voordat we de 'journey to life'-blogs startte, spraken we over hoe deze eruit gingen zien. Wat zou het anders maken dan het schrijven van normale blogs.

Bernard zei toen: "Schrijf alsof het voor iedereen zo is" Waarbij ik een reactie ervoer in mezelf. Ik vroeg toen: "Ok, stel je voor, ik ervaar een reactie wanneer ik naast iemand slaap en die persoon keert mij de rug toe. Ik voel me dan afgewezen. Moet ik dit dan ook op die manier schrijven?" Ik voelde dit namelijk als een individueel punt en niet iets dat voor iedereen geldt. Echter zei Marlen dat zij dit ook zo ervoer. En ik heb er nooit meer echt naar gekeken. Ik ben gewoon gaan bloggen en soms kwam ik inderdaad tot de conclusie dat iets voor iedereen gold en schreef het dan ook op die manier. En zo af en toe dacht ik hier weer aan - maar wuifde het weg. "Dat komt wel"

Had ik er eerder over geschreven dan had ik dit proces een stuk korter kunnen maken en mijn blog wellicht een stuk effectiever voor mezelf. Echter ik vind het zelf prettig om te schrijven vanuit een individueel standpunt. Wellicht is dit ook zo omdat ik nooit anders gewend ben en het mezelf verplaatsen in de 'God'-positie was dan ook iets dat ik niet graag ging doen. Waarom? Omdat ik bang was voor eventuele lezers die dit niet zouden gaan begrijpen. Datgene wat ik schreef wegwuifde en of hatelijke berichten zouden achterlaten. Discussies gingen voeren. Terwijl ik wist dat elk individu - een apart opgemaakte leven heeft. Ook was ik bang dat ik hierdoor mijn individuele proces niet zou kunnen lopen en zogezegd 'mijn ei' kwijt kon. En ik zie dat - had ik eerder hier richting aan gegeven - dan was de 'journey to life' heel wat anders geworden voor mezelf. Echter natuurlijk - Dit is mijn 'Journey to life' en ik deel hoe ik mijn reis heb gemaakt, zodat anderen hiervan kunnen leren.

Welnu, ben ik beland op het punt dat ik bovenstaande begrijp en moet toepassen als richtlijn. Want waarom zal ik dat zo moeten doen?

Zoals beschreven in mijn voorgaande blog. Zijn wij zelf het systeem. Zijn wij God. Wij zijn de wetmakers en uitvoerders. En dit betekent iets heel interessants:

Waar wij nu als individuen naar boven kijken of naar buiten kijken en een heel systeem. Waar wij nu als individuen onderaan de piramide staan en kijken naar de top (Bottom-Up-Perspectief) Zijn wij God, het systeem, de opvoeders en verzorgers over de cellen in ons lichaam. Zij zijn afhankelijk van ons als God en staan wij als het ware aan de top van de piramide naar beneden kijkend (Top-Down-Perspectief).

Ik persoonlijk heb dit nooit op deze manier gesnapt. Want ik zag mezelf slechts als één enkele cel dat deel uitmaakte van een groter geheel en moest maar mijn best doen om 'iets' voor elkaar te krijgen. Ik had niet de tweeledigheid gezien van het proces. De tweeledigheid van mezelf en hoe ik werkelijk bestond.

Want ik ben het systeem, ik ben god, en als ik leef in de angst voor afwijzing, zal dit geleefd worden door elke cel in mijn lichaam. Misschien niet in de hoedanigheid zoals ik dat voel of ervaar - maar wel resonant. Het zal altijd bestaan als een onderdeel van deze cel tot het moment dat dit richting gegeven is. En daarom schrijf je vanuit die positie - want je staat feitelijk in die positie.

Echter zijn wij ons nooit gewaar geweest van de werkelijke positie die wij bekleden en hebben wij altijd - naar buiten - gekeken. Daar is het systeem. Daar zijn andere mensen. Daar zijn wetmatigheden en regels waar jij als totaliteit aan moet gehoor geven. Nooit begrijpende hoe het systeem of hoe mensen zo hebben kunnen worden of zijn zoals ze nu bestaan. En dit komt omdat wij nooit hebben geleefd in de werkelijke realisatie van onze eigen positie, onze eigen verantwoordelijkheden. Wij hebben nooit gesnapt wat het betekent - Zo van binnen, Zo van buiten. En daarom is de wereld nu zo'n shithole zoals het is.

Wil ik impact hebben op het algehele systeem, moet ik mijn positie snappen en in die positie stappen die ik werkelijk bekleed. Wij zullen allen op die directeur stoel moeten gaan zitten, en niet meer accepteren dat wij slechts zo nu en dan in dat kamertje kijken van de directeur en ons afvragen waar de fuck hij/zij nu wel niet is. Want wijzelf ZIJN het! Maar hebben een soort van geheugenverlies opgelopen, waardoor wij 'vergeten' zijn dat wij eigenlijk zelf in dat kamertje horen te zitten en de boel moeten regelen.

Maar het enige waar wij onszelf blind op gestaard hebben is te kijken naar buiten en te wachten of te hopen dat ooit de directeur terug komt die dit alles in orde moet gaan maken. GOD.

En ik zie de vele reacties nu van mensen voor me, die aankomen met het verweer van: "Maar ik ben een werknemer! En ik luister naar een baas! Waarom lul je zo zweverig - Wat heb ik hieraan?" Waarbij zij niet doorhebben wat het basisbeginsel is van deze realiteit - Zo van binnen - Zo van buiten. Dat is de realisatie van Gelijkheid en Eenheid.

Er moet dus in ons allen deze transitie plaatsvinden van insignificant naar significant en dit zal wat tijd vergen, gezien wij alleen als reflectiemateriaal de buitenwereld hebben waarin we kunnen zien dat het een zooitje is en waarvan verwacht wordt dat je deel neemt in dat zooitje. Maar er zal nooit wat veranderen als wij de transitie niet laten plaatsvinden en ons laten blindstaren in de positie die wij nu bekleden.
Schrijf alsof je voor iedereen schrijft [Dag 180] Schrijf alsof je voor iedereen schrijft [Dag 180] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 9/04/2014 Rating: 5