Wat is het juiste woord (deel 3) [Dag 177]

Is het woord 'verwijten' anders dan 'de schuld geven'? Ik wil weten wat het verschil is hier tussen.

(Lees ook deel 1, en deel 2)

Als ik kijk in het woordenboek staat bij het woord 'verwijt' beschuldigen. Het is dus feitelijk volgens het woordenboek hetzelfde, echter voelt het niet hetzelfde. Een verwijt is in mijn gevoel veel erger dan de schuld krijgen. Dit komt een beschuldiging/verwijt veelal gebaseerd is op een aanname. En schuld kun je hebben of krijgen. Schuld staat in mij voornamelijk gelijk aan een het maken van een fout. En een verwijt is alle energie die daarmee gepaard kan gaan.

Cult Verwijten Smijten SchuldIk bedoel, ik kan bijv. een fout maken, zonder hier echt wat bij te voelen. Echter als ik verweten wordt voor die fout, ontstaat er er een gevoel in mij waar ik niet mee om kan gaan. Er ontstaat verweer in mij, dat ik kan gebruiken als een geweer om mezelf te verdedigen. Zo voelt het woord 'verweren' ook veel agressiever dan 'verdedigen'. Ik zeg niet dat deze dimensies zo zullen zijn voor iedereen zoals ik ze nu schreef, maar dit is wel wat ik leef.

In mijn voorgaande blog schreef ik dus over het punt van: verwijtbaarheid. En dat ik te maken heb in mijzelf met het niet kunnen richting geven van deze ervaring. Ik merk nu op dat er nog een andere dimensie aan vast zit. "Geen verweer" meer hebben. En dat ik het liefst op dat moment zou afdruipen, wanneer ik dat niet meer heb. Het is een 'erge ervaring' in mij - en dit bracht een directe oproep van een herinnering welke ik niet hier publiekelijk zou openbaren.

Je ziet hierdoor dat het heden, eigenlijk je verleden als gemanifesteerd patroon is als je niet leert en jezelf vergeeft voor wat je jezelf verwijt. Zoals ik reeds geschreven heb hierboven is wel dat er bij een verwijt sprake is van een aanname. Dus het verwijten van jezelf rust ook op deze aanname.

"Je had het kunnen weten" zijn de woorden die de situatie het best vertalen.

Zelfvergeving


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf te verwijten en dit kracht bij te zetten met de aanname "dat ik het had kunnen weten".

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat de woorden "dat had je kunnen weten" spitefull / hatelijk bedoeld is en geen grond/substantie biedt om vanuit te groeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat de hatelijke houding naar mijzelf als 'je had het kunnen weten' zijn consequenties met zich meebrengt - waarbij ik alles van te voren probeer te weten of uit te vogelen - voordat ik participeer - terwijl dit in het leven niet altijd voor te bereiden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te verwijten dat: ik het had kunnen weten, maar daarentegen in een situatie zit/zat waarbij het duidelijk is dat ik het niet wist of niet in overweging heb genomen en dat de boosheid naar mezelf als "ik had het kunnen weten" niets meer is dan een rancuneuze opmerking die de situatie erger maakt dan het op zichzelf staand al is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf meer verdriet aan te doen door rancuneus te zijn tegen mezelf als gedachten en houding en hierdoor een superieur/inferieure strijd voer in mezelf als  'welk' deel van mezelf beter is of geleefd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zeggen dat ik het had kunnen weten, wetende dat ik dat alleen kon weten als ik het gehele patroon had blootgelegd had op dat moment of in de momenten ervoor voordat ik een keus had gemaakt op basis van de gevoelens/wil/curieusiteit welke ik toen geleefd had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf niet af te vragen waarom ik een houding van: "ik had het kunnen weten" aan te nemen en daarmee mezelf inferieur te maken aan mezelf, waardoor ik in tweestrijd kom en mezelf in mezelf verweer en verdedig waardoor een ding werkelijk uitblijft: een verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een ziekelijk schouwspel speel in mezelf waarin ik  gevangen ben in de woorden en hoe ik ze moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik kwaad en rancuneus ben naar mezelf omdat ik de woorden leef: Daar heb je alleen jezelf voor te danken - waarbij het duidelijk is dat er niets is om dankbaar voor te zijn in die situaties en dit geeft frictie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat woorden als : "Dat had je kunnen weten" "Dat heb je aan jezelf te danken" "Daar heb je zelf voor gezorgd" mij pijn en verdriet doen, omdat alles wat 'positief' had moeten zijn (weten, danken, zorgen) wordt in en als mij geleefd als zeer negatief/pijnlijk en hopeloos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om in mezelf weg te kwijnen wanneer ik iets verweten wordt of wanneer ik een potentiële situatie herken waarin ik iets verweten kan worden en hierdoor de algehele situatie onderdruk i.p.v. mezelf werkelijk richting te geven en te leren van dit al.

Zelf-Correctieve Statements


Wanneer en als ik mezelf zie leven als een veroordeling van mezelf waarbij ik woorden gebruik die in den beginsel positief moeten zijn, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik hiermee een polariteitsspel in mezelf creëer, waar verstandelijk/gedachtelijk niet van te winnen is, omdat het niet de werkelijkheid weergeeft van dingen maar alleen de illusie.

Wanneer en als ik mezelf zie wegkwijnen in mezelf omdat ik bang ben voor een potentieel verwijt, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik door het onderdrukken van mezelf en de ervaring en energie mezelf meer consequenties opleg dan dit in eerste instantie hoeft.
Wat is het juiste woord (deel 3) [Dag 177] Wat is het juiste woord (deel 3) [Dag 177] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 9/01/2014 Rating: 5