Ik bepaal zelf wel wat ik doe! [Dag 190]

Een van de dingen die ik irritant vind aan mensen is wanneer zij iets zeggen waar ik aan zou kunnen werken en ik dat persoonlijk ook al weet, maar er niets aan doe.

Ik word dan vaak kwaad en trek me terug uit een gesprek of qua aanwezigheid, omdat ik mezelf dat aangeleerd heb om escalaties te voorkomen. En het is interessant dat ik er kwaad om wordt - want eigenlijk bevestigen zij wat ik zelf al denk/voel/wil - en op een of andere manier wil ik dat niet horen.

'Ik bepaal zelf wel wat ik doe!' is mijn directe reactie in mezelf. En ik zoek naar argumenten in mij - waarom mijn gedrag geen negatief effect heeft op anderen. Want ik hanteer een regel: 'Zolang je anderen er maar niet mee tot last bent'.

Mijn leefstructuren zijn dan altijd alleen maar gebouwd rondom 'anderen'. Waarbij 'anderen' qua gevoel superieur zijn aan mij m.a.w. zij bepalen wat ik wel en niet kan doen. En dus zijn mijn leefstructuren opgebouwd rondom en vanuit angst en niet vanuit een zelfontwikkeling.

"Trek schone kleren aan. Ruim je kamer op. Wees verzorgd. Gedraag je niet zus of zo."

Als ik dit dan direct moet terugbrengen naar iets dat ik heb ervaren en gezien heb in mijn leven was de vrees van mijn ouders voor de perceptie van anderen. Waarbij een slechte perceptie/beeld jouw op een of andere manier belemmert of gaat belemmeren.

Mijn reactie in mezelf is dan ook: 'Loop niet zo te zeiken'. En dit heb ik vooral toegewezen aan vrouwelijke expressies. Deze associatie gaat zelf zo ver dat als ik loop te zeiken over iets dat ik denk: 'Jezus ik ben net een vrouw!'

Een van de redenen daarvoor als ik hiervoor een verklaring moet zoeken is dat wij voornamelijk alleen opgevoed worden door vrouwen. Dat is in ieder geval mijn klassieke opvoeding geweest. De man werkt, en de vrouw verzorgd.

En hierdoor hebben mannen voornamelijk de 'zeikende' associatie met vrouwen. Want ja.. het is nou eenmaal zo dat veel van de angsten waar wij ons naar moeten aanpassen als kind geuit worden door de moeder en waarvan je 9 van de 10 keer niet begreep wat nou precies het probleem is/was. "Boeie dan denken ze dat toch? Schijt aan ik hoef me toch niet aan hun te verantwoorden?"

En wat het lastige is van dit alles, is dat 'anderen' eigenlijk meer het excuus is dat ouders gebruiken om hun 'wil' kracht bij te zetten. Dus zouden ouders zich correct fraseren dan zouden ze zeggen: "Ik wil dat ... omdat ik bang ben dat...." en dat het dus helemaal niet zozeer om 'die anderen' gaat, maar eigen stukjes angst die je mensen daarmee opdringt.

Dus waar ik vooral op reageer is de 'ik als mind' en niet de 'ik als leven' en ga direct in de steigers wanneer ik iets hoor/lees waar 'de mind' een handje in heeft. Dus om terug te komen bij het oorspronkelijke punt, ik werd geconfronteerd met een patroon waar 'ik als mind' iets wilt of niet wilt en het maakt me furieus dat ik dat stuk niet getemd heb.

Dus wat duidelijk is is dat ik mezelf beoordeel en veroordeel op wat ik doe. En om deze terugkoppeling te krijgen vanuit een ander laat zien dat er echt een verandering in moet komen. En dus niet 'vanwege anderen', maar vanwege mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf laat beinvloeden door wat anderen aan mezelf teruggeven wat ik al in en als mezelf veroordeel, en kwaad wordt omdat ik mezelf als veroordeel en de teruggave vanuit anderen als een 'schepje er bovenop' aanvoelt - terwijl het gewoon de activatie is van de veroordeling in mezelf dat ik al leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik het gevoel heb bezig te zijn met het veranderen van een patroon, omdat ik mezelf al erop veroordeel, en ik de illusie daarmee schep dat ik daadwerkelijk wat aan het patroon verander - wat niet zo is - ik veroordeel het slechts.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien ik het slecht kan hebben als mensen mij vertellen wat ik zou kunnen aanpakken - omdat ik het al weet/zie - echter het lijkt dat zij mij veroordelen omdat zij zorgen voor de initiatie van de veroordeling weer in mezelf - waarbij het niet zij zijn dat het probleem is - maar de veroordeling in en als mezelf en hoe ik mezelf aanschouw/beschouw/zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te veroordelen waardoor ik de indruk wek dat ik werkelijk wat doe aan de dingen die ik graag veranderd zou willen zien, echter eist dit dan - de veroordeling - alle aandacht en energie - waardoor er het idee bestaat dat je ermee bezig bent, terwijl dat in essentie niet zo is - al lijkt het altijd op de eerste stap naar verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik mezlef voornamelijk heb proberen te veranderen wegens of namens veroordeling en hierdoor mezelf blijf energetiseren als veroordelen, mezelf blijf veroordelen, wachtende op dat punt waardoor ik werkelijk de stap neem om te veranderen - of datgene te bekijken of aan te pakken - en die tijd tussen het zien en het veranderen zie als noodzakelijk om te kunnen veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bij het overwegen van het schrijven van de correctieve statement in mezelf te zeggen: "Nee! Dat wil ik niet" Waarbij ik wilde zeggen dat ik bij het zien van punten dit direct verander of integreer, en dat klein stukje weerstand genoeg is voor mij om het door te laten sudderen om uiteindelijk mijn 'voldoening' eruit te kunnen halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te veroordelen als zwak wanneer ik mezelf terug trek in een gesprek of qua aanwezigheid, terwijl dit aan de andere kant beoordeelt wordt door mezelf als volwassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik weglopen bij een ruzie zie als het verstandigste en meest volwassen - omdat ik conflictsituaties op school zo het beste zou kunnen oplossen volgens horen en zeggen - maar het voelt zwak en bangig omdat ik ook wegloop voor de confrontatie met mezelf in die situatie - maar geleerd heb om de confrontatie niet aan te gaan en welke gevoelens/emoties je ook hebt - weglopen is het meest volwassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik twee uiterste leef in mijn leven - waarbij ik in en als het proces naar leven leef en mezelf push om de confrontatie aan te gaan en niet weg te lopen - en waarbij ik daarnaast het geloof idee leef dat het weglopen van de confrontatie of zorgen dat je er niet mee geconfronteerd wordt het meest volwassen is - en dus het beste is voor conflicten en deze twee uitersten zijn niet in mezelf te verenigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om weg te lopen voor confrontaties en de 'volwassenen' uit te hangen, zonder te zien dat ik mezelf makkelijk zo kon opstellen omdat het confronteren van jezelf met je angsten enger is dan weglopen en dus te onpas het 'weglopen is verstandig' heb gebruikt om mezelf als de confrontatie met angst in mezelf te ontzien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf machteloos en hopeloos te ervaren in situaties waarin ik niet kan weglopen en de confrontatie aan te gaan wat direct in strijd is met mijn geloof dat het weglopen van conflict situaties het beste is ten alle tijden en dat het aangaan van de confrontatie juist een teken is van onmacht en onvolwassenheid en dus in een positie zit waarbij ik mezelf moet blootgeven als onmachtig en onvolwassen en 'triest' - en dat is wat ik natuurlijk helemaal niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat het weglopen bij confrontaties niet het beste is voor alles en iedereen of voor 'leven', omdat wanneer de confrontatie niet aangegaan wordt het zich zal blijven uiten op dezelfde manier of op andere manieren maar het zal zich blijven uiten totdat het geconfronteerd is en richting is gegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat men zegt dat je best dingen mag doen zonder dat je ze tot last bent wel klopt in een wereld met leef-awareness, maar in een wereld met zelf-awareness ben je al snel een ieder tot last en dus is het geen praktische richtlijn om mezelf naar huis te houden of mijn huishouden naar in te richten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een reactie te laten plaatsvinden waarin ik zeg "Ik bepaal zelf wel wat ik doe" omdat de levenskracht in en als ons niet getemd kan worden hoe erg we dit wel proberen en dat de externe manipulatie van onszelf als leven reacties in zich oproept omdat dit niet door de beugel kan en zo kan de reactie van "ik bepaal zelf wel wat ik doe" een reactie zijn op manipulatie, maar ook van mijn eigen zelf-awareness waarbij ik niet het leven in overweging neem maar alleen mijzelf als consciousness.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om anderen niet als gelijken te zien, maar als meer dan mezelf omdat 'anderen' een groep inhoudt van gelijken, en ik, één individu, zonder te zien dat we de aanduiding anderen altijd gebruiken wanneer het gaat tussen vergelijkeningen tussen 1 en meerdere personen of een groep met een andere groep en dus zie ik dat ik een praktische schifting moet maken om mijzelf naar vorm te geven, waarbij wij/ons leven is of zij met leef-awareness en zij/anderen in en als zelf-awareness/bewustzijn en vanuit daaruit kan zien/opmaken dat anderen niet meer zijn dan ik als individu.

Ik vergeef mezelf dat ik  mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn gedachten/leven in te richten volgens het ik/anderen principe waarbij ik altijd in oorlog ben met de de wereld en mezelf zonder te zien dat men spreekt over 'anderen' om zelf of de persoon in kwestie belangrijker meer of anders neer te zetten in vergelijkenis dan de groep mensen waarmee vergeleken wordt en dat dicht meer iets zegt over hun verstandhouding in hun eigen leven dan over het leven ansicht.

Ik vergeef mezelf dat ik  mezelf toegestaan en toegelaten heb om de energie die ik verbonden heb aan het woord: anderen te zien en te ervaren en te beschouwen als meer - wat zijn basis heeft in en als mezelf als zelf-awareness en niet leef-awareness.

Wanneer en als ik mezelf zie spreken in en als 'anderen' en mij inferieur ervaar/voel, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik spreek en denk vanuit zelf-awareness/consciousness en niet vanuit leef awareness waardoor ik denk ik polairiteitsconstructen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf niet moet focussen op zelfontwikkeling maar op leefontwikkeling omdat 'zelf' direct mezelf als bewustzijn aanspreekt en niet mezelf als leven als gelijk en als één.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mijn leefstructuren heb gebouwd rondom bewustzijn/zelf-bewustzijn i.p.v. leef-bewustzijn en dus niet kan spreken over leefstructuren maar over vormingsstructuren die alleen van toepassing zijn op die specifieke vorm waarin ik geboren ben, maar de grenzen van vorm niet transcendeert.

Wordt vervolgd...
Ik bepaal zelf wel wat ik doe! [Dag 190] Ik bepaal zelf wel wat ik doe! [Dag 190] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 10/08/2014 Rating: 5