Pap? Lees je dit? [Dag 196]



Hi Pap,

Het is alweer een tijdje geleden dat je bent overleden, en gister zou je eigenlijk jarig zijn. Ik stond gewoon op, en realiseerde me later pas dat het je verjaardag was. Uiteraard had ik er wel nog eerder aangedacht, maar ja... wat heeft het voor zin nu je er niet meer bent?

Weet je pap, soms heb ik het er wel moeilijk mee dat je er niet meer bent. Alles is zo veranderd sinds jij weg bent. Het familie contact heeft zo onder geleden dat je wegging. En wij... tja.. wat is er allemaal nog van over?

Soms denk ik aan je en dan mis ik je stiekem eigenlijk wel. Maar ik ben ook gewoon nog steeds kwaad. En misschien niet specifiek op jou, maar ik voel het wel als ik denk aan jou. Al die mensen zeiden allemaal dat ik me sterk moest houden, maar waarom? Waarom mocht of kon ik niet rouwen? Waarom moest ik de man opeens zijn van het gezin? Waarom mocht ik me niet laten gaan zoals anderen? Ik bedoel... moest ik dan altijd maar blijven volhouden alsof je nog gewoon hier bent? Doen alsof er niets aan de hand is? Terwijl ik weet dat ik je nooit meer zou zien?

Weet je pap, het doet gewoon pijn om niet te kunnen zijn wat ik werkelijk voel en ervaar. Ik voel me als een schim van mezelf, ik voel me 'volwassen' maar ben van binnen nog steeds dat kind.

Ik ben wel doorgegaan weet je en hoorde soms complimentjes over hoe ik er mee omging. Tja.. dacht ik dan, wat heeft stil staan dan nog voor enig nut. Jij zal er niet meer zijn of mee terugkomen en rouwen tja... wat heeft huilen nog voor een nut in deze wereld?

Pap... vind jij het niet jammer dat wij nooit close waren? Dat we nooit vrienden waren? Dat we nooit de maatjes zijn geweest die we wel hadden kunnen zijn? Het is zo raar, dat wat we ook deden, we nooit echt met elkaar konden praten over dingen. En ik zie ons nog gaan vissen samen, maar om eerlijk te zijn vond ik nooit geen kut aan haha. Ik vond vissen maar saai, een beetje lopen turen naar de dobber en het maakte geen kloot uit welke wormen of nieuwe shit we ook kochten, de vissen beten of ze beten niet. Het enige wat ik me er gewoon goed van kan herinnern is hoe geirriteerd je altijd werd als ik niet kon stil zitten en mijn eigen dingen ging doen. Kennelijk waren we qua persoon toch anders...

Maar heel eerlijk ik betwijfel dat he pap? Ik denk dat we qua veel dingen precies hetzelfde waren. Maar we hadden nooit iets dat echt alleen van ons samen was... ik vraag me af of dat de sleutel is tot een goede relatie met elkander of in iedergeval voor een ouder/kind relatie. Ik weet nog wel dat we weleens naar de bios gingen en ik vond dat altijd leuk, waarom konden we dat niet vaker doen? Waarom was je altijd zo druk met werken? Ja ik begreep 't wel... 't geld. Maar was dat 't echt ook de enige reden?

Ik vraag me soms af of ik je misschien ooit ergens mee had kunnen helpen. Je weet wel... misschien andere inzichten of iets dergelijks. Ik weet bijv. dat je je verantwoordelijk voelde voor de dood van je zusje, terwijl ze naar wat ik hoorde gevallen was met haar hoofd tegen de kachel. En ook hoor ik dat iemand anders zich verantwoordelijk hier voor voelde. Wat was er werkelijk gebeurd? En waarom bleef jij het je kwalijk nemen?

Wie zou je geweest zijn als je jezelf dit had kunnen vergeven? Ik bedoel... ja je zou erger en beter van kunnen worden zo reeel ben ik dan ook weer wel. Maar gewoon... Ik ben zo benieuwd hoe je jezelf dan had ervaren, hoe je dan was geweest?

Ey Pap... Was je nou altijd zo boos op mij of was je gewoon geirriteerd door alles? Ik vraag me dat soms af. Heel cru gezegd... Had je soms het idee dat het beter was geweest als ik er niet was geweest? Soms hoorde ik de verhalen over mezelf hoe ik was al kind en hoeveel moeite jullie er mee hadden. Ik weet dat je zou zeggen dat je er geen spijt van had.. maar eerlijk.. heb je er nooit over nagedacht? Ik kan het me zelf wel indenken hoor. Ja ik weet ook niet wat ik aan het antwoord zou hebben, maar toch ik heb er wel over nagedacht. Misschien is dat wel een gedachte van ieder kind dat het misschien beter was geweest als wij er niet waren. Ik weet het niet.

Pap? Ik weet dat je in de laatste weken ergens zei dat je misschien beter soms een voorbeeld had kunnen nemen aan mij. Ik vond dat fijn dat je dat zei, maar soms vraag ik me af of ik je ooit echt trots heb gemaakt? Dat je echt naar mij keek en misschien wel kon opscheppen van: kijk, dat is mijn zoon! Vind je dat raar dat ik dat vraag? Haha... De I don't give a fuck person himself? Kennelijk geef ik toch meer om dat soort simpele bevestigingen dan ik wil toegeven.

Weet je waar ik echt nog weleens over nadenk? Is dat we aan het stoeien waren op de bank en ik nog niet sterk genoeg was om van je te winnen. Wat ik me daarna nog van kan herinneren is dat iemand zei dat het niet lang meer duurde voordat ik van mijn oude zou gaan winnen. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren dat we daarna nog hebben gestoeit. Heb jij dit zo ook beleeft? En waarom stoeide we niet meer denk jij?

Ik denk ook soms nog terug aan de eerste keer dat we het nieuws hoorde dat je ziek was. We liepen allemaal stil naar de auto en jij ging achterin zitten met mama en ik zou rijden. Je barste in tranen uit, en je huilde zo hard en het geluid trof me in merg en been. Ik was ook verdrietig maar ik liet het niet merken. Ik was boos op de wereld en ik was verdrietig voor jou, en voor mij, voor ons allemaal. Het deed me wat toen ik je voor het eerst echt heb zien huilen, en neit vanwege kwaadheid of door een oplopende discussie tijdens een feestje en je sentimentele dronk. Nee... voor het eerst hoorde ik je pijn en je verdriet en de liefde die je had voor het leven. En ondanks je het allemaal had doorlopen wat de artsen zeiden, overleed je aan die medicijnen.

Pap...? Ik voel me schuldig weet je? En ik voel me er kut door... Weet je nog dat je zei op de trap dat je steeds minder begon te zien? En dat ik je gerust stelde dat het wel goed kwam, maar dat dat het laatste was wat we tegen elkaar hadden gezegd? Toen ik later hoorde dat je suikerspiegel zo hoog was en hoorde dat een bijproduct was van de medicijnen en de slechte visie te verklaren was door de suiker was ik kwaad op mezelf. En kwaad op de dokter. We gaven je nog die middag de keus om naar het ziekenhuis te gaan, maar je wilde niet... Had ik je niet moeten dwingen om te gaan? Waarom wist die klote dokter niet van het neveneffect? Dat had hij gvd toch moeten weten? En ik neem het mijzelf kwalijk omdat 'ik had het kunnen weten'! Niet dat ik er verstand van had, maar misschien had ik dat wel moeten hebben. Ik heb me helemaal niet ingelezen of bezig gehouden met alles wat er mee te maken had, omdat ik me 'over wilde geven' aan de expertisen van anderen. Maar ik denk dat ik juist dat niet had moeten doen en dat je misschien dan nog wel hier was geweest pap!

Nu weet ik wel dat je zoiets zou zeggen dat het niet mijn schuld is en dat het misschien al te laat was, maar ik voel geen troost. Ik had misschien meer kunnen betekenen voor je en missschien deze 'fout' kunnen herstellen of iets.

Want ondanks we je voor de keuze stelde om te gaan, kan ik me niet indenken dat je bewust ervoor gekozen had om het te laten eindigen zo. Ik geloof dat gewoon niet. Je was gewoon eigenwijs en opstandig! En ik had je daarvoor moeten behoeden... ookal zeggen mensen weleens van: Je moet mensen de keus laten. Maar misschien ook niet soms? Ik bedoel, ik had nog ideeen dat we nog even een tijdje samen zouden zijn, en dat dit je wakeup call was. Maar in geen scenario, kon ik me het afscheid zo dichtbij voorstellen.

Ik hoor de woorden in mijn hoofd met jouw stem: "Laat nou maar gaan" Maar kan me niet bij die woorden neerleggen, ondanks ik ook moe ervan ben dat ik dit zo beleef/herbeleef.

Ik had het allemaal zo graag anders willen zien pap... niet alleen die ziekte maar gewoon het leven, de wereld ansich... Een leven waar ook jij gelukkig was en mama en iedereen... en daar vecht ik nog steeds voor he pap? En ik heb er nog steeds moeite mee dat het onwaarschijnlijk is dat ik ooit in de wereld nou zou kunnen leven, en dat wat ik doe en aan werk, misschien pas 2 of 3 generaties na mij komt, wat zou het zijn dus.. 2 a 300 jaar? Of misschien eerder? Of misschien helemaal niet?

Haha... Ik stel me voor dat ik een verhaaltje voor je verzin over prachtige wereld waarin iedereen kon zijn en gelukkig kon wezen. En ik zie je voor me als een opa'tje die ik met mijn sprookjes misleidt in de wondere wereld die ik je schets mijn woorden. En ik stel me voor dat je grote ogen opzet vol ongeloof en de magie inbeeld en dat je het gelooft dat het ook echt waar zou zijn ook... haha. Gemeen van mij niet? Dat ik dan misbruik zou maken van je eventuele seniliteit? Haha. Maar ik vertel het je om je even te zien verwonderen en pink tijdens mijn glimlach mijn tranen weg. Omdat ik toch even denk dat ik je voor hoe kort het maar mocht wezen, toch nog even heb gelukkig heb kunnen maken zo op je ouwe dag, ondanks dat je me misschien niet eens meer had herkend.

Pap ik mis je zo...

Pap? Lees je dit? [Dag 196] Pap? Lees je dit? [Dag 196] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 10/27/2014 Rating: 5