To post or not to post? [Dag 192]

Ik had wat op FB gepost waar een discussie over begon. Gelijkheid/Gelijkwaardigheid is nou eenmaal een topic waar veel mensen een zegje over willen doen of hun eigen mening willen geven of grappig over willen doen, dus dat vond ik zelf niet zo erg.

Op het einde liet iemand een wat ambigue berichtje achter. Het kon bedoeld zijn voor iedereen, terwijl ze schreef: "Ik snap niet waar je het over hebt". Ik voelde me geïrriteerd, omdat ik twijfelde over wie nou wat moest reageren op haar post, maar ook de 'toon' van haar bericht kon ik niet waarderen. Wat en waarom ik er precies op reageerde is wat ik nu wil onderzoeken.

In de auto hield het me bezig, want - het stond op mijn pagina - het was mijn thread - en dus moet ik verantwoordelijkheid nemen voor deze thread - maar ik wist niet welke kant ik het richting moest geven. Ik kon/wilde het niet loslaten, omdat ik in twijfeling was gebracht en dit bracht me van mijn stuk.

Ik merk op dat ik dan erg vijandig wordt, ook al is die persoon het dan met mij eens of niet. Gedachten als: "Ik begrijp jou niet! Wat moet je nou met je grote bek?" Wat mij ook irriteerde is dat de post zo ambigue geschreven was, waarin het leek dat ze het 'oneens' was met mij, maar daarentegen ook punten aanhaalde waaruit juist zou blijken dat ze het 'eens' was. En daar hou ik niet zo van - want dat zet mij op de verkeerde been.

Wat kan ik hieruit leren - stel ik mezelf de vraag. Want ik zie dat ik mijn kracht weggeef en iemand mij hierdoor kan bewegen doordat er simpelweg geen duidelijkheid bestaat in waar zij vandaan komt. Naja onduidelijkheid is niet echt het juiste woord. Ik zie namelijk dat er een aantal accepties plaatsvinden die niet kloppen of leiden tot dat wat het beste is voor iedereen, maar meer een manana-manana houding. En daar heb ik ook een hekel aan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om irritatie te creëren toen J. een bericht achter liet dat in ging tegen de stelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken na de irritatie dat ik beter niets had kunnen posten op fb want dan had ik de irritatie kunnen vermijden - omdat ik mijn eigen actie als het begin zag en dus expliciet direct de goedkeuring gaf voor alles wat zich daarna zou gaan ontvouwen in de discussie of in de reacties van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf de schuld te geven van reacties en irritaties doordat ik iets gepost heb op fb waarbij er discussie is ontstaan en ik mezelf ws beter had gevoelt als dit niet zich had kunnen ontvouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik beter de post niet had kunnen maken op fb, omdat ik de situatie had kunnen vermijden als ik niets gepost had, of iets gepost had waar niemand tegen in kon gaan - waarbij de post dus unaniem was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik voornamelijk handel in vermijdbaarheid en unanimiteit en dat ik alles dat daar tussenin zit de Gods grote moeite mee heb om te accepteren of naast me neer te leggen of dit op een of andere manier niet persoonlijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik een discussie/escalatie beschouw als een persoonlijk falen, omdat discussies/escalaties niet hoeven te bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik denk een discussie loze/unanieme posts te maken waarbij geen discussie/escalaties mogelijk zijn - terwijl ik weet van te voren dat ik het juist post om dingen te triggeren, om discussies te laten ontstaan, om conflicten bloot te leggen - echter geen rekening hou met het feit dat ik hierbij ook gechallenged zal worden - dat ik ook reacties in mezelf zal blootleggen - dat ik ook in discussie zal gaan en er hierdoor een conflict ontstaat in mij - want zo had ik het niet bedoeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik er niet van hou om gechallenged te worden - omdat als ik gechallenged wordt ik vijandig wordt en dingen kan zeggen waarmee ik probeer de ander de kop in te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik een primaire focus heb om zaken/discussies/escalaties de kop in te drukken en hierdoor ik in conflict raak wanneer ik zelf posts schrijf waarbij ik juist de discussies en escalaties begin/instigeer en deze vervolgens weer de kop in te willen drukken - waarbij ik mijzelf veroordeel op oneerlijkheid omdat ik weet/vind dat ik mijn plaatsing en verwerking van informatie zodanig goed heb neergezet - dat ik superieur ben in sommige opzichten - en het uitdragen van deze superioriteit, het leven van deze superioriteit in en als opzettelijkheid een waarde conflict in mij veroorzaakt waarin ik gefaald heb om dit over een hele lange periode dit richting te geven en dus voornamelijk handel in vermijdbaarheid.

Wanneer en als ik mezelf zie handelen of denken aan het vermijden van reacties op het moment dat ik iets wil ondernemen of doen en ook wil toegeven aan het vermijden ervan, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik iets vermijd of wil vermijden omdat ik herhaaldelijk gefaald heb in het richting geven, het doorzetten ervan, of om te gaan met de reacties/emoties/gevoelens die ik heb/krijg/creëer - en in een staat verkeer van de acceptatie dat ik herhaaldelijk zal blijven falen erin - omdat ik niet onderzoek waarom ik faal - hou ik vast aan herinneringen/gedachten/emoties/gevoelens/projecties zodat ik mezelf leidt naar vermijdbaarheid i.p.v. er een leerpunt van te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vermijdbaarheid als een valide optie aan te voelen terwijl ik weet dat als ik iets vermijd het altijd terug blijft keren, altijd een challenge blijft, en altijd het idee/ervaring van falen in mezelf blijft oproepen wat leidt tot frustratie en ergernis en verdriet en hopeloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik juist zou moeten willen dat reacties zich openbaren en niet dat ik reacties wil vermijden, intern en extern, zodat aan het licht komt wat er speelt en op basis daarvan de lessen geleerd kunnen worden van wat wij bewust/onbewust/subbewust/fysiek/mentaal leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om reacties te verwelkomen, reacties te omarmen omdat ze als negatief door mezelf beantwoord worden terwijl elke reactie een cadeau is dat zich kan laten uitpakken en waarbij zelf meer van zelf ziet en steeds beter weet hoe om te gaan of te handelen en hierdoor super effectief/efficiënt te worden - al vraagt het tijd en onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een negatieve relatie heb gelegd met reacties en gevoelens en emoties ansicht, omdat de tijd en onderzoek die ik erin moet steken niet correspondeert met de aanwezige tijd en ruimte en de omvang die ik zou moeten investeren in elk punt en ik hierdoor altijd standaard achterloop in mijn eigen proces, waarbij ik mezelf niet heb laten inzien dat het aantal reacties, gevoelens, emoties, vrij beperkt is aan diversiteit - maar groot aan inhoud en dimensies - waardoor ik mezelf geïllusioneerd heb door te denken dat als ik een punt aanpak, dit niet meer kan voorkomen, terwijl het juiste inzicht is: je hebt een aantal punten die steeds terugkomen in Multi dimensies en dat dit niet betekent dat je timeloopt op dat ene punt dat je al aangepakt hebt, maar dat je alleen timeloopt op dat overhevelende punt waarbij nieuwe dimensies aangepakt kunnen worden en er meer groei mogelijk is voor zelf.

Wanneer en als ik zie dat ik een punt tegenkom waarvan ik zie dat ik dit punt al eens eerder behandeld heb en hierdoor in een verslagen gevoel ga deelnemen, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat wat wij moeten leren vrij beperkt is qua diversiteit, maar groot in omvang/dimensies, en dat elke keer als het punt opnieuw terugkomt er een nieuwe dimensie aangebroken is om te behandelen en dat er dus groei plaatsvind, ook al had ik liever gewild dat alle dimensies, alle punten in een keer gecorrigeerd waren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik dingen bekijk vanuit een 'opgelost=weg' perspectief - waardoor ik ontmoedigt raak wanneer ik zie dat punten nog steeds bestaan en mezelf dit aanreken als een persoonlijk falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat punten zich kunnen aandringen op het moment dat het ook -onlogisch- is dat ze zich aandringen, wat juist aangeeft dat er een nieuwe dimensie is waar ik naar kan kijken en dat dit niets met falen te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om zaken/emoties/gemoedstoestanden/fysieke ervaringen allemaal toe te kennen aan een persoonlijk falen en hiermee de punten velen malen gewichtiger maak dan het werkelijk dient te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik in dit blog teveel dimensies heb behandeld - waardoor er veel energie vrijgekomen is en ik het oorspronkelijke punt bijna geen richting heb gegeven, waardoor dit zich weer opnieuw zal aandringen, en hierdoor vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik stapsgewijs, dimensie voor dimensie dingen moet aanpakken, en langzaam aan de uienschillen moet pellen, ONDANKS ik zie dat ik direct erdoor heen kan snijden en denk tot de kern te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik weliswaar vaak de kern van zaken raak, de kern van attribuerende zaken, als ik de kern niet vind die dimensie die zich aandringt, zal ik niets leren, wat ik op dat moment moet leren en dus mijn eigen acceleratie-punt voorbij loop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf rot te voelen omdat ik twijfelde of twijfeling voelde in het lezen van de post van S.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geïrriteerd te worden door de twijfeling die ik ervoer tijdens het lezen van de post van S.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de toon van de post = het startpunt van de post niet te waarderen en hierdoor de irritatie/twijfeling verder liet toenemen in mezelf en ging echte richting gaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om posessed/bezeten/geobsedeerd te raken met de energieën van irritatie/doelloosheid/onhelderheid/ambiguïteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb m te zien dat ik zo graag richting wil geven aan zaken dat ik geobsedeerd raak wanneer een punt een onbegrepen aspect bevat en ik 'weet' dat ik een aanname moet doen wil ik er zelf iets over kunnen zeggen of richting aan te geven - omdat ik van mezelf verwacht dat ik direct alles in een keer kan zien en niet hoef te bouwen op basis van aannames maar wel weerstand ervaar wanneer ik iets moet vragen om te zorgen dat het doel/visie/idee/punt duidelijk wordt zodat er ook een duidelijke richting aangegeven kan worden en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en etoegelaten heb om geen vragen te stellen om richting te geven aan het punt, maar in mezelf deelneem in de twijfel en de energieën die zich voordoen in de hoop het antwoord te kunnen vinden - zonder in te zien dat als ik het antwoord wist - ik dit direct kon zien - want het gaat niet om een procespunt van interne creatie, maar om een extern punt waarbij ik richting wil geven over een interne attributie in en als de ander - waarbij warrigheid en ongenuanceerdheid juist aangeeft dat er richting gegeven moet worden en dat dit niet perse iets direct te maken heeft met een persoonlijk falen - ondanks het 'ik' ben die het niet 'ziet'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat ik mezelf probeer te onderdrukken of situaties probeer te vermijden omdat ik realiseer dat mijn vijandigheid die ik kan ervaren of kan ontwikkelen door de plotselinge emoties en mindchatter niet door de beugel kunnen, contraproductief zijn, niet werkt, een defensiemechanisme is, ik mezelf probeer te beschermen, ik een ander probeer af te schrikken, ik mezelf als superieur/onsterfelijk/machtig ga ervaren gebaseerd op een illusie, en hierdoor dit deel van mezelf schuw, maar nooit heb weten op te lossen of richting te geven en gedacht hebt - misschien ooit groei ik er wel overheen, maar dat is nooit gebeurd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat het onderdrukken en vermijden van situaties waarin ik vijandig kan worden een deel van mijn expressie heeft gelimiteerd en ik mezelf soms niet uit de brand kan helpen of de moed of de kracht zie in mezelf om dingen aan te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik de uiting van vijandigheid niet helemaal begrijp en dat ik hierdoor dit maar ben  gaan vermijden en onderdrukken omdat ik mezelf niet kan toestaan om verdere consequenties te creëren die ik had kunnen voorkomen maar niet bereid was om te veranderen.

Ik zie in en begrijp dat ik het construct of uiting van vijandigheid moet uitzoeken en uitpluizen zodat ik begrijp wat het is en hoe ik er het beste mee om kan gaan als ik zelf vijandig wordt of wanneer ik geconfronteerd wordt met vijandigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vijandig te worden wanneer ik op het verkeerde been gezet word, bewust of onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik vijandig wordt wanneer ik op het verkeerde been gezet wordt in een discussie, omdat ik het nut ervan niet kan inzien behalve om te pochen en te zuigen en omdat ik vast zit in dit construct van vijandigheid wat wel in me opkomt maar niet uit - zit ik vast in mezelf want ik heb geen opties anders dan op te geven en het te laten - wat ik op zijn beurt ook weer onacceptabel vind en dus weiger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kwaad te worden wanneer een persoon niet duidelijk een kleur bekend, dus zegt waar hij/zij staat in het verlengde van de discussie, en zichzelf buitensluit of boven de discussie zet en zich hierdoor een onschendbaarheid aan meet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kwaad en vijandig te worden wanneer iemand zich een onschendbaarheid aan meet - omdat er dan geen mogelijkheid is om die persoon te bereiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik ook een onschendbaarheid probeer uit te dragen/leven en hierdoor reageer op mensen die zichzelf onschendbaar op stellen terwijl ik weet dat het niet zo is, maar nog geen oplossing hiervoor heb gevonden omdat ik mezelf niet aangepakt heb als dit construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik mijn kracht weggeef wanneer ik zie dat ik iets leef en herken in een ander maar dit niet herken en/of richting heb gegeven in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf maar te laten in mijn afsluitingen en blokkades denkende dat er geen hoop meer is door persoonlijke blokkades waar ik keer op keer mee geconfronteerd wordt maar geen oplossing voor vind of echt gezocht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn reactie tegen het manana-manana houding dus danig te confirmeren dat ik een hekel heb gecreëerd aan mensen met deze houding ondanks het begrip dat sommige acties opzettelijk gedaan zijn uit zelfbescherming en bescherming van eigenwaarde of externe invloeden.

Wanneer en als ik mezelf zie reageren op een post die ik zelf gemaakt heb en een 'manana-manana' attitude zie en hierop reageer intern, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik zelf ook de manana-manana stijl had kunnen leven maar de kracht heb kunnen vinden en de realisatie heb kunnen hebben dat dit niet bijdraagt aan een levenlijk leven voor iedereen en dat er veranderingen moeten plaatsvinden en er wel degelijk onacceptabiliteiten zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om vergiffenis te verwachten/vragen van buiten, omdat ik de vergiffenis niet zelf kon leven en hierdoor mezelf vergiftigd heb met emoties/gedachten/en zelf definities die niet het beste uit het leven halen, die niet het beste van het leven maken, maar alleen de vergiftigde staat van zijn in stand houdt.

Wanneer en als ik mezelf in reactie zie en bang wordt voor de expressie van mezelf als vijandigheid, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik directe self-forgiveness moet leven in die momenten en niet kan wachten tot ik het uitgeschreven heb en alles - vijandigheid requires a hard ass tool = practical application.
To post or not to post? [Dag 192] To post or not to post? [Dag 192] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 10/21/2014 Rating: 5