Het boek met de rode letters [Dag 203]

Ik heb voor de aankomende tijd weer een aantal tentamens ingepland. En dit geeft mij veel stress, althans... niet als ik niets doe, maar wel als ik ga doen wat ik 'moet doen'. En dat is het lezen van de stof.

Op de basisschool hadden twee boeken. Ze leken op elkaar en eentje had Rode letters op de kaft en de andere Groene letters. En die met die Rode letters die haat ik. Het boek heette "Begrijpend lezen" en die met die groene "Studerend lezen".

Ik weet mijn god niet meer wat er allemaal instond of wat ik er van zou hebben moeten leren of kunnen leren, wat ik wel weet is dat dat boek met die rode letters mij altijd boos maakte en ik al weerstand voelde als de leraren zeiden dat we dat boek gingen behandelen.

Ik weet nog wel dat er een oefening was waarbij gevraagd werd naar waar een bepaald woord naar verwees. Ik keek ernaar op mijn 'aller slimst' en toch had ik het fout. Hoe kan dat nou? Die andere mensen moeten het dan fout hebben! Ik was boos en mijn haat naar 'begrijpend lezen' bleef voor altijd bij me. En als je vraagt aan mij wat 'begrijpend lezen' eigenlijk inhoud, kan ik je alleen dit voorbeeld geven naar die oefening die ik fout had. Ik snap dus niet echt wat het nut was of wat überhaupt 'begrijpend lezen' inhield.

De reden dat ik geen hekel had aan studerend lezen is omdat ik daar niet dergelijke fouten maakte of in ieder geval niet van dit soort herinneringen, ik zie alleen de haat naar Rode letters en de opluchting naar Groene letters.

Ik kan me ook niet herinneren dat de aanwijzingen of hulp die ik kreeg in dit geheel ooit een impact gehad hebben op mij. Sterker nog, ik kan me niet eens herinneren dat ik echt uitleg kreeg over waarom het fout was en hoe het kwam dat ik die fout überhaupt gemaakt had. Fout was fout - maar om het goed te doen... ja... Bidden naar God leek de enige oplossing. Hopen dat God mij ooit helpen met het snappen ervan. Alsof het een soort van super kracht was waar men mee geboren was, en je hebt het of je hebt het niet. En ik had 'het' niet.

Ik haat begrijpend lezen (haat/emotie)
- Veel fouten (hopeloos/emotie)
Ik kan niet begrijpend lezen (zelfdefinitie)
 - Nooit het gevoel gehad/of gezien dat ik er beter in werd (vastzitten/emotie)
Ik ervaar wanhoop (wanhoop/emotie)
- Waarom kan ik dit niet (twijfel/emotie)
-- Ik ben slecht (zelf-veroordeling/slecht/emotie/inferioriteit)
--- Ik ben dom (zelf-veroordeling/zelfdefinitie/dom/emotie/inferioriteit)
Ik voelde me aan mijn lot overgelaten (overgelaten/alleen/emotie)
- Ik bidde naar God (bidden/wanhoop/emotie)
-- Ik wachtte op verlossing (verlossing/emotie)
--- Ik ben slecht geboren. (zelfdefinitie)
Het boek met de rode letters (haat/emotie)
- Ik ervaar weerstand/agressie (weerstand/agressie/emotie)
Het boek met de groene letters (rust/gevoel)
- Ik ervaar opluchting (opluchting/gevoel)
Ik kan me geen hulp herinneren (verwijt/emotie)
 - Hebben ze mij geboycot? (slachtofferschap/emotie)
Ik keek erna op 'mijn aller slimst' (pushen/gevoel)
- Verwacht het goed gedaan te hebben (trots/hoop/gevoel)
-- 'Hoe kan dat nou' (twijfel/onverwacht/emotie)
--- 'Die anderen hebben het gewoon fout' (wantrouwen/veroordeling/emotie)
Fout is Fout, geen uitleg. (hopeloos/emotie)
Ik heb 'het' niet (wanhoop/boosheid/verloren/emotie)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om begrijpend lezen te haten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen van haat aan begrijpend lezen of mezelf als begrijpend lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de haat die ik voel naar begrijpend lezen te rechtvaardigen door de vele fouten die ik gemaakt heb in deze opdrachten/deel van mijn opleiding school en mezelf hierdoor als hopeloos te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om door de vele fouten die ik gemaakt heb in het begrijpend lezen mezelf hopeloos te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van hopeloosheid te koppelen aan mezelf als begrijpend lezen en het maken van veel fouten tijdens de opdrachten van begrijpend lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik niet begrijpend kan lezen en dit te hanteren als een zelfdefinitie of een vaststaand feit over mezelf en de mogelijkheden die ik bevat als persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet het gevoel gehad te hebben of gezien te hebben dat ik beter werd in begrijpend lezen en mezelf hierdoor vastgezeten te voelen als 'wie ik ben' in en als mijn leven/leermogelijkheden/emoties en veroordelingen over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen van vastzitten aan mezelf als begrijpend lezen en hierdoor mijn zelfdefinitie te onderhouden dat ik niet begrijpend kan lezen en hierdoor dit meeneem in al mijn leeswerk/boeken/schoolactiviteiten en mezelf te overspoelen met emoties en zelfdefinities die niet bevorderlijk zijn voor de activiteiten waarvan ik ze moet ondernemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf wanhopig te voelen bij het lezen van teksten/boeken of de gedachte van mezelf aan 'begrijpend lezen'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van wanhoop te koppelen aan mezelf als 'begrijpend lezen' en mezelf hierdoor in conflict te brengen met wat ik moet doen, wil doen of toch zal moeten gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb twijfel te creëren en mezelf af te vragen waarom ik dit niet kan, waarom ik niet kan begrijpend lezen en niet te onderzoeken wat ik kan doen om dit daadwerkelijk richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van twijfel te koppelen aan mezelf als begrijpend lezen en hierdoor standaard in een vertwijfeling breng wanneer ik iets lees, een boek moet pakken, of een tekst moet lezen dat nodig is of waarvan het begrip getoetst gaat worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als slecht te definiëren en mezelf te veroordelen op wie ik ben in en als begrijpend lezen of school.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als slecht te zien en hierdoor mezelf als een specifieke skill alles bepalend laat zijn voor mijn leven of zelfdefinitie wat continue emoties in mezelf teweeg brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als slecht te zien en te zeggen ik ben slecht en hierdoor de emotie van slechtheid te koppelen aan mezelf aan schoolwerk/studeerwerk/leeswerk of mezelf als vaardigheden in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf te definiëren als slecht en mezelf hierdoor inferieur te voelen en tevens de associatie in en als mezelf activeer waarbij ik mezelf als slecht/duivels ervaar doordat ik mezelf veroordeel en veroordeeld heb op basis van mijn kunnen of effectiviteit in een bepaalde vaardigheid in één moment van mijn leven dat de rest van mijn leven heeft beïnvloed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te definiëren als dom en mezelf te veroordelen dat ik dom ben of onintelligent of niet slim.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te definiëren als dom en hierdoor mezelf als nooit genoeg ervaar in elk aspect van het leven en mezelf te kreupelen door deze zelfveroordeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te definiëren als dom en mezelf hierdoor te ervaren als onvoldoende bekwaam om een effectief leven te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen aan het woord dom en mezelf hierdoor als de emotie dom leef zonder dat dit betrekking heeft op 'wie ik werkelijk ben' of betrekking heeft op alle vaardigheden die ik uitvoer of een beroep op moet doen en mij standaard als onvoldoende zal beschouwen ongeacht de uitkomst of hoe ik een vaardigheid/taak heb uitgevoerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf als dom te definiëren en mezelf hierdoor als inferieur te ervaren en te bestempelen waarbij ik mezelf kreupel in mijn leven in alle taken die te maken hebben met informatieverwerking/relatielegging/'zien' en gezond verstand of intelligentie en mezelf hiervoor altijd wil compenseren door meer druk op mezelf te leggen wat stress en de her activering betekend van alle emoties en associatie welke ik gekoppeld heb aan het woord dom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf aan mijn lot overgelaten te voelen waarbij mijn 'lot' dus bestaat uit de programmering welke ik heb gekregen of reeds heb ontwikkeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf alleen te voelen doordat ik mezelf aan mijn lot overgelaten voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen van overgelatenheid/achtergelatenheid en alleenheid aan mezelf als 'mijn lot', mijn toekomst, mijn leven en hierdoor geen vooruitzichten kan durf te creëren voor mezelf als succesvol, vooruitstrevend, of ondernemend of veranderend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te bidden naar God met daarin de hoop dat de situatie zal veranderen zonder in te zien dat hiermee alle emoties en associaties in mezelf worden geactiveerd en worden herbevestigd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te bidden naar God en wanhoop te ervaren in en voor mijn situatie en hoopte dat God de verlossing zou zijn waarop ik emotioneel aan toe was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een emotie te koppelen van wanhoop aan mezelf en hierdoor te willen gaan bidden of te gaan bidden zonder in te zien dat ik hiermee de wanhoop niet verwerk of stilleg, maar verder energetiseer in en als mij wat kan leiden tot zelf een acceptatie  van mezelf als structurele wanhoop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te wachten op verlossing in mijn situatie in relatie tot mijn vaardigheden in en als begrijpend lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen aan het wachten van mezelf op de verlossing en de uitblijving van de verlossing de wanhoop dat ik leefde intensifiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik slecht geboren ben, onvoldoende geboren ben, onbekwaam geboren ben als mijn 'lot' dat ik gegeven zag door God en de zelfdefinitie dat ik slecht ben verder in en als mijn leven heb verwikkeld als een heuristiek van mezelf en de verwachtingen die ik aan mezelf kan stellen als mens of leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een haat te koppelen aan de herinnering van een zwart boek met rode letters en haat te ervaren wanneer en als ik dit plaatje in mijn hoofd zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van haat te koppelen aan de herinnering en het zicht op een zwart dun boekje met harde kaft en grote rode letters.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om weerstand en agressie te ervaren wanneer ik kijk in mezelf naar de herinnering van het zwarte boek met de grote rode letters.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van weerstand en agressie te koppelen aan de herinnering en het plaatje van het zwarte boek met de grote letters 'Begrijpend lezen'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om het boek met de groene letters in en als mezelf te koppelen aan de ervaring of het gevoel van rust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een positief gevoel te koppelen aan het beeld/herinnering in mezelf aan het boek met de groene letters en de rust die ik daarin ervoer wat niet meer was dan de afwezigheid van de weerstand die ik ervoer naar het boek met de rode letters.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om opluchting te ervaren wanneer ik denk aan het moeten behandelen van het boek met de groene letters en opluchting te ervaren voor het niet hoeven te werken uit het boek met de rode letters.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een positief gevoel te koppelen van opluchting aan het boek met de groene letters en hiermee direct de negatieve emotie te activeren van het boek met de rode letters en hierdoor een polair construct ben gaan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen hulp te herinneren en hierdoor de leraren te verwijten dat ik ben geworden wie ik ben geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van verwijt en schuld te koppelen aan het niet kunnen herinneren van hulp van mijn leraren en door dit verwijt mezelf niet gepusht heb om te zien hoe ik mezelf hierin kan veranderen of verbeteren ondanks dat de hulp die geboden had moeten worden structureel en effectief aanwezig had moeten zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de afwezigheid van hulp te koppelen aan een mogelijke persoonlijke boycot van mezelf in het leven van de leraren en mezelf hierdoor als slachtoffer te voelen in en van deze situatie/moment in mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van slachtofferschap te koppelen aan de herinnering van mezelf in en als begrijpend lezen en het verwijt van de afwezige hulp en hierdoor mezelf belemmer om mezelf te veranderen en mezelf onrechtmatig behandeld voel in de periode dat ik mezelf als het meest fragiel zie en ontwikkelend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te pushen door te denken dat als ik er op  mijn aller slimst naar kijk wat ik werkelijk ervoer als mijn best deed om ernaar te kijken dat dit de gouden oplossing zou kunnen zijn voor het corrigeren van alle nare gevoelens en de deficiency in en als het begrijpend lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een positief gevoel te koppelen aan het kijken naar de materie op mijn 'aller slimst' en hiermee tevens de negatieve emoties van mezelf af te schudden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om trots te ervaren bij de verwachting dat ik nu de stof goed gedaan zou hebben en dat het pushen van mezelf om mijn best te doen wellicht de mogelijke oplossing was voor mijn probleem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om hoop te ervaren door mezelf op te stellen en te laten handelen op mijn állerslimst dat ik hiermee mijn leven kon veranderen en de gouden sleutel tot verandering van mezelf gevonden te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een positief gevoel en positieve gevoelens te koppelen aan de verwachting dat door mijn best te doen en mezelf te separeren van mijn dominante gevoelens en hierdoor direct een dimensie in mij creëerde van voldoening in en als de separate dimensie die ik op en in dat moment in mijn mind had gecreëerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om twijfel te ervaren en mezelf af te vragen hoe het nou kon zijn dat ik toch de fouten gemaakt heb terwijl ik mezelf 'beter voordeed' dan ik werkelijk mezelf ervoer of over mezelf dacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat het onverwachtse karakter van het toch niet slagen om geen fouten te maken terwijl ik op mijn 'allerslimst' opereerde en hierdoor alle emoties die ik reeds leefde intensifiseerde  en tevens ook deze dimensie die ik 'de allerslimste noemde' direct heb afgeschreven als een uiting die ik voor mezelf nog moest exploreren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emoties te koppelen aan mezelf als de dimensie/uiting van 'het zijn van mijn allerslimste' door het uitblijven van de resultaten en de verwachtingen die ik had en hierdoor mezelf als emoties heb geintensificeerd en tevens geen beroep meer heb willen doen op deze dimensie waarvan ik de implicaties of werkelijkheid ervan nog niet heb kunnen bepalen hoewel het goed en effectief oogde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat andere mensen het allemaal fout hadden en ik goed en mensen te wantrouwen als de informatie die zij hanteerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te  denken dat 'die anderen het gewoon fout hebben' en de leraren en leerlingen te veroordelen door mezelf groter/meer te maken dan hun.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen van wantrouwen en veroordeling en die dimensie van mijzelf als de 'allerslimste' in mezelf te verheerlijken en tevens daarin het wantrouwen in en als de informatie in deze wereld te bevestigen/te leven dat mij voor de rest van mijn leven zou beïnvloeden en de dimensie van mezelf als 'de allerslimste' heb beschouwd als 'goed' maar tevens ook als 'niet goed genoeg' en hierdoor afschreven heb als iets dat ik voor mezelf nog moet onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf hopeloos te voelen bij de statement: fout is fout, en hierbij de uitleg die gegeven kon worden niet meer aan te nemen of mee te nemen in een leerproces en de uitleg die ik nodig had op mijn basisschool periode zie als afwezig maar wel zo belangrijk voor mezelf als mijn gehele leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie van hopeloos te koppelen aan fouten en fouten niet te gebruiken om mezelf werkelijk te brengen in dat verrijkingsproces dat fouten werkelijk de toegang tot bieden.

Wanneer en als ik mezelf zie zeggen of het gevoel zie creëren dat ik 'begrijpen lezen' haat, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik mezelf vorm geef naar een gevoel, een aspect in mijn leven en dit verder nooit meer onderzocht heb voor mezelf om hiermee mezelf als capaciteit of leren te saboteren.

Wanneer en als ik mezelf zie zeggen of denken of voelen dat ik niet kan 'begrijpend lezen', stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik mezelf vorm laat geven naar een oefening op school waarbij ik het doel niet goed begreep en waarbij er onvoldoende mogelijkheden gegeven werden om dit echt te corrigeren maar dat dit niet inhoud dat ik niet kan begrijpend lezen - wat een aanname is op basis van het gevoel dat ik heb gecreëerd in mijn basisschoolperiode en het vak 'begrijpend lezen'.

Wanneer en als ik mezelf zie wanhopen of een ervaring van wanhoop ervaar op basis van zaken dat ik heb moeten lezen en het gevoel in mij oproep dat 'ik niet begrijpend kan lezen' stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik hiermee mezelf als inferioriteit hierbij/hiermee energetiseer en mezelf saboteer om oplossingen te vinden voor datgene waarmee ik moeite heb zodat ik dat kan corrigeren en mijn tijd uiterst effectief kan benutten in en als mijn werkelijke capaciteiten.

Wanneer en als ik mezelf aan me lot overgelaten voel tijdens oefeningen of het lezen van een boek, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik altijd kan vragen waar iets over gaat en hoe ik een oefening perfect kan uitvoeren en hierdoor mezelf niet in een gevoel te brengen van achter gesteldheid of minder bedeeld.

Wanneer en als ik mezelf zie boos worden of agressie zie ervaren ten opzichte van begrijpend lezen, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat dit een patroon is dat ik geleerd heb naar aanleiding van conflicten welke ik leef of geleefd heb m.b.t. het begrijpen van opdrachten en dat dit niet betekend dat ik niets begrijp van wat ik lees.

Wanneer en als ik mezelf zie zoeken naar opluchting/verlichting door andere dingen te doen dan een boek te lezen of een tekst te behandelen wat wel nodig is, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik altijd ingegeven heb in ontwijkingsgedrag om de stress en confrontatie met het innerlijk conflict niet aan te hoeven gaan maar dat dit niet werkelijk een oplossing is voor het probleem ook al geeft het mij een tijdelijke opluchting, saboteer ik mezelf op langer termijn.

Wanneer en als ik mezelf verwijten zie maken ten opzichten van mijn docenten in het verleden stop ik mezelf en adem ik, ik begrijp zie en realiseer dat ik hulp had moeten vragen bij die momenten zodat dit geen energiek patroon had hoeven worden en ik effectief dit punt toenmalig had kunnen lopen, ik zie en begrijp dat dit verwijt niet eerlijk is en een verwijzing is naar mijn eigen verantwoordelijkheid welke ik toen niet nam.

Wanneer en als ik mezelf aanpas en die aanpassing heeft niet de gewenste resultaten gegeven zoals ik dat verwacht had en hierdoor de handdoek in de ring te willen gooien, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat aanpassingen in en als de mind altijd rooskleuriger geschetst worden maar dat er altijd een potentie waargemaakt kan worden al dan niet onmiddellijk, ik zie en realiseer dat wanneer een aanpassing niet  het  gewenste resultaat heeft ik dit punt verder zal moeten onderzoeken zodat de aanpassing het resultaat heeft dat ik heb willen manifesteren al dan niet als de manifestatie van het meest rooskleurige beeld dat ik in en als de mind heb geconstrueerd.

Wanneer en als ik mezelf zie reageren op de statement 'fout is fout', stop ik mezelf en adem ik, ik zie en begrijp dat fouten gemaakt worden zodat er geleerd kan worden en dat een statement als 'fout is fout' logischerwijs klopt, maar niet weergeeft wat er werkelijk weergegeven moet worden: Een kans om zelf te verbeteren, te perfectioneren of van een situatie te leren en van jezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik moeilijkheden ervaar met verwijzingen in een tekst en de herinnering van mezelf als fouten makend in mijn basisschool tijd daarmee her activeer en teksten niet lees in en als de werkelijke capaciteit van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om bij het zien van verwijzingen die ik niet direct begrijp in een tekst direct te denken dat ik te dom ben om dit te begrijpen, waarbij ik zie dat als ik er rustig voor ga zitten ik de verwijzingen precies en mathematisch kan vinden en dat het niet begrijpen van directe verwijzingen niet betekend dat ik ook werkelijk slecht ben in verwijzingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om de herinneringen van begrijpend lezen op te voeren wanneer ik zie dat ik een tekst niet heb onthouden of niet volledig tot in de punten beheers en dat als ik er tijd in steek ik elk punt kan beheersen maar het dan gaat om een kwestie van tijd en niet van capacitijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn schoolboeken te definiëren als moeilijk en complex en hierdoor direct een houding aanneem en patronen activeer waarbij ik inderdaad minder opneem dan ik zou kunnen omdat ik werk/lees in en als energieën en niet hier ben 1 op 1 met de stof als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik sommige teksten als moeilijk of onbegrijpbaar zie doordat ik zie dat het vocabulaire niet één is met mezelf en dat als ik elk woord dat ik niet snap zou leren en begrijpen dat ik begrijp wat er staat en de complexiteit vervalt en dat begrijpend lezen verder niets is dan een mathematiek die toegepast wordt +vocabulaire.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om wanhoop te creeren bij het denken dat ik 'het' niet heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn dat ik de skill begrijpend lezen niet 'heb'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf verloren te voelen dat ik de skill begrijpend lezen niet heb en er vanuit ging dat iedereen geboren werd met een aantal skills en dat ik juist datgene dat belangrijk was in deze wereld niet zou hebben gekregen van 'God'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te koppelen aan de gedachte en geloof dat ik de begrijpend lezen skill niet gekregen heb van God en dat ik hierdoor benadeeld zal worden in deze wereld door het ontbreken van deze skill.

Wanneer en als ik mezelf zie denken dat ik een skill niet heb gekregen van god en hierdoor mezelf wegcijfer of nutteloos of verloren, wanhopig of boos over ervaar, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat skill aangeboren kunnen zijn maar ook ontwikkeld kunnen worden als men daar op oefend en waarbij er inderdaad verschillen zijn tussen vaardigheden van mensen maar dat ieder mens met de tijd en toewijding geskillt genoeg kan worden zodat hij/zij hierin effectief is en dit geen last hoef te zijn/worden.
Het boek met de rode letters [Dag 203] Het boek met de rode letters [Dag 203] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 11/17/2014 Rating: 5