Boos als anderen ruzie hebben [Dag 209]

Op eerste kerstdag komt mijn zus en zwager en de kleintjes altijd langs voor cadeautjes. Omdat zowel mijn ma en ik werkloos zijn doen we dit jaar niet aan cadeautjes. Eigenlijk zouden we helemaal niet meer aan kerst doen.

Daarnet zei mijn moeder dat mijn zus waarschijnlijk niet langs komt. Ik was eerst verbaast... "hoezo langskomen... zou ze langskomen?" En mijn moeder zei dat ze elk jaar de eerste kerstdag komt. Ik keek terug in mijn geheugen en verrekt.. inderdaad.. ze komt elk jaar.

Mijn moeder had kerst cadeautjes gehaald voor de kinderen, maar gezien haar respons op whatsapp leek het er inderdaad op dat ze niet kwam..

Ik hoorde de teleurstelling of in ieder geval de emotie in de stem van mijn moeder toen ze zei dat mijn zus 'waarschijnlijk niet zou komen'. Ik reageerde hier direct op in mij met een boosheid/kwaadheid. "Waarom bel je der dan niet? Laat maar... Ik bel der zelf wel". Mijn moeder zei toen dat ik het maar moest laten zitten en dat weigerde ik. "Jij laat het altijd maar zitten, maar achteraf... (ik wou zeggen dat ik haar gezeik moest aanhoren over dat ze 'niemand meer ziet') blijf je er toch boos over!"

Ze reageerde hier niet echt op, dus ik ging naar boven. Ik voelde de energie opwelling in mij.. Kwaad.. "Waarom doet ze dit??" denkende aan mijn zus.

Mijn moeder is al een half jaar samen met haar 'nieuwe vriend' en ik heb mijn zus sinds die tijd al niet meer gezien. Mijn moeder wilde eerst dat mijn zus hem zag voor de rest van de familie, maar mijn zus heeft nooit aanstalten gemaakt om te komen. Uiteindelijk hebben andere mensen 'hem' al gezien, maar dat was pas een hele lange tijd nadat mijn moeder het haar al vertelt had. "Tja.." dacht ik "Als zij er dan boos over wordt heeft ze het wel zo zelf in de hand gespeeld".

Toen mijn moeder gediagnosticeerd werd met een voorbode op mondkanker hebben we het eerst stil gehouden en pas later verteld aan mijn zus. Ze heeft toen een week niets van zich laten horen, omdat ze boos was. Ik begrijp dat ze zich enigszins buitengesloten voelde, maar om dan een week niets te zeggen of te negeren omdat je boos bent slaat natuurlijk nergens op. Beide mijn zus en mijn moeder reageren op dingen zo emotioneel dat ik er gek van wordt. En ik reageer op het feit dat zij er een slechte relatie op nahouden.

Ik belde net mijn zus om te vragen of ze nog kwam morgen. Maar ze nam niet op. Ondanks ik een hekel heb aan bellen, prefereerde ik het in deze situatie boven het appen, omdat er anders weer om heen gedraaid kan worden. Ik ben boos.. want ik wil weten wat er aan de hand is.. en ik wil het opgelost hebben. Ik werd net zelfs misselijk en de energie maakte me enigszins paranoïde uit angst voor escalatie.

Ik besloot daarom dit blog te schrijven, want ik zelf heb hier niet zo'n zin meer in. Al die verwijten over en weer. Het boos zijn op elkaar en de teleurstellingen. Ik vind dat gewoon niet leuk en het beïnvloed mij. Ik zie bijv. dat de relatie die iedereen heeft met mijn moeder of mijn moeder met anderen mij beïnvloed. Alsof mijn relatie niet goed kan zijn met iemand anders als de relatie tussen mijn moeder en hen niet goed is, of andersom.

Ik voel me soms een verlengstuk van haar, hoe zij zich voelt neem ik persoonlijk op me. Zoals nu.. weet ik dat er 'weer' wat aan de hand is, maar niemand lost het op, dus moet 'ik het weer doen'.

Niet zozeer om dat zij dit van mij vraagt, maar omdat ik er zelf niet tegen kan hoe alles nu gaat. En ik wil me afzijdig houden van alles en niet emotioneel betrokken voelen erbij, maar dat doe ik wel. En soms lijkt het alsof het gewoon makkelijker is om met iedereen contact te verbreken en zodat ik me niet meer druk hoef te maken over hoe andere mensen zich voelen en mezelf daardoor weer kut of slecht te voelen. "Zij weten niet wat ze me aan doen" ging door me hoofd. Ik voel me dus een slachtoffer van mensen en hun incompetenties en onharmonieusheid.

Ik word nu enigszinds emotioneel en denk terug aan een tijd in het begin van het lopen van SRA. De emotie: aarzelen, gevoel: nederigheid startpunt: harmoniseren. Dit zal ik dus dan ook nu moeten gaan behandelen want de tijd is hier.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om een gevoel te creëren in mezelf van openheid/bevrijding door de benauwende ervaring die ik heb wanneer dingen niet geharmoniseerd zijn in mijn leven zonder in te zien dat dit de directe ervaring is en dat het werkelijke gevoel als positieve energie gekoppeld is aan mijn nederigheid die ik wil leven maar pas mogelijk zie van mezelf om te leven in en als een harmonieuze omgeving/situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om een positief gevoel te creëren en te associëren met met expressie van nederigheid dat een verlangen is binnen mijzelf om te leven en wat ik pas tot uiting zie komen in en als een harmonieuze omgeving en hierdoor sterk reageer op elke situatie dat niet in en als mij in harmonie is.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om een negatieve emotie te creëren en te associëren met de expressie van aarzeling in en als mij doordat ik mezelf kleiner en minder opstel in en als de relaties dan de autoriteit die ik ben/heb in het richting geven van relaties en escalaties die zich voordoen in mijn leven en mezelf hierdoor het slachtoffer maak van mijn eigen gedachtegang, mijn eigen energieën en mijn werkelijk ingangspunt van het willen harmoniseren van de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om mezelf in een slachtoffer situatie te brengen doordat ik een negatieve energie leef als aarzeling en mezelf doordat ik het niet als 'mijn plek' zie om relaties te harmoniseren die in eerste instantie niet direct mijn betrokkenheid met zich meebrengt zonder in te zien dat ik altijd betrokken ben bij een situatie wanneer ik er van af weet en hierdoor direct in conflict kom met mijn gezonde verstand en mijn idee van autoriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat ik met boosheid en kwaadheid en woede reageer in mijzelf wanneer ik escalaties of harmonieuze relaties detecteer doordat ik mezelf niet in en als de autoriteit laat leven die ik heb om een situatie te harmoniseren maar mezelf bewust op de achtergrond neerzet als een toeschouwer wat ik niet in en als mezelf kan verenigen als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat ik kwaad en boos word in mezelf en op anderen mensen doordat ik mezelf direct in een onharmonieuze situatie opstel als toeschouwer en hierdoor weinig invloed/impact kan uitoefenen op een situatie die wel direct effect heeft op mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat het woord harmonie mijn leidinggevend principe is, waarbij ik mezelf met het schrijven weer in harmonie breng, ik met praten mezelf of anderen in harmonie breng, mezelf met oplossingen weer in harmonie breng, maar mezelf als een autoriteit zal leren neerzetten, de autoriteit in en als mezelf voor het 'mogen' harmoniseren van de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik niet toegestaan en toegelaten heb mezelf te scholen en te leren om in en als de eigen autoriteit te staan van mezelf en situaties te vermijden of mezelf te storen wanneer de harmonie aangetast wordt of is en ik zie hoe ik mezelf hierin een rol van betekenis kan laten zijn, maar dit niet doe door mijn eigen opgedrongen/gedwongen positie van toeschouwer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik moeilijk mezelf in een positie van autoriteit zie staan als mezelf als het gaat om harmonisatie, daar ik zelf nog veel zaken heb waar ik niet in en als harmonie mee sta en hierdoor zie dat ik mezelf eerst moet focussen op deze punten en gradueel mezelf kan uiten in en als mijn omgeving zonder dat ik hierdoor mezelf weer verloren maak in en als mijn mind/energieën.

Wanneer en als ik mezelf zie boos worden of kwaad worden op mensen of op een situatie doordat ik zie dat er niet gestreefd wordt naar harmonie of geen zaken worden ondernomen om harmonie te creëren, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik reageer op mezelf en de onwil of onbewustheid om een conflict niet te willen harmoniseren/op te lossen en dat dit niet direct iets te maken heeft met de onwil vanuit anderen of de mate van hun emotionaliteit.

Wanneer en als ik mezelf boos en geïrriteerd zie worden in een situatie waarin ik merk of bespeur dat de harmonie ontbreekt en mezelf zie aarzelen om het heft in handen te nemen, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik mezelf altijd al een toeschouwers positie heb toegekend waarbij ik mezelf niet in en als de autoriteit zag die ik mezelf moest verschaffen om richting te geven in een harmoniserings-proces en dat de aarzeling in mijzelf wordt ervaren als negatief, omdat ik niet duidelijk ben naar mezelf of ik inderdaad in die positie kan optreden als harmonisator en mijn Skill en persoonlijke drive tot uiting kan laten komen.







Boos als anderen ruzie hebben [Dag 209] Boos als anderen ruzie hebben [Dag 209] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 12/24/2014 Rating: 5