Een irritatie tijdens de training [Dag 207]



Gister had ik een trainingsdag van dansen. Zoals wel eens vaker ga ik veel te laat slapen, waardoor ik 10 mins te laat wat.

Ik kreeg twee nieuwe danspartners die gingen strijden voor hun positie binnen het team. Zij lossen elkaar af en de beste van de twee gaat met mij dansen. Dit komt omdat mijn oude danspartner waarschijnlijk van team gaat wisselen.

Aan het einde van de dag gingen we nog wat dingen doornemen. Tot twee maal toe begonnen mensen aan de rechterkant van mij te zeuren dat ik teveel naar achteren stond. De eerste keer wimpelde ik het af. En de tweede keer werd ik kwaad.

Het ging er mij om dat de meisjes globaal hun looplijnen zouden kennen, en of ik nou 10 of 20 cm naar achter sta 'boeit niet'. Uiteraard is het zo dat als afgesproken wordt om op twee meter diepte te staan je op twee meter diepte moet staan. 'Maar' voor mij was dat niet belangrijk omtrent de 'les voor de dames'. Daarbij irriteerde ik me eraan dat iemand zei dat het 'wel boeit' omdat 'ik altijd te ver naar achter ga staan en hij daardoor zijn punt niet kan halen.'

Ik uitte mijn frustratie hardop en we gingen door naar de orde van de dag.

Wat meespeelde was dat daarvoor een grap was gemaakt over dat het doorlopen van de beelden voor mij ook belangrijk was. Echter werd die groep door iemand 'weer' gemaakt, waarbij iets aangehaald werd waarop ik een aantal trainingen daarvoor steeds op mijn flikker kreeg. 'Feit was... Ik zette daar het blok niet maar de dame, en kan alleen mijn dame volgen al kreeg ik steeds op mijn flikker.. maar daar zei ik niets van'. Ik voelde me opeens onzeker over de blokken en hoe bekwaam ik was om de blokken neer te zetten, terwijl ik dat daarvoor helemaal niet had.

Ik vertelde dit aan mijn vriendin en die vroeg mij of ik het 'Ok' vond dat ik zo reageerde.. Aan de ene kant wel zei ik.. Ik moest het uiten.. Echter de manier waarop was niet 'Ok'.

En dus stond ik gedurende die dag een aantal keer in een conflict - waarbij ik moest 'kiezen'.

In mijn verweer heb ik bijv. net gezocht hoe groot een schoen was, omdat ik er net misschien een halve 'schoenlengte' vanaf stond. Ook bedacht ik me.. dat als ik keek naar de mensen opzij is dat zij 'heel dicht' op elkaar stonden, terwijl ik een veel grotere ruimte hield tussen mij en mijn partners. Dit doe ik omdat ik het anders 'te intimiderend' vindt voor mezelf en voor die persoon die ik nog niet goed ken. En dus zie ik ook dat ik reageer op een 'onbewust punt' dat ik 'bewust' doe, maar hierdoor 'gezien wordt als fout.' En sowieso heb ik moeite gekregen met 'de autistische wijze' waarop wij nu dansen.

Soms wordt je bijv. gecorrigeerd op 5 cm. vanuit de trainers en het gaat er echt bij mij niet in.

Uiteraard zie ik een oplossing hiervoor en dat is dat ik me toe ga leggen op het 'geloof' dat het inderdaad allemaal zo nou luistert met het zetten van blokken. Ik bedoel 5 cm! Dat is nog groter dan mijn grootste teen!

Ik voel me bezwaard om net zo miereneukerig op te stellen, bij dingen die niet zo nauw werken. Terwijl ik in zie dat 'de winnaars-mentaliteit' in en als dat geloof zich enigszins herbergt. Dus wederom een conflict.

Ter support van mezelf hierin heb ik geluisterd naar het volgende interview: Stop Your Spiteful Thoughts - Life Review

Wat me duidelijk werd daarin is dat ik nog steeds de neiging heb om mensen te bevechten - ookal hebben ze een punt. Dat is ook wat ik aangeef in het bovenstaande schrijfsel, maar ik 'wil' het ergens in mij niet accepteren.

En het effect daarvan wat ik eigenlijk wil neerzetten is mijzelf als autoriteit. Dat bijv. de mensen zich aanpassen aan mij i.p.v. andersom. Ik vind dit nogal moeilijk om mezelf aan te passen als ik 'niet begrijp' wat het probleem nou is. En dit is een patroon dat door mijn leven loopt. Een nuance dat ik daarin moet maken is dat ik het andersom ook onbegrijpelijk vind als mensen iets niet doen wat ze moeten doen of wat beter is om te doen. En dus zie ik hier het dynamiek van het patroon. Waarbij ik in het ene moment 'trek' en in het andere moment 'duw'. En dit onbegrip heeft een massieve impact op de momenten dat ik dit ervaar of zelfs in de momenten daarna tot ik 'het los laat' - wat eerlijkheidshalve... vrijwel niet gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een negatieve energie te ervaren doordat mijn partner van team ging wisselen en ik hierdoor onzeker werd en tevens het verlangen creëerde ook deel uit te mogen maken van het andere team - zonder dat ik daar echt de ambitie voor heb.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om 'niet aanwezig' te zijn tijdens het trainen doordat ik mijn focus had verlegd van integratie en leren, naar angst en vluchten en hierdoor in mezelf verwijderde doordat ik liever 'niet meer aanwezig was in en als dat moment van trainen'.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te worden dat de mensen aan mijn rechterkant mij terecht wezen, terwijl ik in en al mezelf niet bezig was met datgene wat 'zij wel' an het doen waren of andersom en hierdoor mezelf ergerde aan de dissonantie van onze insteek.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om excusen te zoeken en te hanteren waarom mensen 'hun bek tegen mij moeten houden' terwijl ik in zie dat zij gelijk hebben in datgene wat ik zou moeten doen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet van te voren duidelijk aan te geven wat het doel is van de oefening waardoor mensen handelen in en als hun bekende patronen, waardoor ik zelf ook debet ben aan de oorzaak en het gevolg.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om onzeker te worden over mijn dansen door grapjes die mensen maken waarop ik een aantal aangesproken ben door de trainer waarbij ik niet opstond voor mezelf en mezelf in een minderheidspositie heb laten verblijven.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn dat mensen boos worden op mij dat ik iets niet goed doe terwijl ik mezelf niet kan aanrekenen, behalve dat ik mijn mond hou om mijn partner in bescherming te nemen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om argumenten te vinden/zoeken die mijn reactie in mij kunnen verrechtvaardigen of kracht kunnen bijzetten, ipv stil te staan bij het feit dat het conflict dat bestond reeds een bestaand conflict was in en als mij waardoor dit de druppel was.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om dingen niet te doen zoals ze gedaan moeten worden en een voorbeeld te nemen aan anderen omdat ik mezelf bescherm in en als de intimiteit die ik ervaar in die momenten.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een aversie in mij vast te houden tegen miereneukerigheid, terwijl ik in en als mij juist zie dat ik vrij miereneukerig ben wanneer het gaat om dingen die echt naar precisie luisteren en hierdoor een conflict in mij leef door de waardering die ik wel of niet leef naar iets.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik door het 'niet willen winnen' mezelf volledig contra op stel in mezelf ten opzichte van de anderen en hierdoor niet het beste eruit haal voor mezelf en anderen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te doen alsof ik niet wil winnen, maar in werkelijkheid toegeef aan de verslagenheid in en als mijn gevoel en de angsten die ik daarin gecreëerd heb.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet te zien dat ik contra-verwijzingen afgeef, omdat ik in mezelf er alles voor doe om te winnen maar de uiterlijke vertoning en handeling in het systeem uit alles het tegenovergestelde doe.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te zeggen dat ik niet begrijp wat het probleem is terwijl ik weet dat het probleem zit in mijn eigen houding en de dissonantie tussen mij en andere personen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik eerlijker ben dan andere mensen en hierdoor meer autoriteit moet krijgen in elk opzicht, zonder in rekening te nemen dat dit per situatie en het oogkenmerk van de situatie te evalueren en mezelf daarin ook moet aanpassen - ook al ligt het oogkenmerk niet direct bij mijn hartenwens kan ik wel zijn wie ik ben in de volledige capaciteit van mezelf en mijn gelijke laten gelden in ieder als het leven dat wij delen met elkaar en zijn.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik mee autoriteit behoor te krijgen door het proces van zelfeerlijkheid dat ik leef en de kennis dat ik toepas omtrent relationele situaties, waarbij ik niet inzie dat dit is wat ik zelf doe, als je jezelf toegelegd op zelfeerlijkheid en het proces loopt, krijg je van mij meer autoriteit.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat het krijgen van autoriteit en het g even van autoriteit in mezelf onbewust gebeurd, door het zien van deze dynamiek zie ik dat dit niet voor iedereen hetzelfde werkt, vooral niet in een setting waar winnen het motto is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om niet in te zien dat ook in een setting waar winnen de boven toon speelt, ik mezelf neer kan zetten in de autoriteit van mezelf en anderen door mezelf te zijn en niet opstandig te worden omdat zij op een andere manier participeren in competitie dan ik, maar hun hierdoor niet minder moet maken aan mezelf, of mezelf meer moet maken dan hun, omdat ik zie dat zij doen wat hen is geleerd en alleen als ze nieuwe dingen leren, misschien ook nieuwe uitingen kunnen leren.

Wanneer en als ik mezelf in een positie zie waarin ik minder autoriteit heb dan mij toebedeeld zou moeten worden en hierop in opstandigheid reageer, stop ik mezelf en adem ik, ik begrijp en zie dat als ik mezelf niet duidelijk heb verwoord of dat wanneer de setting mij niet toelaat de autoriteit te zijn die ik ben over mezelf hier niet tegen hoef te vechten, maar moet begrijpen dat het in sommige situatie gewoon zo is dat ik me neer moet leggen bij de hiërarchie tot het moment dat dit veranderd of veranderen kan daar ik niet de veranderingen kan opdringen zonder dat ik in die positie sta en anders alleen kan werken uit opstandigheid wat nooit gewerkt heeft in dit of in elk ander leven.
Wanneer en als ik mezelf in een positie zie waarin ik denk dat ik opstandig moet worden, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en begrijp dat opstandigheid niet het antwoord is voor de verandering welke moet plaatsvinden en dat dit een nieuw pad opent voor mezelf om om te gaan met mensen en situaties.
Wanneer en als ik mezelf in een positie zie waarbij ik voormalig opstandigheid zou gebruiken en nu niet zie hoe ik dingen kan veranderen en hierdoor opstandigheid weer als middel wil gebruiken, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en begrijp dat de weg naar de nieuwe uiting van mezelf vol horten en stoten kan gaan en dat wanneer iets niet van een leien dakje gaat dat dit alleen betekend dat ik meer kan leren over mezelf of hoe ik leef als mind/fysiek en hier uit kan groeien.





Een irritatie tijdens de training [Dag 207] Een irritatie tijdens de training [Dag 207] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 12/16/2014 Rating: 5