Het nieuwe inzicht: Het begrip - blog 1 [Dag 208]

Cult Desteni God is a Liar
Mooie woorden zijn het gevaar voor hen die kunnen ontwaken
Tijdens het bekijken van het integreren van nieuwe woorden werd ik wat neerslachtig. "Het heeft geen zin / Wat heeft het nog voor een zin?"

In mijn hoofd zag ik al het inferieure vocabulaire dat ik door de jaren heen al gebruikt had. En 'zag' dat als ik nieuwe woorden zou integreren dat het gebouwd zou worden op het nieuwe fundament. Ik zag in mij het punt dat ik eigenlijk helemaal opnieuw moest beginnen met alles. Alles weggooien en opnieuw beginnen... "Maar ik heb daar geen tijd voor.. Dat is teveel werk... Het heeft dus gewoon geen zin."

Ik besloot om even te stoppen met het opschrijven van de woorden en te gaan douchen.

Vervolgens keek ik in mezelf alsnog naar het punt. Wanneer ik dit soort dingen in mezelf zie, kan ik bijna niet anders dan erover nadenken en te zoeken naar een oplossing. "Ik kan niet opgeven!"

Ik keek naar de integratie van de woorden en zag toen hoe ik eigenlijk hier veranderde, vernieuwde, en dat dit een effect zou hebben op het reeds bevestigde vocabulaire of systeem of patroon. Dit was anders dan ik dit in eerste instantie zag... "Huh?"

Ik herinnerde mij informatie over de interdimensionele wezens die steeds nieuwe informatie boven op de oude informatie bouwde. Een soort van lagen systeem, waarbij er een nieuw patroon bovenop het oude patroon gebouwd 'gelegd' werd, omdat zij niet in overweging namen dat het oorspronkelijke patroon 'aangepast' kon worden.

Ik keek hierna en zag dat ik zelf dit ook leefde.

"Dus..." zei ik tegen mezelf "Stel: Ik pak hier een patroon aan, en leer mezelf nieuwe dingen.. het patroon zal dan dus veranderen... De nieuwe dingen zullen een effect hebben in het huidige patroon en dus ook 'delen' van de 'code' dat ik zelf nog ongemoeid heb gelaten zullen veranderen. Uiteindelijk pak ik nieuw dingen aan, leer ik nieuwe dingen, veranderd het patroon hier, en stukje bij beetje veranderd de gehele code door gewoon steeds te doen wat ik 'nieuw' moet doen."

Ik zag dus in dat moment de levendigheid van de codes die wij leefden. En een verandering die wij toepassen hebben dus effect op de gehele code. Het leefde en was niet zoals ik dat bedacht met mijn puur logische mind dat bekend is met het opbouwen van computer programma's. Want ondanks we te vergelijken zijn met computers en software, werkt het niet geheel 1 op 1 hetzelfde.

In het eerste geval zag ik dus alleen een oplossing door 'alles weg te gooien en opnieuw te beginnen', terwijl ik nu inzie dat het aanpassen van mezelf uiteindelijk de inferieure codes zie veranderen tot waar dit zich toelaat te veranderen.. en ik dan weer opnieuw iets kan veranderen wat dan uiteindelijk door.. nieuwe dingen toe te passen de gehele code/patroon/optelsom vervang door de code die het best is.

Ik vind het zelf nog wat moeilijk uit te leggen, omdat ik eigenlijk de dynamiek van deze 'codes' niet zag. Ik zag alleen afscheiding... nieuwe codes maken... wetende dat de onderliggende codes altijd de basis zullen vormen of invloed zouden behouden.

Ik zag een nieuwe wereld voor me open gaan, nieuwe mogelijkheden en ook weer de 'zin' om niet op te geven.

Het effect van mijn huidige instelling is dat ik bijv. steeds terugkijk in het verleden.. 'daar heb ik dit fout gedaan, daar heb ik dit fout gedaan' maar ergens in mij wilde ik deze fouten toch herstellen. Wetende dat dit niet kan. Het verleden is al gebeurd. Dat bestaat alleen nog maar als de consequenties en de gevoelens/denkbeelden in mijn hoofd.

En omdat ik het verleden dus zag als een 'vaste code' die deel uitmaakt van mijzelf, kon ik wel 'nieuwe codes' erachteraan voegen, maar zal dit nooit een effect hebben op deze 'vaste code' wat mijn verleden is. Waardoor het al met al maar één uitkomst kan hebben: Fokt-opness.

Ik zie dan ook nu dat ik te maken heb met een verschrikkelijke dissonantie in mijn proces. Want alles wat ik aan kennis bezit en heb uitgewerkt, werkte alleen 100% als je als kind direct de juiste codes krijgt aangeleerd, en dat mensen die dat niet hadden - waaronder ik zelf - een kut leven zouden krijgen en behouden ondanks wat ze doen.

Ik zie dus dat ik mijn 'verleden' beschouw als een vaste code. En niet het verleden beschouw als het resultaat van de code die op in en als die momenten leefde.

En waar de meeste energie zich opstapelt of in zit, zit in het begrip: Het accumulatieve effect.

Ik ben dus in de war tussen twee werelden.. of in de war.. in conflict.

Ik zie namelijk in dat mijn situatie nu.. het accumulatieve effect is van de patronen/codes die ik heb geleefd in het verleden. Maar beschouw de huidige accumulatie altijd als onderdeel uitmakend van de uiteindelijke accumulatieve effect. Dit betekend voor mij.. dat wat ik ook zou doen.. het uiteindelijke resultaat een grote teleurstelling zou zijn.

Ik heb niet het inzicht eigen kunnen maken dat als ik elke dag weer opnieuw leef en verander en toepas, ik uiteindelijk de codes/patronen zo aanpas dat het accumulatieve effect een is waar ik niet teleurgesteld in zal zijn, en dat 'veranderen' dus echt wel mogelijk is.

Dus stel:

Ik word morgen ochtend wakker en ben mijn verleden en alles wat daar bij hoort vergeten... Ik zal dan leven volgens de codes zoals ik nu leef. En dat zal uiteindelijk het resultaat geven. En als ik elke morgen wakker wordt op dezelfde manier - niets heugend van de voorgaande periode, maar wel met een aangepast code.. zal dat weer een ander resultaat geven.

Dus... de het enige dat hier een werkelijk probleem vormt... is 'mijn verleden'... althans niet werkelijk mijn verleden, maar alle valentie, alle energie die ik toegekend heb en dagelijks toepas om dat weer 'echt te maken' en dat  'weer deel uit te laten maken van de code'.


Dus dat is een ding dat belangrijk is voor mij om mijzelf naar vorm te geven.

Een ander punt wat ik daarin zie is dat ik elke dag geconfronteerd wordt met het accumulatieve effect van de voorgaande periodes. Mijn situatie is zoals die is door de codes die ik geleefd heb. En dat weet ik. Dus elke dag wordt ik geconfronteerd met de shitzooi die ik heb gecreëerd. En dus is dat ook weer vanuit dat perspectief echt.

Dus ik zie dat wat ik moet doen.. Is elke dag vrede maken met de situatie zoals die is. De dag als nieuw beginnen en de codes aan te passen, zodat uiteindelijk de codes het beste zijn.

Want als de codes het beste zijn, doet mijn verleden er eigenlijk niet meer toe... in de zin van.. het definieert of dicteert niet meer wie ik ben. Tevens kan ik dan wellicht nieuwe methodes/manieren vinden om te zorgen dat ik niet 'vasthou aan het idee' dat sommige dingen hadden moeten gebeuren zoals ze gebeurde om mij een les te leren... Nee.. Dingen gebeurde zoals ze gebeurde omdat ik leefde volgens codes die niet het beste waren. Hierdoor kwamen hier uiteindelijk consequenties door, en door die consequenties heb ik leren inzien dat ik moet veranderen of dat de code die ik hanteer inferieur is. Het is niet zo dat 'het had moeten gebeuren' vanuit het perspectief dat ik er helemaal niets aan kon doen en dat het mijn lot was. Nee 'mijn lot' bestaat alleen in die context door aan te nemen dat je codes niet voordien kunt wijzigen/snappen en jezelf kunt veranderen.

Je kunt hierdoor het 'lot' zien als de codes die je hebt meegekregen of jezelf hebt aangeleerd en de accumulatie over je gehele leven, dus het resultaat kun je dan zien als 'je lot'.

Maar in feite kun je dit 'lot' aanpassen, als je ziet wat de codes zijn van 'dit lot'. Dus het is een verschuiving van ons begrip van pre-determinisme naar determinisme, waarbij je je 'pre' dus leert te begrijpen en de handelingen onderneemt om dit te veranderen.

Pre-determinisme oftewel Pre-programmering.
Het lot oftewel Destiny.

En de mogelijkheid tot verandering van jouw pre-determinisme, jouw lot, naar determinisme, herprogrammering, verandering, aanpassen is Desteni.

Dus als je je pre-programmering gaat begrijpen, leer je de levens essentiële vraag: Destination 'Why?'
En als je de codes nu gaat veranderen naar het best mogelijke weg/manier kom je op: Destination 'I!'

Ik begrijp dat de informatie uitgekristalliseerd moet worden, omdat her en der meer uitleg nodig is hierover (ook voor mijn eigen begrip), maar ik zie en realiseer dat dit blog.. de sleutel bevat voor een ieder die net als ik zichzelf het slachtoffer voelt in en als zijn/haar leven.

Ik zie dus ook in dat ik mezelf moet onderzoeken in het woord: voorbestemdheid en moet verschuiven naar bestemdheid. Waarbij de stem dus niet die van ‘god’ is, of niet in mijn vermogen ligt.. maar waar de bestemdheid.. gecreëerd is door mijn eigen stem. Werkelijke verantwoordelijkheid.
Het nieuwe inzicht: Het begrip - blog 1 [Dag 208] Het nieuwe inzicht: Het begrip - blog 1 [Dag 208] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 12/21/2014 Rating: 5