Bevestig mijn zelf-definities niet! [Dag 234]

In een gesprek  met mijn buddy, bespraken we mijn voorgaande blog waarbij ik hoofdpijn kreeg van de boosheid. En ze gaf aan dat het wellicht een leuk blog zou zijn als ik hier iets meer over wilde vertellen.

Op het moment dat die man op mijn knopjes drukte werd ik boos. Ik voelde me inferieur. Wat deze man eigenlijk op dat moment deed was mijn zelf-definitie (dus datgene wat ik werkelijk denk/leef als mezelf als 'Wie ik ben') bevestigen.

Als ik dan kijk naar het patroon, is er een duidelijke lijn te zien dat ik steeds van inferieur wil lopen naar superioriteit. Wellicht niet als een 'Ik ben beter dan de rest', maar wel 'Ik ben meer/beter dan mijn zelf-definitie'. En steeds zoek ik naar nieuwe manieren om mijn inferioriteit het ongelijk te bewijzen.

In de momenten waarbij mijn zelf-definities dan worden bevestigd -en dan natuurlijk alleen de negatieve zelf-definities- word ik verschrikkelijk kwaad.

Ik ben niet slim - Ik ben dom.
Ik ben niet mooi - Ik ben lelijk.
Het is niet knap - Het is niet speciaals.

Dit zijn enkele voorbeelden die ik in mijn hoofd zeg, wanneer iemand een compliment maakt. Het enige verschil is dat bij een compliment voel ik schaamte, en bij een bevestiging c.q. "Jij bent dom!" word ik kwaad.

Wat ik zelf lastig vind om te beschrijven in dit blog is hoe ik mezelf hierin zal moeten gaan corrigeren. Het is namelijk de 'make-up' dat zal ik moeten verwijderen en daaronder ben ik naakt, bloot, zoals het is.

Als ik kijk naar wat ik moet doen, is dat wel vrij simpel in woorden uit te drukken: "Ik moet mijn relatie veranderen van mijn zelf-definities" En te zien dat het 1 op 1 relaties zijn dat ik leef, m.a.w. ik ben wat ik voel naar ik ben 'als de relatie tot' en hoe sterk ik dat leef.

Omdat ik nog weinig tot in detail gewerkt heb met zelf-definites vind ik het lastig om het in betere woorden uit te drukken, ik ben immers lerende om te zien wat wel en niet werkt en hoe ik deze kennis dan ook weer beter kan overdragen zodat men hiermee hun voordeel kan doen.

Het is in mijn hoofd vrij simpel om 'voor elkaar te krijgen'. Maar ik merk mezelf staren naar het scherm, zoekende naar 'wat ik nu moet doen', 'waar moet ik beginnen?' Ik zie om mij heen mensen die net als ik vast zitten in hun zelfdefinities en hier behoorlijk last van hebben. Ik heb er ook last van op zekere momenten, maar door het bewandelen van mijn proces is mijn leven vele malen makkelijker vanuit een zeker perspectief, maar het is allemaal moeilijk op zijn eigen manier. 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf te willen motiveren met het idee dat als ik  mezelf kan helpen ik anderen kan helpen en hierdoor mezelf in een soort van martelaars-positie breng en anderen de schuld kan geven op het moment dat het niet lukt of ik erg veel tijd kwijt ben ermee om het volledig te doorgronden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om boosheid te belichamen bij het bekijken van mijn zelfdefinties en het proces dat ik daarin moet bewandelen en daarbij anderen de schuld geef van mijn geaccepteerde zelfdefinities daar ik zelfdefinities niet zie als iets wat ik mezelf heb opgelegd, maar iets dat mij door anderen is opgelegd en hierdoor het onmogelijk wordt om mezelf hierin richting te geven 'omdat de oplossing dan zou zijn - als anderen veranderen, verander ik ook'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik een sterke nadruk altijd leg op mijn omgeving en mensen daarin, omdat ik weet dat ik verander als mijn omgeving veranderd en de omgeving hierdoor zie als leidiggevend principe over mezelf, ipv mezelf als leidinggevend in en als de omgeving en hierbij een enorme angst te ervaren in mezelf omdat een dergelijk bewust leven van mezelf als leidinggevend in mijn omgeving voor mij onbekend terrein is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om zelfdefinities de diesnt uit te late maken en mezelf gebonden voel aan de definities die ik krijg vanuit anderen wanneer ze mijn zelf-definitie bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik  mezelf toegestaan en toegelaten heb om zelfdefinities te zien als iets dat opgelegd wordt vanuit anderen en zij dus de schuldigen zijn van het definieren van personen hun leven en ik hierdoor mezelf afzijdig probeer te houden van het definieren van mensen en mezelf veroordeel als ik hen toch definieer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een beeld heb waarbij wij als mensheid elkaar gevangen houden in onze definities en waarbij verandering onmogelijk is als individu tenzij de omgeving, tenzij mensen om je heen veranderen, en dat de zelfervaring 100% verbonden is met wat anderen mensen van jouw vinden, of hoe jij in hun bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat wat ik heb gevoeld, heb gezien, heb ervaren als 'anderen' mezelf als mind is, waar ik eerder een beeld in mijn hoofd schetste van een soort infinity-lus tussen mij en elk persoon dat ik kende waarbij je elkaar gevangen houdt, dit in werkelijkheid de relatie is tussen mezelf als being en mijn mind, maar geprojecteerd op het gexternaliseerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik mezelf een emotie van gevangenschap en slaafsheid heb heb belichaamd en hierdoor de relatie die ik had met anderen geaccepteerd had zoals ik dat in mezelf zag als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik mijn relatie met echte personen dien te veranderen nu naar personen die hun eigen proces lopen en dezelfde relatie leven in en als hun mind en hun being, en hierdoor door dit niet te weten, anderen slachtoffer maken van hun opgebouwde energiën, zoals ik ook anderen beticht heb van het zijn van de schuldigen die mij gevangen houden en mij niet laten veranderen zoals ik weet dat ik kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik een mind-relatie leef met anderen mensen en geen echte relatie van mezelf als being met anderen delen van dit bestaan en moet concluderen dat dit geen echte relatie is, maar een schijnbare relatie dat alleen bestaat in en als mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om een emotie van een gemis te belichamen en hierdoor mezelf probeer te voldoen aan het vinden van de voldoending en zelfacceptatie, wat zich uit in een gespannenheid in de rechterzijde van mijn lichaam en een gemanifesteerde angst daar ik deze emotie zolang reeds heb belichaamt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik door het dagelijks leven van een emotie van gemis en het ontbreken van voldaanheid, een emotie van somberheid en angst en kwaadheid belichaam wat zich wilt opbouwen naar explosieve waarden/daar het lijkt dat als dit tot explosie komt, de uiting van onszelf zich zal openbaren/eigen worden, als een soort van ei dat zich ontpopt, zonder in te zien dat energie niet als een zaad is als leven, maar een zaad is van destructie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik mezelf gedwongen voel te leven als wat ik nu doe, doordat ik  mijn lichamelijk ervaringen volg en dus ook de belichaming van de emoties daar ik dit volledig gezien heb als mezelf en niet als een deel van mezelf dat zich gevormt eheft tot energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik kwaad wordt wanneer ik merk dat individuen aan mij beginnen te trekken als aandacht of als fysieke aanwezigheid of als input, daar ik een dagelijks getrek in en als mezelf ervaar als de emoties die ik belichaam en de gedachten die daaarbij hun aandacht op eisen en ik in mezelf in gevecht ben mezelf staande te houden, wat ik voornamelijk gedaan heb door al mijn gedachten en opkomingen in mezelf de volledige aandacht te schenken daar dit voor mij de enige manier was om minder geconflicteerd te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik het advies leef, luister naar je lichaam, zonder in te zien dat ik emoties zodanig als fysieke ervaringen reeds leef, energien op een lichamelijk niveau ervaar als deel van mijn lichaam dat wat ik voornamelijk gedaan heb is luisteren naar de emeoties/gevoelens welke ik in en als mijn lichaam voelde en heb belichaamt en heb geaccepteerd als een uiting van mezelf als beingness en niet in te zien dat dit symptomen zijn van en als energie. 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaane nt oegelaten heb om in te zien dta ik een verlangen ervaar naar een leegheid en dit in een plaatje projecteer en mijn uiting/expressie vastgezet heb in en als een plaatje en hierdoor de expressie niet één heb kunnen maken of  heb kunnen ontwikkelen als een uiting van mezelf, wat een potentie bevat van een fijn en comfortabel lichaam gedurende hele lange periodes of tot in den eeuwigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om boos te zijn op mezelf en wat ik allemaal geaccepteerd heb en nog steeds accepteer en deze boosheid inzet om mezelf te veranderen maar boosheid ben en ben blijven verordelen als iets slechts, omdat het aangeeft 'hey, er klopt iets niet, zoek het uit, en verander het!'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om de boosheid die ik ervoer op een lichamelijk niveau te inspecteren ziende dat ik boos wordt wanneer ik een soort van interdimensionele dolk in mijn buik geport voel wat zich uit in een furieusiteit en het verlangen mijzelf te bschermen tegen de persoon in kwestie zonder in te zien dat ik dit mezelf aan doe als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik geweldadige gedachten creer ten opzicht van personen welke op mijn knopjes van energie drukken zonder de energie te bekijken welke in in als die gedachten projecteer waarbij ik mijzelf als mind eigenlijk geweld wil aan doen en wil dwingen te stoppen, mij met rust te laten, niet in ziende dat de mind slechts doet wat het geprogrameerd is om te doen en h ierdoor ik op een hele andere manier dan met geweld moet zoeken naar oplossingen voor innerlijke conflicten welke zich tentoon spreiden.

Wanneer en als ik mezelf in en als geweldadige gedachten zie ten opzichte van mensen, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik als being de mind geweld aan wil doen en dat dit alleen leidt tot verder conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik de mind geweld aan wil doen of mensen wanneer ik het gevoel heb dat zij over mij heen kunnen lopen, over mij heen lopen, ik  mezelf inferieur voel, en hierdoor wil optreden met geweld, omdat dat de eerste gedachten waren welke ik kon bedenken wat een mogelijke oplossing bood voor het stoppen van de ervaring en ik optrad daar waar mogelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik zoek naar een manier om op te treden wanneer mensen mij onrecht aan doen, of wanneer ik als de mind mijzelf als being als leven onrecht aan doe, maar dit nooit heb ontwikkelt tot een expressie, een energieloos handelen, een respons, maar heb gelaten als een idee dat ik gewelddadig moet zijn om werkelijk impact te kunnen hebben op het onrecht vanuit een ander of van mezelf als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om int e zien dat ik als kind niet de mogelijkheid had op echt op te treden tenopzcihte van onrecht vanuit anderen of vanuit mezelf als mind en hierdoor nooit mezelf ontwikkelt heb kunnen hebben tot dit moment van inzicht waarbij ik mezelf laat zien dat ik zoekende ben naar een manier van op treden wanneer dit nodig is, maar enkel en alleen de kwaadheid/boosheid had, en tevens door het niet op te treden steeds de relatie met inferieuriteit versterkte en energetiseerde.

Wanneer en als ik mezelf in een situatie van onrecht ervaar vanuit anderen of vanuit mijn mind en me kwaad voel, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik bij het niet optreden mezelf als einfeieruriteit zal bevestigen en zoek naar geweldadige oplossingen geprojecteerd in mijn mind, omdat ik zoek naar superioriteit terwijl de oplossing simpel is, optreden tegen het onrecht als respons wat niet meer betekend dat het aangeven van mijn grenzen en het aangeven van de consequenties daarin.





Bevestig mijn zelf-definities niet! [Dag 234] Bevestig mijn zelf-definities niet! [Dag 234] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 6/10/2015 Rating: 5