Overwerken en innerlijke demonen [Dag 245]

Dit is mijn tweede week waarin ik een 47 urige werkweek draai. Ik moet nog 21 uur deze week. Vorige week probeerde ik nog een beetje mijn oude structuur aan te houden (rond 03:00) naar bed, maar deze week ging ik veel vroeger naar bed waardoor ik iets meer tijd smorgens had voordat ik naar het werk ging.

Hiervoor heb ik elke week maximaal 28 uur gewerkt en hield daarmee tijd over in de middag en avond om te investeren in neven zaken. Ik had meer rust in mijn kop en was minder onder de indruk van de stress van alle dag. Nu ik zoveel werk is dat toch anders.

Ik vraag mezelf af waar deze verzwaring/conflict in mezelf vandaan komt en ik kijk terug naar mijn vader. Mijn vader werkte zoveel, dat ik hem praktisch nooit zag. Ik veroordeelde hem tot het vluchten van de realiteit. Maar nu hij er niet meer is en de financiële positie bekijk van mijzelf en mijn moeder kreeg ik een ander licht geworpen op zijn gedrag. Hij, net als ik, leefde in de angst van de realiteit en worden voortgestuwd door wat we noemen: overlevingsdrang en behoefte aan expansie.

Er is maar één reden dat ik zoveel werk en dat is mijn financiële onzekerheid en die van mijn moeder i.c.m. onze behoefte van expansie. Ik begrijp de onvrede van mensen maar al te goed als het gaat om geld en 'belasting betalen'. En dit heeft te maken met het feit dat uren die wij opofferen voor overleving en expansie ook ten koste gaat van onze eigen levenskwaliteit. Levenskwaliteit als in stress, levenskwaliteit als in vrije tijd.

Ik durf zelfs te stellen dat door het leven zo te leven als we dat nu 'moeten' doen vanuit dit financiële systeem het in feiten het onteigenen is van 'leven'. Tijd wordt gestolen van ons, doordat we zo afhankelijk zijn van het geld dat we verdienen en wat wij van nature nodig hebben om te expanderen/te groeien.

Ik word bij het schrijven hiervan kwaad, omdat ik stemmen in mezelf hoor met 'gesproken goedkeuringen' van hoe het nu is, of 'waarbij het mijn eigen schuld is'. "Dat doe je toch zelf? Dat is toch jouw keuze? Je hoeft niet..." En dit maakt me boos, want zelfs als ik nu hier alleen ben, en schrijf over wat mij dwarszit, supporteren de gedachten die ik heb mijzelf niet eens en voel ik me genoodzaakt hierop te reageren en te verdedigen. En ik weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet, want het creëert een conflict in mij waar ik niet mee weet te handelen.

Ik kijk naar mezelf en vraag me af, hoe/wie moet ik zijn? Ik zie mezelf in gedachten de 'personen die dit zeggen' naar de strot grijpen en hen met hun rug tegen de muur te dringen, als ik ze wil forceren om van standpunt te veranderen, wakker te schudden, of op die manier te laten ontwaken van hun slaperige ego, maar zie tegelijkertijd in dat dat zinloos zou zijn. En dus is 'wie ik ben' in relatie tot dit conflict niet effectief om te kunnen omgaan hiermee. Er is iets anders dat ik kan leven, iets dat wel werkt.

Nu voor de goede orde, deze 'stemmen' ben ik zelf. Het zijn subkarakters die ik leef en zijn een soort van persoonlijk gecreëerde demonen. En het opent iets wat ik al een tijdje wilde over wilde schrijven, maar de tijd na 'ontdekking' niet kon vinden om er dieper op in te gaan. En ik hoor mezelf in een Berry Stevens accent zeggen: "Je moet gewoon Do'rgaon! D'orgaon! Doorgaan!"

Dit is stof voor een eigen blog. En dus zal ik het hier besluiten tot nu.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf te veroordelen dat ik een 47 urige werkweek zwaar vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf te veroordelen dat ik een mietje ben omdat ik minder puf heb elke dag om nog te investeren in andere zaken of in sociale contacten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb mezelf te vergelijken met mijn vader of vrienden die soms wel 60 uur per week werken en nog de zin houden ernaast om leuke dingen te gaan doen, terwijl ik hen in eerste instantie heb veroordeeld tot 'niet sporen' en mezelf als karakter te positieveren tenopzichte van hun tijdsinvestering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn vader te veroordelen voor het vluchten van de realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen rust te vinden in mezelf door subkarakters te overhand te geven en in gevecht te zijn met subkarakters waardoor ik niet kan leren van mijn eigen problemen.


Overwerken en innerlijke demonen [Dag 245] Overwerken en innerlijke demonen [Dag 245] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 8/20/2015 Rating: 5