A blast from the past - Deel 1 [Dag 248]

Ik heb een interne relatie waarin ik mij disempowered voel tot alles wat er in me op komt als emoties en mijn mind. Tijdens het luisteren van de geweldige serie van de Atlanteans, keek ik in mij en zag mijn basis school periode voor me.

Ik had veel moeite met 'snel' rekenen. We deden een overhoring en het ging allemaal veel te snel voor me. Ik deed nooit mee met het hardop leren van de 'tafels', apen-gedoe, waarom zou ik? Ik kan het toch gewoon steeds uitrekenen? Ik hoef die tafels toch niet 'uit mijn hoofd' te weten/herkennen. Ok.. "8x8=64, dat is best handig, want 7x8 is dan 8 minder dan 64. 5x8 = 10x8 delen door helft"

De tafels hardop leren, ken ik nu als het engelse 'root-learning'. Kennelijk zit er een bepaalde handigheid in om dit allemaal uit het hoofd te leren. En mijn overlevingsstrategie was nog nooit onvoldoende geweest, totdat we gingen overhoren. In een rap tempo volgde de tafels, maar het ging te snel! Ik had geen tijd om op te tellen of af te trekken, ik wist dat ik op het juiste antwoord kon komen, maar ik was het slachtoffer geworden van het schoolsysteem.

Ik heb hier veel over zitten huilen, maar heb dit reeds in een mind-construct deels aangepakt zo begrijp ik vandaag,

Ik zei op een dag waarin ik me realiseerde dat ik van groep 5 naar groep 6 ging dat ik moest stoppen met huilen, want dat zal wel heel erg anders zijn dan hoe je iets kunt aanpakken op de bovenbouw. Bovendien was ik verlief op M. En waarom zou M. voor mij gaan als er genoeg mensen zijn die niet zouden janken?

In de bovenbouw was het eerst rustig.. totdat ik structureel les kreeg op de maandag en dinsdag van Gerardi. Zij reageerde zo emotioneel op mij en wat ik deed, en ik deed hetzelfde terug. "Wie denkt ze wel niet dat ze is, kutwijf!" En ik rebelleerde elke maandag en dinsdag en het resultaat was altijd hetzelfde. Ik moest huilen. Soms was er een dag dat dit niet gebeurde, maar het was altijd gespannen. Tijdens de rest van de week had ik gewoon meester Joost. En ik wilde graag bij meester Joost in de klas toen ik in de onderbouw zat. Els vond ik een beetje eng, want die had een pukkel op haar hoofd. En Thea.. Daar zat mijn zus. Dat wilde ik niet.

Heel groep 6 was daarom voor mij erg impactvol. En hoe oud ben je in groep 6.. 7/8/9 jaar? En het was alles wat ik me er niet van had voorgesteld. Ik had besloten niet meer te huilen.. maar waarom moest dit nou gebeuren?

In groep 7 kregen we een nieuwe lerares voor de maandag en dinsdag. Ik was blij, eindelijk niet meer die kut Gerardi. Nieuwe kansen?

En al snel ging het weer mis. Weer elke maandag en dinsdag moest ik weer huilen. Vuile kut Gerardi! Zij heeft natuurlijk tegen Ria gezegd dat ik een kutkind was of heeft haar zo geïnstrueerd hoe ze 'met mij moet omgaan'. En werd niet echt met mij gepraat vanuit school, of gezamenlijke gesprekken met mijn ouders. Het zou ook geen enkele zin hebben gehad, want mijn ouders trokken toch altijd partij voor school. Het lag altijd en alleen aan mij. Volgens mij is dat ook het eerste jaar dat ik wel weleens gedacht had over het plegen van zelfmoord. Zelfmoord.. en dan ben je 8/9/10 jaar?

Tja, want wat moest ik doen.. Ik kon ze moeilijk 'in elkaar gaan slaan', al had ik daar super veel zin in. Doe eens normaal!?

Ik heb wel eens herinneringen gehoord van andere van toen, en ik kan me ook wel voorstellen dat die mensen mij irritant vonden. Ik 'speelde' gewoon in mijn klas door dingen te doen, en te lachen met mijn vrienden, en irriteren van elkaar was ook deel van dit leuk doen. Ik had dan ook 'weinig' vijanden, of misschien wel geen enkele.. Ik had geen last van pesters als kinderen ofzo. Maar ik had volwassenen tegenover me staan. Mensen in autoriteit of beter gezegd.. Mensen in immuniteit.

Toen ik op een dag thuis kwam, en ik niets hoorde -wat vreemd was, want mijn moeder zou thuis zijn- ging ik naar boven. In het kleine kamertje zag ik mijn moeder huilen.. "Wat moet ik toch doen met jou?" En dit brak iets in mij.. "Wat is er aan de hand, wat heb ik gedaan?" Ze vertelde me dat ze bericht hadden gehad van school en dat ze me niet meer op school wilde hebben. Ik was verdrietig, omdat mijn moeder verdrietig was, maar ook woest.. Vuile kut school!! Hoe durven ze? En vandaag was nog zo'n 'goeie dag'? Ik snap het niet. Ik voelde me radeloos. Kennelijk ben ik zo'n slecht kind of kennelijk kunnen ze me gewoon niet handelen en gaan ze zo doen!

Mijn moeder had kort daarop een gesprek met een school waar een ander vriendje van me op zat. Daar wilde ze me niet hebben, want "Ze hadden een leuke klas en ze wilde niet iemand die de sfeer kwam verpesten".

Ik werd door het systeem uitgekotst, maar ze kennen me niet eens! Wat is er zo verkeerd aan mij? Ik kan er toch niets aan doen dat die vuile kuthoeren mij niet mogen! En ondanks dat ik zoveel scheld in mijn blog, heb ik dergelijke taal NOOIT geuit naar leraressen. Nooit, omdat ik wist dat dit echt een reden was dat niet oké is. En het erge van alles is nog steeds.. Ik weet niet echt wat ik deed waardoor dit allemaal zo geëscaleerd is. Ik weet het niet!

Ze hadden een tussenoplossing gevonden op school. Ik ging naar juffrouw Els. Ik zat toen ik groep 7,5 of al in de 8e. En ik had het echt naar me zin bij Els. Zij was top. Waarom kon zij wel met mijn temperament omgaan? Waarom was ik daar geen klier? Waarom kon dit wel... Lag het dan wel echt allemaal aan mij zoals ik het altijd had geloofd?

Ria kwam toen nog een keer naar me toe, en zei dat ik een 'volwassen vent' was geworden. Ik zei dankjewel en lachte, maar ik dacht: Vuile hoer, praat niet tegen me/Je zegt dat alleen omdat jij nu van me af bent!

Maar ik was nooit meer echt die persoon die ik had kunnen zijn naar mijn idee. Zij hadden het al verpest. Ik herinner me nog dat we voor de musical moesten zingen.. En iedereen moest zingen.. Ik wilde niet, maar koos voor Paul de Leeuw: Ik wil niet dat je liegt. En Els zwaaide op de muziek bij de tonen die ik zong en ik mocht zelf het refrein zingen.. En de klas die zong mee! Ik wilde allang stoppen, en wist eerst niet of ze met in de maling aan het nemen was.. Was het 'zo goed'? Of wilde ze me wat meer zelfvertrouwen geven? (Els.. Waar je ook bent.. Bedankt dat je me nog op mijn 31e nog een traantje kan laten wegpinken. Je hebt me echt geholpen!)

Toen ik naar de eerste ging en we op kamp gingen, was ik vrij abnormaal/extreem in mijn doen. Het seks-systeem was allang in mij geactiveerd en ik maakte suggestieve bewegingen waar niet iedereen van gediend was. Ik vond het grappig, want de reacties waren voor mij het allerleukste.

Totdat mevr. S. me bij mijn haren greep. "En nou doe je normaal!" Ik begon te huilen.. En zat onder een boom samen met J. "Nee!" zei ik tegen J. "Het begint weer van voren af aan!" En J. was altijd mijn vriend gebleven op de basisschool en had alles ook meegemaakt. Ik legde mevrouw S. uit waar ik bang voor was in dat gesprek en zij legde mij uit dat wat ik deed, niet normaal/ok was. Ze maakte de bewegingen die ik toen ook maakte, en ik moest wel toegeven, het zag er grappig uit, maar snap dat het vrij niet ok was voor anderen. Ze boodt haar excuses aan voor het trekken aan mijn haren, omdat ze zei dat ze niet wist hoe ze anders mij moest vastpakken/mij onder controle kon krijgen. Ik accepteerde haar uitleg en kon het haar vergeven, zoals zij het mij vergaf.

In mijn volgende blog zal ik meer schrijven over wat ik me had gerealiseerd vandaag.


A blast from the past - Deel 1 [Dag 248] A blast from the past - Deel 1 [Dag 248] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 9/27/2015 Rating: 5