Adverserial Parenting [Dag 252]

Op aanraden van mijn buddy keek ik het volgende filmpje:


In een notendop word je meegenomen in een verhaal van de kwetsbaarheid van jouzelf als baby zijnde. Mijn buddy vroeg me te laten weten wat ik er van vond en ik zie:
I liked this video, complemented much of my understandig of our fragile nature as babies however never went beyond the age of 3 because I cannot remember direct experiences. I will work with this!
Ik probeer altijd te sourcen waar iets wat ik leef vandaan komt, maar soms weet ik het gewoon niet. En kan ik me niet herinneren waar ik iets gecreëerd heb of iets dat ermee werkelijk mee samenhangt.

In onze chat sprak ik over een werk-dillema en sprak:
So there is only one way that is best in consideration of the circumstances, but its an dishonerable path to walk. damn honour.
 Het is een rode draad in mijn leven.. eervol willen zijn. Wat het ook moge betekenen. Ik bedoel.. ik streef een energetische eer na. Dit betekent dat het een polariteit is van niet eervol zijn, of in iedergeval inadequaat zijn om iets te verdienen. Het filmpje gaf me perspectief waar ik niet naar heb willen kijken. Want als ik zoiets als baby al heb gecreeërd, op de automatische piloot, betekend dit eigenlijk dat ik mezelf niet kwalijk mag/kan nemen. En dat gaat 'tegen mijn natuur in'. Want als ik mezelf niets kwalijk mag/kan nemen, dan is er geen reden om mezelf niet te vergeven hiervoor. Het te mogen loslaten. Maar mijn hele leven heb ik al geleefd met dit gevoel.. Wie kan me vertellen wie ik zal kunnen worden hierna? Wie kan me vertellen wat ik hierna nog allemaal ga voelen en ervaren? "Dit is wie ik ben, Dit is hoe ik mezelf ken!" -hoe betreurenswaardig het ook eigenlijk is-

Het besproken 'Adverserial Parenting' is wellicht wat moeilijk te plaatsen in eerste instantie voor de meesten en voor mezelf ook totdat ik deze zin begon. Ik zag hoe ik mezelf 'Adverserial Opvoedde' in en als de mind. Alsof er een continue controleerder is van wat ik wel en niet moet doen, mag doen, of kan doen. En als ik dan zou kijken hoe ik mijn eigen kinderen zou opvoeden zou het inderdaad ook precies zo zijn zoals het besproken wordt in het filmpje. Dit door alle geloven die we voor waar aannemen over babies en mensen ansich. Nu ik weet dat ik dit ook doe bij mezelf in mijn gedachten en dit maakt het zien van de noodzakelijke verlossing hiervan alleen maar schrijnender.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om weerstand te creeeren en hierin te participeren wanneer het gaat om het doen van zv op dingen die ik me niet kan herinneren als een herinnering van creatie daar ik begrijp dat ik hierdoor een beroep moet doen op mijzelf als onconditioneel loslaten en vergeven wat in contrast staat met de eeuwige vijandigheid die ik in en als mezelf leef naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te geloven dat ik iemand ben zonder eer en op zoek ben/blijf in mijn leven om mezelf te voldoen aan de conditie dat ik eer noem of als eer zie waarbij deze eer als basis zal worden gebruikt om trots te zijn op mezelf wat ik nu niet ben of kan zijn of voel wanneer ik naar mezelf kijk in en als mijn gevoel en gemis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om geen zelfvergeving te willen doen voor het adverserial parenting-punt uit onwil om mijn ouders iets kwalijk te willen nemen voor het deels creeren van mijn eigen-ervaring uit ongeloof dat zij niet het beste hebben gedaan voor mij wat in hun macht/kracht lag, zonder te kijken naar mezelf als wie ik nu ben hier en in te zien dat ik op een gegeven moment vijandelijk ben geworden naar mijn ouders, omdat ze niet met mij waren maar tegen mij en het verlies van hun support in en als mij als wezen/kunde/vormgeving heb ervaren als een motie van wantrouwen naar mezelf als wezen en vanuit daaruit mezelf ben gaan bewegen in en als de weet ervan om weer goed genoeg te worden voor hun om aan mijn zijde te komen staan en niet tegenover mij en dit ben gaan leven als een persoonlijk gebrek dat ik als wezen vertoon of zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om kwaad te zijn en teleurgesteld te zijn in mijn ouders voor het niet backuppen van mij in mijn wil om vwo te doen en daarmee een motie van wantrouwen naar mezelf als kunde te hebben ervaren gebaseerd op een toets en een oordeel van school en mijzelf als kunde/leervermogen/wil te ondermijnen en het verdriet dat ik had ervan te camoufleren door te zeggen dat ik hierdoor niet in de klas kwam bij K. maar in feite mezelf door school en ouders tegengewerkt voelde wat een diepe impressie heeft achtergelaten in mij en mezelf ben gaan voorbereiden op een leven vol teleurstellingen en zelfs zo gehandeld heb dat elke authoriteit zich tegen me zal keren om mezelf en anderen te bewijzen dat ik alleen maar tegenstanders heb in dit leven en de strijd in mezelf wil blijven aangaan met elke tegenstander die ik meemaak in en als de zoektocht naar het herstellen van mezelf als wie ik ook ooit was en wetende wat ik daaruit had kunnen worden, in plaats van te zien en te realiseren dat het ontpoppen van het zelf-vermogen niet kan bestaan in een wereld/maatschappij  waarbij we opgevoed worden als tegenstanders van elkaar en mijn reactie naar school en ouders los te laten, omdat ze kennelijk ook niet beter wisten dan zichzelf en anderen vorm te geven als tegenstanders waarbij we anderen proberen te beschermen tegen anderen en tegen zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik de belichaming ben van adverserial opvoeding waarbij ik het gevoel en het idee heb en het geloof diep in mezelf leef dat alles en iedereen tegen me is waarbij ik geen vertrouwen heb in mezelf, of mensen, mijn lichaam en vertrouwen ben gaan zoekn in en als de mind, de geest, die ik op een gegeven moment beschouwde als mijn enige en allerbeste vriend omdat het leek alsof het me wel in alles ondersteunde en pas later achter het parasitaire werking kwam wat dat mind is/heeft, in plaats van te zien en te geloven dat ik op een dieper niveau ik al een dergelijke wantrouwen heb gebouwd naar mezelf als being dat ik buiten mijzelf zocht naar houvast en het vertrouwen dat ik nog iets kon doen/maken in en als dit leven dat ik kreeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten in mezelf dat ik niet te vertrouwen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten in mezelf dat ik vervelend ben en als een blok aan het been.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten in mezelf dat ik onvoorzichtig ben  en dat ik altijd extra moet oppassen met dingen omdat ik onvoorzichtig ben/niet met delicate spullen of dingen kan omgaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten in mezelf dat ik tot niets in staat ben zonder de hulp of begeleiding van anderen en niets alleen kan doen omdat dit anders fout afloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten dat ik tot niets in staat ben in mijn eentje en dat ik als wezen dus incompetent ben om iets te kunnen doen in mijn eentje of te creeren in mijn eeentje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten dat ik niet in staat ben om te leren van mijn fouten en hierdoor een angst moet creeren naar mezelf als wie ik ben als wezen en hiermee in te gaan tegen mijn eigen natuur dat altijd lerende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om het geloof los te laten dat er iets mis is met mij waardoor ik geen verzorging of support behoor te krijgen als teken dat ik inferieur ben als wezen en mijn herhaaldelijke roepen voor support tot dovemans oren viel en ergens besloten heb dat als ik het niet krijg of verdien ik het maar moet opeisen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik de aandacht die ik wil niet krijg omdat ik het niet waardig ben om te leven en dus levensaandacht te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik aan alles wat kan doen en en het aan mezelf te danken heb dat ik krijg wat ik krijg in en als een ervaring van afstraffing voor het zijn wie ik ben zonder te zien wat er dan precies mis is met me maar me wel hier op in te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf incompetent te voelen door alle boze blikken en irritaties die anderen hebben geuit naar mij en deze weerstand naar mezelf ben g aan leven als iets waaruit moet blijken dat ik niet volwaardig ben, dat ik defect ben, dat ik niet volmaakt ben als wie ik zelf ben maar iets ontbeert, iets mist, ontbreekt waar ik mijn hele leven toegwijd heb dit te zoeken en te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om op mezelf te reageren als mijn herinneringen waarbij ik graag bij mijn moeder was en tegen mij moeder wilde aanleunen en knuffelen, waarbij ik te horen kreeg later dat ik een mama's kindje was dat ik nooit iets voor mezelf deed of kon doen en ik dit zag als een deficientie van mezelf waarop ik me aangepast heb met als resultaat dat ik weerstand heb gecreerd naar mijn moeder om de negatieve aandacht die ik kreeg te ontvluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mijn zus weg te duwen op het schoolplein toen ik aan het huilen was en getroost wilde worden door iemand anders dan zij en niet wist dat ik hierdoor pijn creeerde in haar dat ik haar afwees en mezelf schuldig voel voor wat er in dat moment is gecreerd in en als haar en waar ik ook deels schuldig aan ben en niet te zien dat dit deels tot stand heeft gekomen dat wij zus/broer waren en hierdoor in competitie waren van aandacht van onze ouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken en te reageren in mezelf op het idee dat ik zo ziek was dat mijn vader steeds moest werken voor medicijnen voor mij dat ik de directe aanstichter ben geweest dat mijn vader zo weinig thuis was en ons gezin kapot gemaakt heb.                
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om mezelf afgewezen te voelen door mijn vader door alle negatieve aandacht die ik me  kan herinneren van hem, terwijl wanneer ik  hem zag met andere babies in mijn leven ik me niet kon voorstellen dat hij ooit zo blij was geweest met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en toegelaten heb om te denken dat ik zoveel mogelijk sf moet doen hier in de hoop/idee dat ik vandaag alles aan mezelf kan aanpassen en loslaten, zonder in te zien dat sommige dingen pas met de tijd zullen komen en loskomen en dat hoeveel ik nu ook zal doen, de meest prominente zaken reeds besproken zijn die begrijpbaar/grijpbaar zijn voor mezelf als awareness en ik mezelf niet moet laten doorschieten in het doen van sf en scs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om in te zien dat ik moeilijk kan accepteren dat iemand van me houdt, en niet van mezelf wil houden, daar ik weinig tot geen mensen heb ontmoet die werkelijk van zichzelf houden zoals je zou verwachten dat een mens dat zich van zichzelf zou moeten doen en denk dat dit komt omdat in mijn gezin niemand van zichzelf hield en hierdoor ik dit als patroon ben gaan kopieren.

T.B.C.

Adverserial Parenting [Dag 252] Adverserial Parenting [Dag 252] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 10/29/2015 Rating: 5