Één promotie, Veel reacties [Dag 263]

Vandaag had ik een gesprek op het werk waarbij ik voor het eerst in mijn leven een 'echte' promotie aangeboden heb gekregen. Ik sprak met anderen die ook promotie gingen maken en zag dat anderen veel blijer ermee waren dan ik.

Op een gegeven moment zei eentje: "Wel sneu/jammer voor X. Ik denk dat die het ook wel had verwacht." En ik begon me triestig te voelen. Ik was al wat triestig, vanwege de promotie, maar deze opmerking maakte meer in me los.

Ik wil graag hier meer over vertellen:

Een aantal maanden geleden werden er mensen gevraagd om nieuwe mensen te begeleiden/op te leiden. Hierin werd ik gepasseerd. Ik mag de mensen die het wel waren geworden en gunde het iedereen ook van harte. Echter ik zou het mezelf ook gegund hebben. Kort daarna ging ik een gesprek aan over mijn loopbaan en vertelde dat ik me wel gepasseerd voelde. Ik erkende ook dat dit deels mijn eigen schuld was -ik had niet kenbaar gemaakt wat vooraf wilde- en hierdoor zijn mensen gekozen die deze ambitie hadden.

Kort daarvoor had een meisje een 'nee' te horen gekregen m.b.t. een vaste aanstelling. Ik herkende mezelf in haar. Goede dingen moeten je toekomen en daar moet je niet om vragen. 'Blijf bescheiden en laat je werk voor zich spreken'. Echter zij kreeg het verwijt dat zij zich niet genoeg had geprofileerd -het was een stille muis- en hierdoor hadden iemand anders de voorkeur. Ik heb met haar in gesprek gegaan hierover en ze vertelde me dat ze nu wel heel anders tegen dingen aankeek. We zaten eerder niet op één lijn (vooral met betrekking tot wereld-ideeën). Na deze immense teleurstelling gingen haar ogen open en zag ze wat ik bedoelde. Ik heb haar nog wat advies gegeven en ze is ze nu een tijdje al vertrokken.

Deze maand kwamen er nieuwe mensen in opleiding bij en was ik wel gevraagd om mee te begeleiden. Dit vond ik tof. Tof, omdat ik natuurlijk hiermee als werk erkend wordt, maar ook tof in de zin dat er wel wat gedaan werd na mijn besprekingen.

In een teammeeting hoorde ik de plannen op de langere termijn en zag een mogelijkheid om een balletje op te gooien. Ik heb al langer namelijk de ambitie om teammanager te worden -of naja- de ambitie om meer te worden dan wat ik nu ben geweest. Ik legde mijn idee voor om ondersteunend teammanager te worden en te kunnen groeien in mijn ambities. Ik gaf aan dat ik begreep dat ze een ervaren kracht willen hebben, maar dat dit een mooie kans was. Ik gaf daarbij ook expliciet aan dat ik het niet deed met het idee om mijn functie te willen overstijgen. Ik  heb het naar me zin waar ik nu zit en het zou jammer zijn om na een korte tussen periode als TM het veld te moeten ruimen, omdat het project te duur zou worden of dat er anderen plannen zouden komen. Dit idee zou voorgelegd worden, maar ik hoorde er al 3/4 weken niets meer van, terwijl ik wist dat er een overleg zou zijn 2/3 dagen na mijn gesprek. Ik liet het even voor wat het is. Sommige dingen zijn delicaat en het willen bespoedigen maakt meer kapot dan je lief is. Praktiserend geduldig zijn laat ik het maar zo noemen.

Gister vroeg ik aan de desbetreffende persoon hoe het ermee stond.. "Heb je het trouwens al voorgelegd?" Het was al voorgelegd, en morgen (vandaag dus) zou er een gesprek komen met meer mensen, waaronder ik. Ik wachtte het af. Er was weinig emotie of gevoel alleen een onheilspellend idee dat: 'ja, dat er een gesprek komt betekent niet dat dit dan ook positief is'.

Dus vandaag werd in een gesprek duidelijk dat het om een promotie ging. Een andere functie. En ik zou eigenlijk als 'ondersteuning van de TM' gaan fungeren. Precies wat ik had voorgelegd. Wel was ik verbaasd over het feit dat de nieuwe manager niet de ervaren kracht was, zoals ik me dat had voorgesteld. Niet dat ik twijfels heb over de capaciteiten, maar... ik had dat ook kunnen zijn naar mijn idee. Dat was in het gesprek dan ook eigenlijk de grootste verrassing. "Het is zoals het is, het komt zoals het komt." Maar in mezelf hanteer ik: 'het is er of het is er niet'. En dit 'het' is de potentie, het kunnen, dat IS er. En daarom heeft de situatie ook denk ik minder gedaan met me, dan dit voor anderen blijkbaar is. De vreugde en verrassing straalde af van anderen die ook de promotie gingen maken. En ik... Ik was blij met de erkenning en de mogelijkheden die het gaat scheppen. Maar de euforie die ik anderen zag was er niet. Waarom ben ik niet net zo blij als anderen? Kwam ik te cool over in het gesprek? Twijfelen ze misschien nu aan hun keuze? Ben ik 'abnormaal'? Wat is er mis met mij?

Ik heb het blog door de drukte niet direct kunnen afmaken, maar gister had ik vervolggesprek hierover. Er waren verder geen noemenswaardige details als het gaat om reacties.

Wat het allemaal concreet gaat inhouden zal ik pas met de tijd gaan zien. Ik zal wel overgaan van een 28 urige werkweek naar een 36 urige werk week.  Per saldo zal ik er ongeveer 100.- op vooruit gaan per maand. Ik zal meer inspraak krijgen in werkprocessen en de coaching van werknemers en daarin zit dus de grootste winst.


Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan mezelf verdrietig te gaan voelen door de promotie door het onderdrukken van positieve gevoelens en blijheid om mezelf te temperen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan mezelf te gaan temperen in mijn blijheid of vreugde in/als het geloof dat niets een blije/vreugdevolle gebeurtenis kan zijn in deze wereld dat de ellende kan overstijgen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan mezelf een hele week moe en lusteloos te ervaren en vol kwaadheid en ergernis over het feit dat ik zie dat ik vergeleken met anderen op de handrem leef.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan angst te ervaren in deze benoeming en geconfronteerd te worden met de afgunst die in en als mij bestaat wanneer anderen promotie maken en ik niet en door nu opeens voor het eerst in de andere positie te staan moeite te hebben met mezelf omdat ik als het ware een afgunst leef naar/tegen mezelf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van onderdrukte emoties en gevoelens door het afgunstig te zijn naar mezelf en angst te hebben dat anderen deze afgunst ook leven en dit niet weten te kanaliseren, terwijl ik mezelf altijd gepusht heb om de afgunst keer op keer te overstijgen, terwijl wat er altijd overbleef was een verdriet.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het leven in verdriet en kwaadheid wat op geen enkele wijze meer gepast is om nu te leven en ik mezelf afvraag of ik het al die tijd dan verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan van mezelf in en als een positie die meer perspectief biedt dan ik ooit gehad heb in/op de werkvloer en terugkijk naar vroeger en mijn werkverleden en de vooruitgang die ik heb gecreëerd in de tijd te omarmen zonder te vergeten waar ik vandaan kom.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan te ontkennen dat ik verdriet heb over het feit dat mijn vader niet kan reageren in trots op mij en wat ik bereikt heb en verdrietig te zijn dat ik deze trots afhankelijk gemaakt te hebben van de trots van mijn vader.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan te ontkennen dat veel verdriet heb over mijn vader die is overleden en het gevoel dat ik had als ik naar hem keek of in zijn nabij had en vooral wanneer het werkgerelateerd was.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan niet te zien dat het verdriet en de stress die vrijgekomen is bij deze promotie mij confronteert met wat ik innerlijk leef over mezelf en moest denken aan mijn vader die een versterkend gevoel hierin bracht en ik een stem in mijn hoofd hoor zeggen: Je bent niets! en hierbij een ervaring te hebben van kwaadheid, maar ook berusting/acceptatie dat ik niets/niemand ben.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het verdriet dat ik in en als mezelf leef voor mensen die hetzelfde resoneren in hun leven dat zij niets zijn en in mij de wil heb om dit te veranderen en te hebben kunnen veranderen voor mijn vader/naasten maar dit niet voor mezelf te doen waardoor ik altijd in een vicieuze cirkel leef.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een conflict in mezelf waarbij ik zoek naar de oplossing voor het leven als: ik ben nobody vs ik ben somebody wetende dat in beide polariteiten ik mezelf als leven niet zou kunnen vinden en ik de oplossing hiervoor nog steeds niet zie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om in en als mij de drang te leven om iemand te worden, door de reactie op de zelf-definitie dat ik niemand ben.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan van de positie ik heb verworven en deze te omarmen, omdat ik in en als mijn zelf-definitie niemand ben, zonder in te zien dat deze zelf-definitie tot stand gekomen is door mezelf te vergelijken in en als dit wereldse systeem en het geen hebben van inspraak en mezelf als te klein te zien om het te veranderen, maar mezelf hiervoor wel toereikend in heb gezien.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan van zelf-trots voor wie ik ben in al deze jaren van arbeid en wat ik gerealiseerd heb over de tijd door te lang te verblijven in posities waarbij je letterlijk niets bent of waar men je liever kwijt is dan rijk -waardoor ik gedwongen werd mezelf als nietszijnde te omarmen wilde ik blijven doen wat ik deed om de kost te verdienen.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat ik mezelf als niets zijnde heb omarmd uit noodzaak berusting te vinden in het werk dat ik deed, het geld dat ik verdiende en de tijd en loyaliteit die ik eraan gaf en deze handrem die ik gecreëerd heb om te overleven ik nu mag loslaten wat spanning en onzekerheid met zich meeneemt.

Wanneer en als ik zie dat ik mezelf onzeker voel over mezelf en de handremmen die ik gecreëerd heb voor mezelf, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik mezelf altijd ten alle tijden aanpas naar overlevingsstrategieën om mijn eigen bestaan te kunnen garanderen en dat ik mezelf daarvoor niet hoef te veroordelen.

Wanneer en als ik zie dat ik mezelf doe denken aan de situatie tijdens mijn promotie en hierdoor een ervaring/vraag in mezelf voel van waarom dit zo geweest is, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ik geconfronteerd werd met de mogelijkheid om oude wonden te helen en handremmen eraf te halen of bij te stellen en dat dit tevens gezorgd heeft met de confrontatie van mezelf van wie ik ebn als zelf-trots en mijn innerlijke gevecht met zijn zijn van iemand of niemand.

Wanneer en als ik zie dat verdrietig wordt wanneer ik in blije situaties verkeer en mezelf afvraag waarom, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat dit altijd komt omdat mezelf iets misgunt heb of geconfronteerd wordt met hoe iets geweest is en ik zie dat het niet/nooit zo had moeten zijn.

Ik omarm mijzelf als en in deze nieuwe positie en de verantwoordelijkheden die ik heb gekregen of verdiend.

Ik omarm mijzelf in een positie waarbij ik het beste voor iedereen kan manifesteren zover mijn eigen beperkingen lopen /zijn in mijn positie en hieraan committeer te doen wat ik in mijn mogelijkheden kan doen.

Ik omarm mijzelf als proces dat ik gewandeld heb wat kansen/mogelijkheden heeft gecreëerd door wie ik ben en de geest der tijd.

Ik omarm mijzelf als leven en de drive leven te creëren in de eenvoud of complexiteit dat ik als leven in mijn macht heb te kunnen creëren voor en als allen als één.

Één promotie, Veel reacties [Dag 263] Één promotie, Veel reacties [Dag 263] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 1/29/2016 Rating: 5