Ik hou mezelf in de gaten! [Dag 262]

Toen ik vanmorgen uit bed kwam en achter de computer ging zitten viel mij op dat ik mezelf verander in het moment dat ik wat moet gaan lezen. Als het ware voelde ik mijn attentie dat eerst lager gelegen zat in mijn body, naar mijn hoofd brengen en voelde al de weerstand in en als dat moment.

De weerstand had te maken dat ik direct mijn lichaam in een stressende positie bracht of in iedergeval 'het moeten begrijpen' wat ik las bracht spanning met zich mee. Ik probeerde mezelf zolang mogelijk in het 'natuurlijk waakstadium' te houden van mezelf, maar zodra de gedachten zich begonnen te versnellen, zodra ik mezelf begon te shapen lukte dit me niet.

Gedurende de dag bracht mijn attentie vaker terug naar mijn lichaam, maar merkte een moeilijkheid op tijdens het 'zijn'. Ik kon namelijk niet meer 'zijn', ik was reeds bezig met mezelf klaar te maken voor het werk en op het werk zorgde ik ervoor dat ik functioneerde. Ik zie dan ook dat ik dit gecreerd heb met als idee dat ik zo beter functioneer.

Het grappige was, althans grappig, was dat ik een opkomende energie ervoer in de linkerzijde van mezelf dat ik daar niet wil hebben. Alles wat qua energie 'boven' bij mijn borst gaat komen vind ik eng. Ik zag een plaatje voor me waarbij ik mijn hart visualiseerde dat aangetast werd door mezelf als deze stressoren en toen ik mezelf vergaf in en als dat plaatje, werd de druk dragelijk.

Tijdens het schrijven van dit stuk voel ik weer deze energie opkomen en ik zie dat ik met een streng oog ernaar kijk van binnen. Waarbij ik als het ware zeg: Don't you fucking DARE!! En op die manier probeer ik mijn energiën in het gareel te houden.

Want dat ik eigenlijk wat ik dagelijks zie van mezelf en mijn proces. Ik probeer alles in het gareel te houden. Dit mag wel, dit mag niet, dit is energie, dit is oké, dit is niet oké, ik moet zus of zo doen. Nu is de moeilijkheidsgraad eigenlijk om wanneer je dit onder controle hebt, weer te gaan leven. Dat is eigenlijk ook een van de verwijten die mensen vaak te horen krijgen wanneer ze beginnen met het proces van het lopen naar het leven. Je wordt vlak, streng, niet levendig, een robot. En dat heeft alles te maken met het feit dat je eerst van iets een systeem maakt in jezelf, en daarna jezelf gaat ontwikkelen omdat systeem los te laten, maar wel alles wat je hebt geleerd in en als dat systeem brengt naar een expressie.

Ik ben veel minder rigide geworden over de tijd heen en dat heeft alles te maken dat ik meer en meer van mezelf heb weten te vertalen naar een uiting waar ik oké mee ben. En er zijn nog zoveel dingen waar ik niet oké mee ben, maar het is zoals het is, vergeven en leren.

Nu zijn er twee dingen die voor mij bepalend zijn in dit blog: Het feit dat ik de energie lager wil houden in mijn lichaam dan mijn borst. En het woord Oké.

Ik wil hier mee over schrijven, want er zit nogal wat historie aan vast.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat het not done is om na het schrijven van een stuk door te gaan met een ander stuk omdat het dan niet af lijkt/omdat ik vind dat het niet zo hoort en mezelf aan mijn eigen regels wil houden zonder te kunnen zeggen wat het precies is wat het zo bezwaarlijk maakt in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om bezwaar aan te tekenen bij mezelf wanneer ik wil vervolgen in een volgend blog over een onderwerp waar ik over wil schrijven en mezelf verwijt niet te kijken naar de dingen die ik hier al beschreven heb en waar ik nog faalacties/onvolkomenheden in kan vinden om mezelf op te corrigeren en te verwijten.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het verwijten van mezelf in en als het schrijven en mijn schrijven tegen mezelf te gebruiken om mezelf tegen een muur te drukken en te dwingen te veranderen door een energetische waarde die ik heb toegekend aan dingen en het inzien dat er waardevolle punten zijn die ik kan aanpakken, of zou moeten aanpakken, maar de prioriteit leg bij iets anders, en hierdoor angst creeer dat ik iets waarin ik mezelf heb kunnen supporten voorbij heb laten gaan.

Wanneer en als ik mezelf zie klagen bij mezelf dat ik mezelf niet support omdat ik andere dingen wil schrijven of belichten, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer door het verwijten van mezelf dat ik mezelf niet support ik mezelf niet support, want in en als het schrijven van het andere stuk in en als de support vanmezelf, support ik mezelf en dat is waarom ik schrijf.
Ik hou mezelf in de gaten! [Dag 262] Ik hou mezelf in de gaten! [Dag 262] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 1/27/2016 Rating: 5