Waarom ik overstap van Xbox One naar Playstation 4 [Dag 260]


Een paar dagen geleden heb ik besloten over te gaan stappen van de Xbox One naar de Playstation 4. Nu voel ik hier enig conflict is, maar waarom? Sta ik er niet achter? Heeft het te maken met het geld? Of wellicht toch iets anders?

In de tijd der titanen (Xbox360 VS PS3) heb ik besloten om een Playstation 3 te kopen. Ik wist dat de meerderheid van de mensen waar ik mee omging en spelletjes speelde een Xbox360 hadden. Mijn besluit rondom het kopen van de Playstation 3 was onaantastbaar. Hardware-gewijs was deze superieur aan de Xbox 360 wat inhield dat deze uiteindelijk sneller kon zijn, doordat hij dingen beter kon verwerken.

De Playstation 3 heeft echter nooit deze superioriteit kunnen waarmaken. De chip-structuur bleek te complex voor de spelletjes makers, waardoor nooit deze potentie eruit heeft kunnen komen. Ik had hoop, maar helaas heeft dit zich niet in de realiteit kunnen manifesteren. De wijze les die hieruit getrokken kon worden was, dat ondanks er potentieel bestond dat wanneer te toepassing in de echte wereld te wensen overlaat het nooit de verwachte potentie kan waarmaken.

Dit heeft wat emoties bij me veroorzaakt, omdat ik toch erg teleurgesteld ben geweest in de Playstation 3 omdat het de verwachtingen niet waar heeft kunnen maken.

Tegelijkertijd heeft het alternatief (de xbox360) de populariteitstest gewonnen bij de toenmalige vrienden waar ik mee omging. Ik vond het jammer dat ik geen spelletje online met hun kon spelen. Ik voelde me minder verbonden met hen, door het verkiezen van de superioriteit van de PS3 boven de connectiviteit met mijn vrienden. Ik wilde graag deze dingen wel met hun kunnen delen, maar om nu een xbox360 te halen ging me te ver.

Ik had verwacht dat zij uiteindelijk de verkeerde keuze hadden gemaakt qua console en dat ze zouden zeggen: Oh Ray, echt kut man, had ik maar een PS3 gekocht. Maar zelfs nadat deze consoles geteisterd werden door de Ring of Death, schafte ze weer een nieuwe Xbox aan, terwijl mijn PS3 het gewoon nog deed. Ik begrijp de keuze niet om een apparaat te kopen dat niet meegaat voor het leven. Met die gedachte had ik de PS3 gekocht, om met mij te zijn, voor de rest van mijn leven.

Nu de nieuwe generatie gekomen is en ik mij neergelegd heb bij de strijd tussen connectiviteit of afwijkende keuzes maken, heb ik gekozen voor de connectiviteit. Ik had een Xbox One aangeschaft, wetende dat een deel van mijn vrienden een Xbox One hebben gekocht en een deel de Playstation 4. Ondanks de Playstation 4 erg aantrekkelijk was om te kopen, was de zure smaak van de Playstation 3 nog te proeven. Bij aanschaf hoorde ik verheugde stemmen dat IK overstag gegaan was en gekozen had voor een Xbox one. Ik was door de tijd wel gewend geraakt dat de online gameplay van de Xbox wel beter was dan die van de Playstation. En gezien ik spelletjes wil spelen voor mijn plezier MET anderen als het kan, verkoos ik dus de connectiviteit boven Aziatische gevoel dat zou kiezen voor de Playstation.

Uiteindelijk kocht ik een spel dat we altijd speelde bij iemand thuis. Niet dezelfde versie maar de opvolger ervan. De gameplay was verbeterd en speelde fijner en waarom zou ik een spel kopen die oud is, terwijl nieuwer en beter op de markt is? Na een aantal weken nam ik het spel mee om te spelen met zijn anderen, maar bleek dat er geen animo was. "Nee het installeren duurt te lang", "Nee dan ben ik mijn instellingen kwijt". Van één persoon wist ik wel dat die de nieuwe game ook graag wilde spelen, Van een ander persoon wist ik dat hij de gezelligheid verkoos wetende dat hij het spel uiteindelijk ook zou masteren, echter de reactie van de persoon in kwestie had ik niet verwacht.

Ik legde me neer dat die avond geen beroep gedaan zou worden op dit spel, maar liet het spel achter zodat deze geinstalleerd kon worden. Een tijdje later informeerde ik nog of het spel al geinstalleerd was. Nee. We maakte er een geintje over op de app en ik zei tegen diegene die het als enige echt tegenstemde, dat hij groenlicht moest geven. Echter het bleek dat hij dit echt niet wilde, en toen was mijn maat vol. Ik had min of  meer het spel gekocht voor ons, maar zonder begrijpbare reden bleven we steken bij een oud spel, door de beperking van één persoon.

Nu zegt het ratio in mij, dat ook IK mijn zin wil doordrijven, omdat ik persé de nieuwere versie wil spelen en dat klopt ook ergens wel. Niet dat ik persé mijn zin wil doordrijven, om DAT spel te spelen, maar wel dat de beperking opgelegd wordt door één persoon, die automatisch een stem krijgt van een ander persoon uit ons gezelschap. En ik heb geen zin om stampij te maken over zo'n stom spel, maar het maakt me wel boos en teleurgesteld.

Ik heb dan ook besloten om mijn Xbox One te gaan verkopen en een Playstation 4 te kopen, zodat ik tegen vrienden kan spelen en collega's die wel eens een spelletje willen spelen. Dit lijkt me leuk en gezellig, en gezien ik toch alleen Xbox speel bij een ander is het voor mij de betere keuze. Daarnaast komt de remake van Final Fantasy 7 op de Playstation 4 en kijk ik heel erg uit om deze master piece weer eens te spelen. Daarbij moet ik toegeven dat dit niet geheel energieloos is.

Ik visualiseer me het moment dat ik vertel of moet vertellen dat ik mijn Xbox One heb verkocht en dat de reden daarvan is dat ik eigenlijk kwaad ben dat we PES2016 niet gingen spelen. Ik visualiseer me reacties van ongeloof en ook een zekere kwaadheid dat hij/zij de reden is dat ik overgestapt ben naar een ander platform. Het gevoel dat ik erbij krijg is dat van 'spite'. Op deze manier wil ik hem/hen terugpakken en als het ware ook mezelf weer herpak als dat gevoel van zelf-respect dat ik voor mezelf moet hebben. Het gaat mij namelijk niet om het feit dat we het spel niet spelen zoals ik al zei, maar gevoelsmatig gaat het om de beinvloeding waar ik aan toegegeven heb en mezelf niets brengt of gebracht heeft anders dan dit inzicht.

Ik zie daarom ook in dat deze situatie dus ook zelf gecreerd is, om oog in oog te komen te staan met mezelf. En in plaats daarvan de situatie om te dopen tot een gift aan mezelf ipv dit gevoelsmatig te doen om hen/hem terug te pakken.

Oplossing Self-Reward vanuit een fysiek perspectief en niet vanuit een energie-fix



Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het leven van de teleurstellingen in de PS3 en dit met mij te dragen en mijn keuzes te beïnvloeden.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om boos te zijn dat ik een playstation 3 heb gekocht welke mijn verwachtingen niet waar heeft kunnen maken.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om boos te zijn op mezelf en mezelf te veroordelen voor het deelnemen in de assumpties en schetsen van de fabrikant welke een vooruitgang projecteerde waarin ik graag had willen geloven en had willen omarmen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om schuld neer te leggen bij Sony voor het uit laten blijven van de doorbraak welke geschetst werd en hen te veroordelen voor het misleiden van mijzelf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om kwaad te worden en de spelletjesfabrikanten te veroordelen voor het niet waarmaken van de potentie van de playstation 3 en hen onkundigheid kwalijk te nemen waardoor de playstation 3 niet heeft kunnen waarmaken als wat het potentie ervan heeft beloofd.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om kwaad te zijn dat de potentie van de playstation 3 nooit bereikt is en dit mijn gevoelens en verlangen om apparaten te bezitten die superieur zijn aan anderen niet heeft kunnen beantwoorden en dit de keuze om een playstation 3 te kopen in een ander daglicht stelt.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf bedrogen te voelen door het kopen van de playstation 3 vanwege de achteraf ontbrekende backward-compatibility met oudere games door de hardware revisie welke is toegevoegd en ik onbedoeld het verkeerde model heb gekocht wat mij kwaad heeft gemaakt en teleurgestelling heeft gebracht en mijn keuze voor de playstation 3 heeft aangetast.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan kwaad te zijn op Sony voor het uitgeven van hardware dat de beloften niet waarmaakt en uiteindelijk een inferieur product neergezet heeft wat ik hen kwalijk genomen heb omdat ze hiermee mijn gevoel van onomstotelijke keuzes en het doen van gedegen en wel overwogen keuzes heeft aangetast

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan de situatie zoals die is de schuld te geven voor de gevoelens en emoties en gedachten die ik heb ervaren en heb gecreerd door het nemen van een onomstotelijke keuze welke achteraf gezien de slechtere keuze of niet betere keuze is geweest en ik de tijd om te investeren in het doen/creeren van een onomstotelijke keuze in en als mezelf niet meer kan rechtvaardigen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan de situatie te bagataliseren en te doen alsof ik niet een slechte keuze gemaakt heb, door het begrijpen van de situatie van Sony, door het begrijpen van de situatie van de spelletjes fabrikanten, maar te negeren wat voor een effect dit gehad heeft in en als mij en vergeten dat begrip van een situatie niet leidt tot innerlijke alliantie/goedkeuring of rechtvaardiging of acceptatie, maar dat de oorlog in en als mezelf nog steeds bestaande is welke mij zou beinvloeden in de toekomst en altijd zal blijven bestaan/heersen, als ik mijn innerlijke ellende geen richting geef maar laat bestaan zoals die is, echter verborgen onder een deken dat ik noem begrip, wat gelijk staat aan het bed in mijn slaapkamer waar ik als kind alle rotzooi onder gooide, zodat dit uit het zicht verdween, maar niet s te maken heeft met het werkelijk verwerken/het opruimen/het verzorgen van jezelf op een niveau die er ogenschijnlijk niet toe doet, omdat het uit het zicht is maar altijd aanwezig zou zijn om verdere keuzes die je maakt of kan maken te beïnvloeden

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan spijt te leven in relatie tot mijn keuze voor het verkiezen van de playstation 3 dat ik als ervaring leef mij te beinvloeden in het moment en toekomstige keuzes, daar ik geen andere manier zie om mijn teleurstelling nog anders vorm te geven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het leven in de emotie van spijt en teleurstelling in relatie tot mijn keuze voor een playstation 3 in en als de interne prognose dat een xbox360 beter uiteindelijk mijn behoeften had kunnen vervullen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om opzettelijk te kiezen voor een PS3 en niet voor de Xbox360, ondanks ik wist dat ik op connectiviteit zou inleveren met mijn vrienden, en ik me in mijn hoofd gelukkiger zou wanen na verloop van tijd dan ik mezelf zag met een Xbox360, en dit mezelf kwalijk te nemen door de teleurstelling die de PS3 in mijn leven heeft gebracht of mee heeft geconfronteerd.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van plaatjes/scenario's in mijn hoofd, waarbij ik mijn vrienden mijn keuze zag verheerlijken en me zouden prijzen voor mijn keuze en ik mezelf trots en onomstotelijk gevestigd zag als de man die de verstandigste keuze maakte en ik een rust kon vinden in het toch opzettelijk verkiezen van mijn eigen beoordeling ondanks de druk van buitenaf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van schaamte in mezelf voor mezelf voor het verkiezen van mijn keuze en vertrouwen op de potentie van de playstation 3 en plaatjes te zien in mijn hoofd waarbij mijn vrienden mij veroordelen en uitmaken voor sukkel en mij uitlachen voor het maken van de keuze om toch los te gaan staan van de groep die zo populair is.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan een reactie vast te houden naar de keuzes die anderen nemen welke voor mijn inzichten niet te rijmen zijn met betrekking tot duurzaamheid en feel voor verfijnde en vooruitstrevende techniek en mijn reacties intact te laten met betrekking tot consumerende geesten die geen indruk hebben van zelfbehoud en verduurzaming voor de langere termijn.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het creeren van positieve gevoelens bij het horen van de verheugenis van mijn omgeving voor het kopen van de Xbox One.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het idee dat ik als aziaat meer gevoel moet hebben met de aziatische Playstation dan de westerse Xbox.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van gevoelens van inschikking en onderdanigheid voor het verkiezen van de Xbox one boven de Playstation 4 en me heb laten leiden door anderen en hun ideeen, zonder echt zelf hier de waarde aan te hangen en mezelf te veroordelen als een klootloos persoon, omdat ik diep in mezelf weet dat ik de Xbox One gekozen heb om meer acceptatie te verkrijgen bij mijn vrienden/kennissen door mij niet af te scheiden van de menigte.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een reactie dat J. PES2016 niet wilde spelen met smoesjes die achteraf niet waar bleken te zijn.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een reactie naar J. en hem te veroordelen op zijn beperkende en conservatieve houding.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een reactie naar J. en eigenlijk kwaad te zijn op hem omdat dit de tweede keer is dat ik me door hem genaaid voel.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het vasthouden van de teleurstelling in J. dat hij mij de uitslag van een voetbal wedstrijd heeft laten zien, terwijl ik er alles aan gedaan had om die dag de uitslag niet te horen, zodat ik de wedstrijd met leuke spanning achteraf kon kijken, wat verpest werd door J. terwijl ik vooraangekondigd had dat ik het niet wilde weten en hij dit toch zo op een sneaky manier aan me liet zien wat de uitslag was.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het creeren van teleurstelling in J, omdat hij een van de hoofd redenen was om een Xbox One te halen en ik nul keer met hem online iets heb kunnen spelen en hierdoor het halen van de Xbox One nul toegevoegde waarde heeft gehad in mijn leven, noch het spel dat ik gehaald heb voor ons om te spelen als groep waardoor ik dit gevoel van connectiviteit welke ik ervaar als positief, kwijt ben geraakt.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan dat ik J. wil terugpakken door de Xbox te verkopen en hem te willen verwijten dat hij de reden is dat ik dat gedaan heb en hem gevoelsmatig een schuldgevoel te willen geven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan voor het veroordelen van mezelf dat ik iemand wilde teugpakken en dit te veroordelen als kinderachtig en zielig, zonder in te zien dat de gift die geboren is het enige is dat werkelijk telt en meegenomen zou worden in mijn leven.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat door de houding van J. ik oog in oog ben komen te staan met wie ik ben en mijn verlies van eigenwaarde en zelfrespect dat ik heb geaccepteerd omwille van goedkeuring en samenhorigheid bij een groep waarmee ik mij het dichtste mee identificeer of mee vergelijk.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat ik mijn kracht terug heb willen pakken door iemand te kakken te zetten, zonder in te zien dat ik hiermee juist aangeef dat ik mijn kracht heb weggegeven als wie ik ben en mezelf heb laten definieren en mijn acties heb laten definieren door anderen, en doordat ik dit weet, een schuldconstruct te benaderen in mezelf waarbij ik schuld wil geven aan dingen/mensen, ipv te zien dat ik mezelf schuldig gemaakt heb aan het verliezen van mezelf.

Wordt vervolgd.
Waarom ik overstap van Xbox One naar Playstation 4 [Dag 260] Waarom ik overstap van Xbox One naar Playstation 4 [Dag 260] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 1/14/2016 Rating: 5