Op naar de top! of niet... [Dag 264]

Het is nu het einde van de maand en ik heb nog geen enkel blog geschreven. Ik voel me opgelaten, omdat ik mezelf niet gehouden heb aan mijn commitments.

Als ik kijk naar mijn interne ervaring en de angst die er speelt is dat dingen mij kwalijk genomen worden. 'Ik had moeten...' Ik projecteer dit als mensenogen die mij veroordelen, maar ik weet dat ik dit zelf ben. Ik veroordeel mezelf: Ik had moeten schrijven. Ik had moeten investeren. Ik had mijn aanwezigheid meer moeten laten blijken. Ik had mezelf moeten delen.

Nu zijn er een tal van 'redenen' waarom dit niet gebeurd is, maar geen van deze redenen vind ik zelf ECHT de reden die dit allemaal oké maakt. Er is geen excuus voor.

En het liefst sluit ik gewoon weer deze post af tot het moment dat ik weer 'zin' heb om over iets te schrijven, maar dit is een langlopend patroon. Je kunt dit ook zien aan het feit dat er steeds veel posts aan het einde van de maand komen: 'Fuck ik moet nog een heleboel delen!'.

Ik zie en realiseer dat dit een zelf-commitment is die ik belangrijk vind en welke ik mezelf op veroordeel als ik niet doe wat ik zou moeten doen. Een zelf-opgelegde taak -laten we dat niet vergeten-

Als ik kijk naar hoe mij dit doet bewegen: Er is dit gevoel van dat ik mezelf iets kwalijk neem, ik voel een boosheid en een soort van urgentie/daadkracht in mij opkomen, hier handel ik dan naar en schrijf mijn blogs. Een beweging van mezelf dus door energie en niet vanuit mezelf.

En ik ken deze plek... Ik heb hier al zo vaak gestaan. Ik zie dit zelf dan ook niet als een 'probleem' in die zin dat het iets is wat ik onacceptabel vind, in tegenstelling juist, ik vind het acceptabel dat ik dit voel, dat ik dit denk, en dat ik me beweeg in en als deze energie. Ik win hier iets mee, dus ondanks ik het echt voel als een emotie, voelt deze emotie aan als een gewin. Want door te handelen naar deze emotie bereik ik dingen, dingen die ik niet anders bereikt had ZONDER deze emotie. Want ik dat is eigenlijk ook de reden dat ik zo streng ben voor mezelf. Zonder emotie bereik ik weinig qua gevoel.

Als ik dan ook naar mijn persoonlijk proces kijk over de gehele linie heeft het alles te maken met 'iets te bereiken' in en als het besef dat ik als wezen niet hier in en als mijn volledig potentie handel wat zich kan spiegelen aan een wereld waarin werkelijk fundamenteel niets bereikt is.

Het is een onvrede dat in mij de boventoon heeft. En ik verviel net even in gedachten waarbij ik keek naar dingen die ik bewaarde als fysieke spullen die dienen als herinneringen waarbij ik terugkijk naar 'wat ik heb bereikt' of ooit had bereikt. Ik zie en realiseer me dat ik mezelf definieer naar wat ik bereik. Het is een mind/ego-construct en iedereen heeft hiermee te kampen. En door dit nooit te transcenderen zie je de werkelijke staat van de wereld. Collectief niets noemenswaardig bereikt. Want wat 'IK' bereik heeft helemaal niets praktisch te maken met wat 'bereiken' werkelijke is.

Bereiken is in welke hoedanigheid jouw acties, jouw leven, jouw zijn, een bereik heeft in deze wereld. Van je stront tot je woorden. Al jouw acties in daad, schrift en programmering.

Het is dus geen bereiken als in 'de hoogte', maar bereiken als in 'de breedte'.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken en te participeren in het gevoel dat ik iets moet bereiken in de hoogte en niet te realiseren dat ik snak naar in mezelf naar het bereiken in de breedte.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan er vanuit te gaan dat het gevoel dat ik ervaar om iets te bereiken mij helpt, zonder in te zien dat dit een bereiken betreft als ego/mind-construct ipv bereiken in de breedte en dus de fysieke wereld.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat naar mate ik minder mensen om me heen heb gekregen, minder vrienden heb over gehouden door de jaren dat ik hiermee ook intern dit gevoeld heb als een gemis van bereik en hierdoor ondanks ik beter en levenswaardiger persoon ben geworden, terugkijk in en als gedachte naar de periode dat ik minder levenswaardiger was echter een veel groter bereik had.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan dat het bereik van mezelf nooit achter me ligt maar altijd hier en vandaag, want dat wat was kan ik nooit herleven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het geloof dat ik meer kan bereiken als ik gister en voorheen vasthoudt dan elke dag te leven als een nieuwe dag, een nieuw leven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan te denken dat als ik het leven dat was loslaat, mijn lichaam mij zal loslaten.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat ik discontent moet zijn vanwege wie ik was in het verleden, zonder in te zien dat elke dag een nieuw leven is, en elke dag ook mijn laatste kan en dat mij bekommeren om het verleden in werkelijkheid zelf-sabotage is waardoor mijn bereik elke dag wordt verkort door vermoeidheid.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat ik gevoelig ben geworden voor het idee van het bereiken van de top uit onvrede over mijzelf als mijn bereik in de breedte, zonder in te zien dat ik mezelf beperkt heb in en als dit idee, daar ik zie dat mijn bereik in de breedte veel groter is dan ik me heb gerealiseerd en ik meer kan bereiken dan wanneer mijn focus ligt op mijn eigenlijke persoonlijke top.

Wanneer en als ik mezelf in en als het gevoel ervaar dat ik iets moet bereiken stop ik mezelf en adem ik ik zie en realiseer dat mijn bereik zoals ik dat gepersonifieerd heb gebaseerd is op gevoel op ego op idee en niets te maken heeft met praktisch hier zijn en het bereik van mezelf in de breedte.

Wanneer en als ik mezelf klote voel en boos en opgelaten voel wanneer ik kijk naar het verleden en zie wat ik potentieel bereikt had kunnen hebben als individu maar niet heb gemanifesteerd, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat ook dit, het reflecteren op mijn verleden in en als gevoel, compensatiegedrag uitlokt en mijn bereik in en als de dag verkort door gebruik te maken van energie constructs en hierdoor contraproductief ben van hetgeen dat in in den beginsel heb willen manifesteren.


Op naar de top! of niet... [Dag 264] Op naar de top! of niet... [Dag 264] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 2/28/2016 Rating: 5