Auto trips van Terror [Dag 279]

Dagelijks in de auto op de heenreis naar mijn bestemming voel ik me een periode niet zo prettig. Dit komt ongeveer na zo'n vijftien minuten rijden. Ik voel dat ik me verder aan het prepareren ben voor de dag. Stabiliteit! Leuk zijn! Enthousiast zijn! Open zijn! Niet veroordelend zijn! Niet chagrijnig zijn! etc etc etc. Ik projecteer potentiële reacties van mezelf naar anderen, maar projecteer ook potentiële reacties naar mij, waar ik dan weer potentieel op kan reageren.  Ik vergeef mezelf en op de plaats van bestemming, moet ik maar zo goed mogelijk omgaan met alles wat de dag mij gaat brengen.
Dan dagelijks in de auto op de terugweg voel ik me onprettig. Ik ben dan moe, mijn adem zit hoog, mijn buikspieren doen pijn van de gespannenheid en doe steeds pogingen om mezelf weer 'relax' te krijgen. En elke dag kom ik thuis.. uitgeput om de avond nog wat te doen, want in mezelf heb ik hard gewerkt om me door de terugreis heen te slaan. Thuis eenmaal aangekomen, probeer ik mezelf nog meer werk op te leggen van dingen waarvan ik vind dat ik ze moet doen, van dingen waaraan ik me gecommitteerd heb, of dingen waarvan gecommitment verwacht wordt.

Vandaag zat ik in de auto op de terugreis en luisterde ondertussen naar de Social Anxiety serie van de Atlanteans. En uiteraard zag ik wel dat heel veel van wat ik net beschreven heb te maken heeft met deze zenuw-achtigheid. Ik herken het al heel lang, maar eerlijk gezegd... Ik voelde me machteloos.

Geen moment is het in me opgekomen om alles wat er nu daadwerkelijk door mijn hoofd gaat en wat ik allemaal doe om mijzelf richting te geven, nogmaals s avonds eens uit te schrijven en te onderzoeken. Terwijl dit al jaren aan de gang is. Ik gooide het altijd op het werk. Ik gooide het altijd op vermoeidheid. Vanavond maar vroeg slapen, dan is het morgen beter... En de ene avond lukt dat wel, en de andere keer niet. Maar het lag altijd volgens mijn 'ervaring' daaraan. "Hoe ik wakker word bepaald mijn dag" "Hoe ik naar bed ga bepaald mijn dag". En tuurlijk, ik erken dat als ik uitgerust ben dat ik dit minder tot niet heb... Maar ik heb nooit erkend dat er misschien wel een proces hierin voor mij in zat. Ik facete het gewoon, elkaar dag weer.. Ik ben er nog.. Ik doe mijn best.. misschien is het ooit wel eens weg..

Maar vermoeid kom ik elke dag tot de conclusie.. het is er niet beter, maar ook niet slechter op geworden.. Dus dat is goed!! Zo houdt ik mezelf in deze vicieuze spiraal van zelfverloochening. Ik kan hier meer aan doen, maar heb het nooit echt overwogen.


Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om het stom te vinden van mezelf dat ik deze ervaringen nooit verder in schrift heb uitgelegd en gekeken heb in detail wat ik er aan kan doen om dit richting te geven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet ingezien te hebben dat ik alleen heb gekeken naar de consequenties van de ervaringen - de dagelijkse vermoeidheid en anticipaties - maar niet de bron te bekijken van deze ellende die mee maak.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet gezien te hebben dat ik zie als inherent aan mijn angst verleden en hierdoor machteloos sta in deze situaties en dit dusdanig te geloven dat ik er geen vraagtekens meer heb bijgezet.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat de ervaringen zijn gekomen door mijn drugsverleden en doordat ik mijn verleden niet kan wissen, ik dit altijd als deze ervaringen met mij mee moet dragen als consequenties daarvan.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan in te zien dat de weerstand in dergelijke momenten naar mezelf en naar mijn leven, mijn toekomst als verleden, zo hevig is dat ik in mezelf jammer, klaag, en mok, maar naar de buitenwereld enkel uit dat ik druk ben of vermoeid of slaperig.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan mezelf te ergeren aan mensen die aandacht aan mij vragen of potentieel aandacht aan mij kunnen vragen op momenten dat ik bezig ben met mezelf of nog bezig ben met de verwerking van al mijn ervaringen zodat ik de volgende dag weer met frisse moed kan beginnen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om de ervaring te leven en te onderschrijven dat ik met rust gelaten wil worden, omdat ikzelf als de mind al zoveel aandacht van mezelf opeis, dat er geen ruimte om mijn aandacht te verdelen of te schenken aan anderen en mezelf veroordeel dat ik zoveel aandacht geef of heb gegeven aan mijn mind, dat ik niet te puf op kan brengen om de aandacht te schenken aan mezelf als de oplossing / process en dus mijn toekomst.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om roken de schuld te geven van de spanning die ik ervaar in mezelf in de auto en totaal te negeren dat er veel spanning in en als mij door de dag heen is waardoor ik iets direct de schuld wil geven om af te kunnen zijn van mijn symptomen, zonder praktisch te overwegen dat het een persoonlijke ergernis is dat ik dagelijks ook leef en hierdoor het als verwantheid heeft dat het elke dag aanwezig is, maar niet direct de veroorzaker zou zijn van wat ik ervaar en moet doorstaan.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om deze ervaringen van het vervelend voelen te zien als een gegeven, als iets dat er sowieso aan gaat komen als ik ergens vandaan kom, het zij werk, hetzij vrienden dat ik niet vrij ben in mijn hoofd en mijn aandacht al weggeslurpt wordt meer en meer waardoor ik intern vanaf het moment dat ik opsta en naar bed ga aan het mopperen ben.

Wanneer en als ik merk dat ik vermoeid ben na het werk en niet mezelf even 5 minuten pauze wil geven voor ik wegrijd uit angst voor de file of te laat thuis komen, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat even ontstressen dmv het ademhalen en even mijn ogen te sluiten mij kan helpen om even de molen der gespannenheid te onderbreken, wat mij kan assisteren op de weg terug.

Wanneer en als ik zie dat ik mezelf in spanning hou of zelfs  breng voor de auto rit waarin ik vermoeid ben van een dag werken en input en het in karakter zijn, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat het in karakter zijn veel spanning geeft en mezelf vermoeid maakt en dat ik ondanks mijn inzichten zie dat dit niet nodig is kennelijk nog steeds ervan overtuigd ben dat het niet anders kan en door het gemopper op mezelf mezelf extra vermoeid maak.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een geërgerde reactie in mezelf wanneer ik me verbeeld dat mensen zich ergeren aan mij en mijn uitingen dat ik druk ben, moe ben, of geen zin heb, en mezelf onbegrepen voel door de extra nadruk dat er dan gelegd wordt op het feit dat ik niet daar ben als ontspannenheid en leukigheid als ik van mezelf zou willen en ook eigenlijk van mezelf verlang.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan in te zien dat ik dingen van mezelf verlang die niet te vereenvoudigen zijn met de realiteit zoals die nu is, en dat ik door mezelf te veroordelen op de dingen die ik van mezelf verlang maar niet doe of gemanifesteerd heb mezelf nog strenger behandel als hoe deze wereld nu al in elkaar steekt en hierdoor onbewust meehelp aan een strenger en onrechtvaardig bestaan.

Wanneer en als ik mezelf in gedachten zie waarbij ik meer van mezelf verlang dan ik op dat moment praktisch aan mezelf kan geven of kan manifesteren en mezelf daarop veroordeel, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat het streng zijn voor mezelf voortkomt uit het idee dat deze strengheid naar mezelf werkt, en dat ik het toenemende gemopper in mezelf wel verder zou kunnen onderdrukken, en daarbij te zien en te realiseren dat onderdrukking van mezelf nooit de oplossing is maar wel een werkelijke oplossing vraagt.
Auto trips van Terror [Dag 279] Auto trips van Terror [Dag 279] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 6/08/2016 Rating: 5