Ik 'wil' of wil 'ik' [Dag 281]

Gister op weg naar mijn tweede bioresonantie sessie zat ik in de auto te tobben over mijn wil. Ik functioneer vele malen beter in de maatschappij en mijn werkethiek is ook erg veranderd naar meer zoals ik mezelf ook zie als optimaal functioneren. Er is alleen één ding waar ik steeds meer moeite mee heb gekregen en dat is het schrijven en actief werken aan mijn proces.


En ik heb vele excusen waarom ik dat toesta, maar geen enkel excuus geeft me ook daadwerkelijk berusting in voor wat ik toesta. Het herhaaldelijk zien van dit gebrek aan 'wil' demotiveert me steeds verder. "Ik kan dit niet langer volhouden" is wat ik tegen mezelf zeg.

Een van de dingen waar ik mee worstel is 'tijd'. En het valt me op dat ik soms weer teveel in mijn 'energie'/'geest' verblijf dat daadwerkelijk hier te zijn. Hierdoor heb ik geen rust, want het is bijv. nu 10:46 in de ochtend, terwijl in mijn mind stond ik op 'stand-by' om te gaan douchen, om op tijd te komen op het werk, om daadwerkelijk te werken, om te praten met mensen, om de werkdag vol te houden, om moe naar huis te rijden, om op de bank te ploffen, me te frustreren dat ik niet ga schrijven of alweer te snel moet gaan slapen, mensen nog aandacht moet geven, om vervolgens weer op bed te belanden en die zelfde programmering weer te gaan volgen. Terwijl ik nu nog dik een uur heb voordat ik überhaupt moet beginnen aan deze programmering, neemt het van te voren al meer van mijn aandacht weg.

Wat ik in de auto zag van mijn leven en hoe ik nu leef, is hoe geëxternaliseerd ik leef. 99% rekening houden met alles buiten mij en misschien maar 1% met de daadwerkelijke zelf.

Ik zie een patroon zich ontvouwen, waarbij ik zie dat ik dit al in meerdere fase heb gezien, maar dat de periodes zich afwisselen. Polariteit.

Wat zich direct triggert was een mentale projectie waarbij ik functioneer in de buitenwereld, en dat ik ondertussen mijn persoonlijke proces actief loop, zodat ik optimaal functioneer, alleen de verbazing/weet van hoe dingen zijn werd daarin wel geopenbaard. De weerstand, de suppressies die ik ben gaan accepteren op persoonlijk vlak is dermate groot of impact vol op mijn leven dat ik mezelf in mijn lichaam/met mijn lichaam zag worstelen. Waarbij het lijkt alsof er een soort van innerwezen zich in mijn lichaam bevind die vecht om eruit te komen, en in gevecht is met al mijn spieren/lichaam en zich naar de buiten wereld worstelt. Alsof het één of andere zieke anime is en mijn lichaam een soort van cocon is dat dit wezen tegenhoudt.

Dat is de mentale projectie van 'wat ik voel' op een innerlijk vlak.

Deze rusteloosheid, als hoe ik deze mentale projectie eigenlijk ervaar, vraagt naar een oplossing. Ik dien dit 'wezen' -wat feitelijk gewoon een deel is van zelf dat zich wilt uiten- te begrijpen en daarna te kunnen samenlijnen met mijn bestaan.

De overhevelende conclusie die ik in mijn mind daarnet heb getrokken is dat ik een waardeloos persoon ben, ik besta, maar daar is ook alles mee gezegd.


Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om de moeite die ik ervaar met het actief werken aan mezelf en mijn proces te zien als een probleem waar ik geen oplossing voor kan vinden met de huidige invulling van mijn leven en hierdoor op zoek ga naar een andere invulling in mijn leven om mezelf weer te kunnen samenlijnen met het actief werken aan mezelf en mijn proces.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf te veroordelen voor alle excusen die ik heb kunnen bedenken, maar wat mij nooit heeft laten berusten in het feit dat mijn ‘wil’, mijn ‘drive’ niet verenigd is met mijn centrale doen en laten en hierdoor begrip en geduld heb gecreëerd voor mezelf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om veel in mijn mind te participeren op zoek naar berusting en niet te zien dat wat ik meer vond was chaos, meer onderdrukking en meer persoonlijke onvrede over de situatie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat het mij schort aan wil om dingen te bereiken die voor mij persoonlijk belangrijk zijn, en welke nodig zijn om mezelf als een beter en effectiever wezen te manifesteren in samenlijning met het proces dat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mijn vijand te zoeken in het werk dat ik doe, welke tijd van mij vraagt, waarbij ik ook tijd nodig heb voor het uitschrijven en onderzoeken van mijn persoonlijke misère en doordat werk bijdraagt aan het verslinden van deze tijd ik een rebelse houding ervaar naar werk toe en werk te niet te willen doen in mijn leven, zodat ik mezelf kan samenlijnen met datgene dat ik denk nodig te hebben… meer tijd, wat niet het hoofdprobleem is, maar het feit dat ik geen rust erin kan bouwen/creëren – het alles of niets principe – wat mij parten speelt.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf dagelijks voor te bereiden in mijn hoofd om een programmering te bewandelen en niet hier te zijn in en als het idee dat ik mezelf daarmee genoeg confronteer met mijn onvrede over zaken om dan een oplossing daarvoor te vinden, zonder in te zien dat dit zich al jaren parten speelt en ik het gevoel van onmacht daarin de beloop heb gelaten waardoor de situatie nu geworden is zoals die is.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf niet vaker een halt toe te roepen  in de participatie van de mind, omdat wat ik ‘hier’ ervaar, geen zaligmakend gevoel is en mijn werkelijke toestand van stress en onderdrukking naar voren laat komen of meer benadrukt lijkt te worden, terwijl ik zie dat dit altijd is wie ik ben, maar door middel van mindprojecties het heb weten te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf vervelend te voelen en het mezelf kwalijk te nemen dat ik een polair construct ben gaan leven/hanteren, waarbij ik van 99% externalisatie naar 99% internalisatie naar 99% externalisatie loop en hierdoor nooit 100% loop als mezelf in de meest effectieve vorm in en als het idee dat ik dat niet aankan of veel te moeilijk is voor mij.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van de innerlijke projectie dat ik moet vechten en het innerlijke wezen in mij dat zich wilt bevrijden van pijn en verdriet en chaos en zich wilt ontketenen doordat hij onderdrukt wordt verder moet onderdrukken in plaats van dit stuk werkelijk te begrijpen en zich een uiting te geven in en als dit leven mits het kan bijdragen aan een best bestaan voor iedereen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet in gezien te hebben dat ik mezelf als waardeloos zie of bestempel doordat ik luister naar de innerlijke klaagzang van dit deel van zelf dat zich ongehoord voel en zich kracht wilt toe-eigenen door zich superieur te maken uit onvrede en ijzige boosheid en ontevredenheid over de gang van zaken, dat de waardeoordelen een pressie middel zijn om iets voor elkaar te krijgen waarin het ook afhankelijk is van andere(n) en het een spiteful natuur heeft aangenomen als laatste poging om te krijgen wat het wilt = uiting, gehoor, begrip EN inzet.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat er een persoonlijke onvrede heerst in mijn leven waarbij ik mezelf niet volledig voel kunnen inzetten voor doelen die behaald kunnen worden en door de potentie van deze inzet niet te vertalen naar te nemen acties, de onvrede in mij stijgt naar dergelijke hoogten dat ik mijn lichaam verzuur en pijnig om mezelf maar in bedwang te houden.

Ik vergeef mezelf voor het niet toestaan en toelaten van het inzicht dat ik mezelf in bedwang hou en uitingen van mezelf in bedwang hou omdat ik niet onderzocht heb hoe ik mezelf/delen van mijn uitingen effectief kan inzetten, terwijl er een waardige contributie geleverd kan worden als ik het deel van mezelf begrijp en omarm en transformeer naar wat het beste is voor iedereen in en als het principe van gezond verstand.


Ik stel mezelf als doel ontevreden expressies van mezelf te leren begrijpen en te zoeken naar mogelijk heden om mezelf in te zetten evenals deze expressies om te vormen zodat het ingezet kan worden, geleefd kan worden in en als een waardig bestaan of voor het  creëren van een waardig bestaan voor iedereen.

Wanneer en als ik mezelf in gevecht zie met mezelf en expressies en pijnen ervaar in mijn lichaam die ik dan weer verder denk in bedwang te moeten houden, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat het in bedwang houden alleen leidt tot verdere ongenoegen, maar dat ik mezelf moet gunnen de expressies te begrijpen en in te zetten waar het me kan helpen hoe eng/moeilijk dit ook lijkt, wanneer ik de expressies in mijn hoofd zich laat afspelen.

Wanneer en als ik mezelf in gevecht zie met expressies van mezelf welke eng/moeilijk lijken om om te vormen naar inzetbare expressies en hierdoor geen aandacht aan ze wil besteden, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer dat het exclusiveren van deze expressies bijdraagt aan een interne onvrede en rebelliteit in en als mezelf, waardoor ik mezelf als leven het moeilijk maak of zelfs onmogelijk.

Wanneer en als ik mezelf in gevecht zie met fysieke pijnen in mijn rug welke me gewaar maakt dat ik me onderdruk of mezelf niet goed ondersteun, maar slechts massages neem ter ontspanning, stop ik mezelf, ik zie en realiseer dat het tijdelijk verbeteren van mijn fysieke ervaring bijdraagt aan het helpen inzien van een oplossing, maar onderschrijf direct dat als ik niet kijk wat me werkelijk dwars zit, ik nooit van mezelf als vijand afkom.
Ik 'wil' of wil 'ik' [Dag 281] Ik 'wil' of wil 'ik' [Dag 281] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 7/19/2016 Rating: 5