Compensatiegedrag - En nu voel ik me schuldig [Dag 292]

Wow, 2 maanden voorbij zonder het publiceren van posts, maar wel geteld 13 drafts. Ik keek naar mijn lijst en voelde schaamte: 'waarom doe ik niet mijn best?'
Ik wilde het bovenstaand vernoemen om te laten zien dat ik nog steeds hier ben. Ik wil bewijs opvoeren dat ik nog steeds loop. Ik wil laten zien dat ik aanwezig ben, vanwege dit nare gevoel dat ik in en als mezelf huisvest.

Welk nare gevoel? De schaamte? Nee, het is het nare gevoel wat ik indenk te gaan hebben wanneer iemand mij misschien erop zou attenderen dat ik niet voldoende loop/vooruitga en mezelf hierdoor beschuldigt voel van het niet serieus lopen van mijn proces.

Hoe komt dit? Het is hoe ikzelf als mind naar dingen kijk. Als ik mensen een paar maanden niet zie participeren of iets zie publiceren dan twijfel ik aan de oprechtheid van hun proces en hoe ze dat lopen. Ik beoordeel wat ik zie en op basis daarvan vel ik een oordeel. Zonder te weten hoe/wat/waar ze in en als dat moment zijn in hun leven. Er zit een bepaalde dwangmatigheid hierdoor naar mezelf om te voorkomen dat ik niet naar mezelf ga kijken in en als dezelfde veroordeling, but guess what? Too late. It's here.

In eerste instantie keek ik naar de drafts en keek erna hoe ik dit kon 'compenseren'. "Wat nou als ik alles nu de aankomende dagen ga afschrijven en ga publiceren?" Maar ik verkoos het schrijven van een nieuw blog. Net als dat ik al die andere keren het verkoos om een nieuw blog te schrijven, omdat er op dit moment en op die momenten net wat anders speelde. Het moment was er niet meer en ik moest me focussen op wat hier is.

En ondanks er veel gebeurt en ik veel mee maak en aan veel werk in de momenten van het dagelijkse leven, trek ik te weinig tijd uit voor het daadwerkelijk schrijven van mijn proces. In hoeverre heeft dit 'willen compenseren' over de tijd parte gespeeld in mijn proces?

Als ik terugkijk zie ik dit punt elke keer terugkeren en ben veel bezig met het compenseren van mezelf. Maar wat heb ik geleerd over het punt van compensatie? Compensatiegedrag komt vaak tot stand omdat je ergens iets laat liggen en het probeert goed te maken met iets anders. Ik leg voor mezelf daarom hoge latten, om te zorgen dat ik al die 'slechte' dingen van mezelf compenseer. Een foei lelijk spelletje dat ik speel en me bezig houdt zowaar elke dag.

Ik zie het als 'benodigd' om mezelf te compenseren, en dus is dat de positieve dimensie die ik kan aanwijzen, ondanks alle negatieve emoties die ik erin ervaar. En dus moet ik mezelf de vraag stellen... In wat wil ik mezelf compenseren? In wat wil ik me steeds bewijzen voor mezelf? Waar leg ik de lat ultiem hoog steeds mezelf? En uiteraard... Waarom doe ik dat? Ter correctie van wat?

Als ik nu kijk naar mezelf en diep in mijzelf, leef ik de zelf-definitie dat ik een 'slecht mens' ben. Alleen dit al is voldoende om steeds op zoek te gaan naar die compensatie van onszelf in elke mogelijke manier. Het is een soort van directive: Ik ben slecht, dus moet ik mezelf compenseren. En wat die zelf-definitie ooit gecreëerd heeft, is op zichzelf niet eens belangrijk. Want ik moet rekening houden met het feit dat het ook wel eens zo kon zijn, dat het gewoon is. Betekende dat het een programmering is dat ik niet per definitie schuld aan heb als de creërende macht, maar wel als de voortzettende macht en dus het in stand houden van de zelf definitie en de gevolgen ervan.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat ik slecht ben omdat ik steeds aan mezelf twijfel wat ik gebruik als bewijs voering dat ik mezelf dus niet kan vertrouwen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat ik slecht ben en hierdoor mezelf het tegendeel te willen bewijzen alsmede andere mensen zodat ik mezelf kan bevrijden van dit riedeltje.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te zoeken in mezelf naar bewijzen waardoor ik het geval dat ik een slecht persoon ben kan ondersteunen en hierdoor vast hou aan mij ergernissen aan mezelf en de moeilijkheden die ik in en als mijn leven ervaar door het willen compenseren van mezelf in en als mijn eigen definitie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mensen te veroordelen die niet zichtbaar zijn  en hen te verwijten dat ze niets doen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mensen te veroordelen die niet zichtbaar zijn  en in de veronderstelling t ezijn dat ze niet het proces lopen en hierdoor ik nooit de wereld kan meemaken waarin we met zijn allen hadden moeten leven in en als het potentieel van ons allen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet te zien of te zijn vergeten dat ik in en als mezelf reacties heb naar mensen die niets doen en alleen maar bystanders zijn.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet te zien dat ik in en als mezelf dat kind leef dat smekend naar de buitenwereld keek voor hulp als de verlossing uit mijn persoonlijk lijden op school en niemand wat deed.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet te zien dat ik in en als mij hulp vroeg aan mensen om mij heen om op te komen voor me en samen een statement te maken tegen de volwassenen, maar niemand die voldoende gerespecteerd werd door de volwassenen ook opstond en dus alles maar lieten gebeuren.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om een hekel te hebben aan volwassenen omdat zij dachten dat ze alles maar konden maken en alsof zij de baas zijn van/in deze wereld.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat ik in en als mij een statement gemaakt heb dat ik de baas ben over mezelf en te laten zien dat ik meer ben dan al die volwassenen bij elkaar, wat in feite neer komt dat ik de baas ben over iedereen en hierdoor een goed mens wil zijn ter voorkoming van leed.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat ik de baas moet zijn om te zorgen voor een vredelievende en leuke wereld en mezelf hierdoor te hebben geprogrammeerd op basis van mijn reacties en de after effects nog steeds hier te lopen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om de baas te spelen over anderen en deze rebelse mentaliteit te zien als wie ik ben.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet te zien dat ik in crisis ben met mijn eigen programmering en wat hier is, daar ik zie dat ik helemaal niet de baas ben en minder macht/kracht heb om dingen te veranderen dan ik in eerste instantie dacht te hebben in en als het kijken in mijn mind naar de wereld.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf zo geprogrammeerd te hebben naar world-domination dat ik in en als mijn houding steeds weerstand oproep bij mensen die in positie van power zitten, omdat wat ik leef op een dieper niveau herkend wordt.

Ik vergeef mezelf voor het niet toestaan en toelaten van mezelf te zijn als wie ik ben in en als het continue bijleren van wat het betekent om hier te leven in en als het fysieke als gelijken en als één en ik hierdoor veel mis in mijn dagelijks leven omdat ik alleen gefocust ben op geld en het vergaren van een positie waarin ik iets meer te zeggen hebben dan waar ik nu sta.

Wanneer en als ik mezelf zie in een depressie en op zoek wil gaan naar mezelf als wie ik ben, stop ik mezelf in en middels de realisatie dat ik hier ben in en als leren.

Wanneer en als ik mezelf zie in en als een moment van wrok waarbij ik de wereld uitscheldt en mezelf als niets voel, stop ik mezelf en adem, ik zie en realiseer dat door dit toe te staan ik een pad van compensatie wil lopen gebaseerd

Wanneer en als ik mezelf in een moment van zwakte zie staan en denk dat ik meer moet doen, meer moet regelen, meer moet opschieten, meer moet manifesteren, stop ik mezelf en adem ik, zie en realiseer dat dit pad behoort tot een verhaal dat ik mezelf vertel en ook verteld heb aan mensen ter bevestiging van mijn zelf definities dat ik onwaardig ben aan leven of soms meer ben dan leven uit reactie voor het zien dat ik 'niets' ben, maar tegelijkertijd ook weer 'alles bepalend ben'.





op een zelf geaccepteerde zelf-definitie.
Compensatiegedrag - En nu voel ik me schuldig [Dag 292] Compensatiegedrag - En nu voel ik me schuldig [Dag 292] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 11/21/2016 Rating: 5