Zelfmoord - een gevecht met jezelf [Dag 298]

Vandaag werd ik gebeld en kreeg het nieuws te horen dat de broer van mijn beste vriend zelfmoord heeft gepleegd.

Ik kon het niet geloven, maar er bestond het besef dat K. er niet meer was. Ongelofelijk.

Ik hoorde aan de stem van G. dat er iets aan de hand was.. Zij zou één van zijn ouders er niet meer zijn? Zou hij een dodelijke ziekte hebben opgelopen? Wat was er?

Toen ik hoorde dat K. zichzelf van het leven had beroofd, sloef de sfeer in mij om. De kou was niet meer de kou zoals ik hem voelde. Ik was 'stil' en er woede enkel en alleen een rustig moment in mij, naast de emoties die ik had voor G. en zijn familie.

K. jongen... Waarom heb je dit nu gedaan?

Er gaan vragen door me hoofd. Had ik iets voor hem kunnen doen? In hoeverre had IK iets aan deze situatie kunnen veranderen? Als ik nou niet alleen een appje had gestuurd met zijn verjaardag twee weken terug, hadden we dan belangrijke gesprekken gehad? Ik wil het punt naar me toe trekken en in feite de liefde die ik leefde in mijn relatie tot K. willen uiten. Even die hand weer voelen, Even weer lachen om die stomme grapjes, Misschien weleens een omarmende knuffel en te zeggen dat hij er niet alleen voor stond?

En hoe moeilijk het te begrijpen is weet ik... dat ik niet kan weten of ik meer had kunnen doen. Waarschijnlijk niet, maar misschien ook wel. En net als bij de dood van me vader... voel ik me nu stuurloos op dit schip der wateren des leven. Ik wil teruggaan in de tijd met de wetenschap wat ik nu weet. Maar dat kan niet en dus vraag ik aan mezelf het punt terug te brengen naar zelf. Hoe verwerk ik deze relatie nu met K.?

K. was een lieve man, hard voor zichzelf, maar in feitte lief. Zachtaardig en pastte beter in Mijn wereld beeld. Iemand waarmee je een gesprek kon hebben over de kloterige dingen in het leven en ondanks ik hij een wat zakelijkere kijk had op dingen, zag je hem in momenten genieten van het gezelschap waarin hij was. Ondanks de rivaliteit en kleinerend gedrag van anderen naar hem. K. was depressief, en de aard van zijn depressie heb ik nooit begrepen of ooit naar gevraagd. Daar hoor ik mij niet mee te bemoeien... Zo is onze relatie niet... Hij redt het wel... Maar ook K. wie ik zag als een sterke en slimme man, is onderdoor gegaan aan de depressie en heeft uiteindelijk de mind laten winnen. Of beter gezegd, zichzelf gewonnen gegeven aan de mind en zag geen enkele kans op verbetering kennelijk waardoor hij bewust zichzelf van het leven heeft beroofd.

Ik had kort na het gesprek met G. een gesprek met E. die aangaf het wel te kunnen begrijpen. "Kijk, jij gelooft dat er nog wat is hierna.. maar veel mensen niet. Jij weet dat je jezelf gaat tegenkomen en dat het geen oplossing is. Maar wat als je daar niet in gelooft? Dan ben je toch gewoon 'klaar'? Ja het is erg voor hen die achterblijven.. maar voor jezelf... is het beter... je hebt dan wat je wilt... rust."

Voor een moment bezocht ik het forum en onze website met een perspectief over zelfmoord. Maar het geeft 'niet' wat ik wil. Ik wil de kracht om mensen die zelfmoord overwegen wakker schudden, ookal kan ik ze uitleggen dat het een wegrennen is voor het nemen van de zelfverantwoordelijkheid. Ik wil de kracht om mensen die zichzelf gewonnen geven aan de mind, mensen die zichzelf opgegeven hebben kunnen overtuigen zichzelf niet op te geven - gewonnen te geven.

Maar winnen en verliezen impliceert vechten. En met vechten zijn er altijd verliezers. Want wat er dan gedaan wordt is dat men een gevecht aan gaat met zichzelf, met hun gedachten, en hun gedachten proberen te overwinnen - welke 9/10x toch zal leiden tot winst voor de mind. Want de mind is door ons geprogrammeerd. Je gaat eigenlijk continue het gevecht aan met jezelf.

En dat is waarschijnlijk ook met K. gebeurd. Hij is in een gevecht terecht gekomen waar hij niet van kon winnen. Een gevecht met zichzelf. Want als je met jezelf gaat vechten - ben je altijd de verliezer. Dit is ook misschien wel de grondlegging waarom we makkelijk meegaan met onze gedachten. Omdat onze gedachten van 'zelf' zijn, vertrouwen we het ook als zodanig, en denken te winnen door het volgen van onze gedachten, maar in feite verlies je.. keer op keer.

En dit is wellicht wel het grappigste ervan als ik er echt naar kijk. Wat is de uiting van E. die zelfmoord goedpraat niet meer dan een gedachten? Een geexternaliseerde gedachte? Wat is deze mening anders dan een gedachten die we zelf in onszelf hebben. En hoe sta je daarin op?

Vroeg ik net zelf niet om de kracht eigenlijk om te vechten met E.? De kracht om een gevecht aan te gaan met een gedachte? En is het niet zo... dat wat ik hieruit kan leren dat mijn boosheden en boosmakerijen van mensen die niet meer dan gedachten die allemaal zo hun consequenties hebben? Waar ik mee vecht? En zelfs waar ik aan onderworpen wordt? Maakt dit ons niet al van kindsaf aan boos dat wij onderworpen worden aan de gedachten van onze ouders, of collectieve gedachten van de maatschappij? Willen rebeleren tegen gedachten?

Dit kan niet zo langer. Want ik zie ook dat een groot gedeelte van mijn misere voortkomt door het vechten met gedachten op continue basis. Gedachten als de mind, Gedachten als mensen.

K... Ik zorg ervoor dat ik lering trek uit jouw misere. Met jou heb ik dit punt geopend en mij meer inzage verschaft in mijn eigen leven. En ondanks ik weet dat ik mijn vriend K. niet meer ga zien, mijn vriend K. nooit meer meemaak tijdens een potje kaarten, weet ik dat wij veel gemeen hadden en veel meer voor elkaar hadden kunnen betekenen - was het leven anders gelopen - waren de keuzes anders gemaakt. K... Ik heb genoten van je aanwezigheid en vind het oprecht jammer dat je lach niet meer hier door anderen gehoord zal worden. Jij was zoveel meer dan je DACHT!

Haha.. Team Squirt to the rescue!

Het gaat je goed, knul!



Zelfmoord - een gevecht met jezelf [Dag 298] Zelfmoord - een gevecht met jezelf [Dag 298] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 1/06/2017 Rating: 5