Ik ben raar? Misschien voor jou... [Dag 300]

Van de week zei ik in een gesprek dat ik raar was en werd daar op aangesproken. "Ben je raar?" was de vraag.. Ik keek in mezelf en dacht: "Ja toch?"
Er volgde in dat gesprek een moment van reflectie en hoe ik dit woord 'raar' nu eigenlijk leef. Daarvoor hadden we juist een gesprek over zelf-definities en hoe deze eigenlijk fungeren als onze eigen gevangenis.

Waarom we zelf-definities accepteren als onszelf heeft te maken met gevoelens en emoties. Tevens zijn dit de steppingstones van je persoonlijke leven. Hoe je jezelf ziet, Hoe jejzelf behandeld. Hoe je jezelf presenteerd/uit.

De reden dat ik vandaag hier weer over nadacht was een zin op facebook: "Ik heb het idee dat jij een verwrongen of romantisch beeld hebt van wat verkiezingen werkelijk inhouden." En dit zorgde voor een reactie in mij. Ik zal zo duidelijk maken waarom.

De oplossing die ik moet leven is het loslaten van de zelf-definitie en de associaties en verder te kijken in en als het woord, zodat ik mezelf een werkend/supporterende woord kan geven om dit los te laten.

Raar:
Datgene wat mensen zeggen wanneer datgene wat men hoort of ziet voor hen ondoorgrondelijk is met de huidige kennis en ervaring.

Voorbereidend:

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om mijn blog te maken met het idee dat ik dat moet doen, zodat ik er maar vanaf ben i.p.v te staan in en als het teken van zelf-support: mijzelf te begrijpen voor mezelf en als mezelf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om niet in en als het woord raar te willen kijken met het excuus dat het voor mij niet goed kan komen i.p.v. te zien dat ik mezelf bewust op deze manier laat saboteren om niet hier te staan in en als zelf-support

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf liever andere dingen te willen doen dan het onderzoeken van mezelf door het gevoel dat dit mijn eigen machten overstijgt en ik toch niets  kan doen i.p.v. te zien dat ik weerstand heb om te zien hoeveel macht en kracht ik werkelijk heb om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en alles wat ik daarin/daarvan/daaruit ervaar.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf te vinden dat omdat ik een te grote workload heb ik mezelf niet bezig moet houden met nog meer dingen in en als het idee dat ik het allemaal niet meer aankan i.p.v. te zien dat ik wacht tot problemen zichzelf oplossen omdat ik mezelf niet in de gelegenheid voel om echt daadwerkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor datgene dat zich in en als mij afspeelt.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf te willen stoppen met het maken van dit blog door de ervaring die ik heb van angst en weg te willen lopen van angst ipv te accepteren hier als bestaand en er door heen te lopen te omarmen en alles facetten die erbij te komen te accepteren als mezelf en op deze manier te leren dat ik dingen niet voor altijd bij mezelf hoef te houden, verstopt in en als mij.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf het verstoppen van mezelf als wie ik ben steeds weer en keer op keer goed te keuren van mezelf ipv te zien dat ik hiermee mijn persoonlijke gezag onder mijn en onder gezag kom te staan van mijn angst en hoe ik mezelf hierdoor laat dicteren.


Ik wil raar zijn als zelfdefinitie omdat:
Ik ervan hou meer te zien van hoe de wereld werkt.
Ik zonder te zijn wie ik ben niet zover gekomen was.
Ik mijn humor niet kan uiten.
Ik er van hou schokkend te zijn.
Omdat ik anders niet om weet te gaan met mijn radicale denkbeelden.
Ik niet weet hoe ik mezelf anders moet beschermen

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om raar als definitie te willen hebben omdat ik het verder kijken naar de wereld en hoe deze werkt te definieren als raar en te concluderen dat het ongebruikelijk is om als persoon, als mens, als leven jezelf hiermee bezig te houden, waardoor ik mezelf afgescheiden voel van gebruikelijke mensen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om raar als definitie te willen leven omdat ik zonder wie ik ben en al mijn interesses niet zover daarin gekomen zou zijn als wanneer ik dit niet zou doen en te concluderen dat ik wel raar moet zijn wil ik mezelf door al deze dimensies heen halen en hier tijd aan te spenderen ondanks het een onmogelijke opgave lijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf voor het acceptern en toestaan om te denken dat ik aan de zelf definitie van raar moet blijven voldoen wil ik mezelf steeds weer storten op het vinden van oplossingen van onmogelijke opgaves en buikpijn te krijgen van de angst dat mensen misschien wel gelijk hebben dat het onbegonnen werk is en zonde is van de tijd en hierdoor een beroving is van mijn eigen tijd.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat ik de definitie van raar moet leven als mezelf zodat ik kan vasthouden aan mijn uiting als humor, waarbij mijn humor zover soms reikt dat ik mezelf echt vervreemd van mensen en wat ik zelf zie als grappig en ik me goed kan indenken dat wat ik zie in en als mijn fantasie gezien wordt als bizar.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te denken dat ik aan het woord raar als zelfdefinitie moet vasthouden gezien dat ik schokkende onthullingen en humor aangenaam vind aanvoelen en geniet van de blikken in iemands ogen wanneer hun mind probeert te doorgronden waar de bizarriteit vandaan komt en ik door mijn affiniteit met bizarriteit ik mezelf net even wat verder laat reiken dan menig mens en mind.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf als raar te willen laten bestempelen door mensen zodat ik goedkeuring krijg van hen voor mijn bizareiteit en radicale overwegingen voor oplossingen en aanpassingen en omgangsvormen, zodat ik denk dat, als ik mezelf maar 'raar' noem, ik een vrijbrief heb om te zijn wie ik ben, zonder in te zien dat ik mezelf heb aangeleerd om mezelf te beschermen tegen vervelende woorden van mensen en ik dus het woord raar gebruik als zelfbescherming tegen mensen die vervelend gaan doen tegen mij.

Ik vergeef mezelf voor het accepterne en toestaan van het woord raar als zelfdefinitie uit zelfbescherming, daar ik zie dat als ik dit woord niet als mezelf leef met alle connotaties die ike raan gegeven heb een pijnlijk bedoeling is voor mezelf als persoon en leven en ik weet hoe ik mezelf moet laten omgaan met de pijn die ik ervaar wanneer mensen mij uitsluiten en niet zien als volwaardig.



Ik voel me in en als het woord raar:
Vervreemd
Minderwaardig
Verdrieitg
Buitenspel gezet
Lelijk
Eigenaardig
Verbannen

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf als vervreemd te zien en te voelen en dit is zijn gaan zien als echt door de hoeveelheid aanraakmomenten die ik heb met en als en in deze energie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf als minderwaardig te zien en te voelen door het aantal contactmomenten in en als deze energie en mezelf hierin ben gaan herkennen om te zoeken naar een oplossing wat ik ben gaan vinden in en als een zelfdefinitie van het woord raar, zonder te zien dat dit geen echte oplossing is.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf als verdrietig te ervaren wanneer ik kijk in en als het woord raar en dit te zijn gaan accepteen als mezelf omdat ik mezelf als verdriet niet ken, maar verdring en door verdringing van mijzelf als wat er in mij op kom, steeds verder vervreem van mensen , van mezelf en wie ik ben.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om niet te zien dat ik door verdringing van mezelf als gevoelens en emoties en zaken die in mij opkomen, ik mezelf buiten spel zet, wat ik ervaar in mijn leven als buiten spel gezet te worden door anderen omdat zij zichzelf als leven verdringen en deze verdringing graag ook willen zien in anderen om dit maar goed te blijven keuren, wat ook een reden is dat ik mijn eigen verdringingen niet ben gaan zien als problematisch door de continue herkenning van dit fenomeen in en als mijn omgeving en dit als raar/onbegrijpelijk/vreemd te ervaren daar ik zie dat verdringing nooit de oplosssing kan zijn.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om niet te zien dat ik mezelf lelijk voel, omdat alles wat lelijk en vervelend is in en als mij door mij wordt verdrongen en wordt ontkend wat mij een lelijk gevoel geeft, daar ik zie dat ik een mooier/completer/beter persoon zou zijn als ik de verdringing van mijn lelijkheden stop en omvorm tot support in mijn leven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf aversie te creeren naar mijn eigen aard, mijn eigenaardig heden welke niet aardig zijn voor mezelf en niet te zien dat eigen - aard - ig enkel aanvaard baar is als een levende definitie van mezelf indien ik alles van mijn eigen aard en alles zo omvorm dat dit ook eigen aard aardig is.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf te verbannen uit het bestaan doordat ik een ban heb gelegd op mezelf als wie ik ben en wat ik leef, uit angst en hierdoor in secrecy in en als mezelf ipv hiet te gaan staan als mezelf en de schaamte die ik mezelf heb opgelegd kan laten varen/loslaten, omdat het verbannen van mezelf nooit een oplossing is en consequenties zal creeren die niet het beste is voor alles en iedereen.

Ik zie en begrijp dat ik moet stoppen met het verbannen van mezelf, ik stop het verbannen van mezelf.


Ik accepteer raar als zelfdefinitie omdat:
Mensen zeggen dat ik raar ben.
Omdat ik raar ben ik vreemde grapjes mag/kan maken.
Omdat ik anders ben.
Omdat ik niet normaal ben.
Omdat ik denk over dingen waar niemand zich mee bezighoud.
Ik trots erop ben dat ik raar ben.


Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een zelfdefinitie van het woord raar omdat mensen zeggen dat ik raar ben en ik naar hun wil luisteren denkende dat dit te maken heeft met mijn sociaalheid en dat het klopt dat ik raar ben i.p.v mezelf constructief te sepereren van woorden van een ander en te zien dat zij een definitie van raar hanteren om ik iets anders laat zien dan wat zij gewend zijn en dit een reactie in hen oproept en hun nu in mijn mind schuldig wil maken aan het feit dat zij mij raar noemen en de bal bij hun neer te leggen i.p.v. te zien dat ik zelf mezelf niet constructief heb geseperareerd en maar aangenomen heb dat de reactie die het woord in en als mij bracht, ook betekend dat ik raar ben.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een zelfdefinitie van het woord raar omdat ik bizarre grapjes maken leuk vind wat soms zo ver buiten de comfort zone ligt van een ander dat zij reacties hebben op mij en ik een reactie heb op hun en hen verwijt voor het hebben van reacties op dingen die buiten hun comfortzone liggen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een zelfdefinitie van het woord raar omdat ik gezien wordt als anders door anderen en ik mezelf  hierdoor alleen voel als/in de uiting van mezelf en dit gebruikt heb om mezelf naar/als vorm te geven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een zelfdefinitie van het woord raar omdat ik gehoord heb dat ik niet normaal ben en anders ben dan de meeste mensen, zonder in te zien dat iedereen anders is maar zij overeenstemmen op hun acceptaties en toelatingen en ipv te zien dat ik deze observatie van mensen niet persoonlijk moet maken heb ik dit persoonlijk gemaakt.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een zelfdefinitie van het woord raar omdat ik zie en herken dat velen mensen zich niet bezighouden met de diepte van het leven en de consequenties en hierdoor als een enkeling sta die aanwakkert wat er in en als mensen leven en mezelf hiervoor te zijn gaan schamen dat ik zie/onderken wat er in en als onszelf leeft.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van een zelfdefinitie van het woord raar omdat ik trots ben op wat ik doe en in als het proces en in en als mijn leven en hoe ik erin sta, zonder te zien dat ik mezelf hierdoor apart stel van de mensen, want het betreft geen zelftrots wat ik in de diepte zie, maar pure irritatie en verwijt dat mensen anders zijn dan mezelf daarin, en deze defintiie van het woord raar als mezelf ben gaan accepteren zodat ik niet kijk naar de irritatie en verwijten die ik maak/heb naar mensen.



Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan van het zien en begrijpen dat ik een passie leef voor het leven en doordat ik deze passie weerspiegel en men dit niet kan begrijpen, ik gezien wordt als raar/vreemd.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het verbannen van mezelf als passie voor het leven en mezelf de mond te snoeren door mezelf allerlei tekortkomingen eigen te maken of uit te vergroten, zodat ik geen verdere last zal zijn voor anderen.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat ik mezelf net als raar, ben gaan definieren als een last en alles dat ik ervaar als een last als lastig te houden.

Ik zie en realiseer dat wanneer ena sl ik het woord raar hoor van anderen en hierop een reactie vertoon of pijn in mijn zij, stop ik mezelf en adem ik en laat ik het los,  ik zie en realiseer dat ik niet raar ben maar dat de mind van anderen de passie voor het leven externaliseert en de persoon in hun gevang houdt met goedkeuring vanuit zelf.

Ik zie en realiseer dat wanneer ik mezelf zie te willen beschermen tegen de afscheiding van mezelf met anderen en te willen behoeden voor de verklaring raar, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en realiseer door mezelf te beschermen ik mezelf niet omarm en hierdoor afscheiding juist creer.

Ik zie en realiseer dat wanneer ik wil zeggen dat ik raar ben als excuus of explenatie van mezelf, ik mezelf moet stoppen en ademen, ik zie en realiseer dat ik dit heb geaccepteerd om mezelf te laten vervreemden ipv de afscheiding te stoppen en te verbroederen als één.


Punten voor de volgende keer:
Mennsen ervaren wat ik doe als een onmogelijke opgave en hierdoor wil ik vasthouden aan mezelf, om te bewijzen dat dit geen onmogelijke opgave is hoewel ik mezelf keer op keer oog in oog breng met onmogelijke opgaves.

Mensen ervaren mijn humor als bizar en ik kan indenken dat dit bizar is door de hoeveelheid terugkoppeling die ik ervan krijg.

Ik vind het zelf raar van mezelf dat ik mijn eigen verslavingen blijf goed keuren, en als ik het woord raar niet als zelfdefinitie hanteer ik mijn verslaving ook niet goed keur.
Ik ben raar? Misschien voor jou... [Dag 300] Ik ben raar? Misschien voor jou... [Dag 300] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 3/16/2017 Rating: 5