Strafwerk voor volwassenen - Deel 1 [Dag 303]

Als ik kijk naar mijn innerlijke ervaring en als ik mijn positie vergelijk met die van anderen lijkt het alsof ik straf heb en continue bezig ben met strafwerk. En het is niet zozeer dat ik strafwerk doe, maar er zit een emotionele ervaring in welke ik in dit blog onderzoek.

Strafwerk, wat is straf werk? Strafwerk is in principe iets dat je op school moest doen. Je deed iets voor straf, terwijl andere mensen vrij hadden. Je deed het niet voor jezelf, je deed het niet voor de meester/juffrouw, je deed het niet eens voor te leren of iets dergelijks. Onzinnig werk, om jou een lesje te leren dat als je niet doet wat iemand zegt, je de vrijheid van iemand mag ontnemen. Disciplinaire maatregels noemen ze dat mooi. Ik noem het gewoon Straf.


Ik zie drie dimensies in dit punt:
Werk
Vrije tijd
Geld

Werk:
Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om in en als de gedachte te leven dat het werk dat ik doe een straf is en ik hierdoor van mezelf goedkeur om een hekel te hebben aan mijn werk en de werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om in en als de gedachte en ervaring te leven dat mijn positie op/in het werk dat ik doe een persoonlijke straf is en dit verdring in mij omdat ik weet dat altijd ergens anders nog velen malen erger kan en mezelf hierdoor boos maak op mezelf dat ik loop te zeiken, terwijl de ervaring van mijzelf daardoor geenszins verander.


Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om in en als mezelf niet open te gaan staan voor een verandering in en als mijn ervaring naar werk uit angst dat ik uiteindelijk de misbruik die het systeem van ons verlangt zie als acceptabel en niet mezelf in laat zien dat door het blijven reageren op geziene en begrepen misbruik ik juist de situatie niet verbeter of verander doordat ik mezelf hierin zie en ben gaan ervaren als een slachtoffer van - wat in en als mezelf een betere gevoelsmatige waarde heeft dan diegene die de slachtoffers maakt - en niet in te zien en diepelijk te begrijpen dat IK mezelf als slachtoffer maak door vast te houden aan deze ervaring en dit niet te veranderen voor mezelf, als mezelf, in mezelf, naar mezelf.

Ik zie en begrijp dat het mijn verantwoordelijkheid is om te leven en te doen wat nodig is om mijn leven en de kwaliteit daarvan te kunnen handhaven en dat door het veranderen van mijn ervaring in wat ik doe ik vele malen constructiever zal zijn, doordat ik mezelf ook constructief benader en datgene wat ik doe en dus wanneer en als ik mezelf zie in en als een slachtoffer ervaring als straf in mijn werk en op mijn werk, stop ik mezelf en adem ik en laat het gaan, ik zie en begrijp dat in plaats van het woord straf het woord inschakelen kan leven, omdat ik door middel van mij mijzelf in en als mijn werk, mijzelf kan inschakelen buiten het werk waar dat nodig is.

Vrije tijd:
Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om in en als de gedachte te leven dat ik boos moet zijn of juist niet boos mag zijn vanwege hoe anders ik mijn vrije tijd indeel vergeleken met de tijdsindeling van anderen, waarbij het lijkt alsof ik strafwerk heb en altijd binnen zit, terwijl anderen er op uit gaan met mensen of alleen en leuke dingen doen en nieuwe ervaringen vergaren in tegenstelling tot mezelf en waarbij ik een afgunst in en als mezelf vasthoud zodat ik in en als mezelf denk dat wat ik doe perse beter is dan dat van anderen mensen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om in en als de gedachte te leven dat ik een hekel heb aan mensen die 'the good life' leven en gezelligheid vinden in het leven, terwijl ik mezelf afgesloten, alleen, en verdrietig voel en in en als mij het kwalijk nemen aan hun dat zij the good life leven en hierdoor mensen dwingen om de verantwoordelijkheid die zij niet nemen, in en als en door mij gecompenseerd moet worden en ik hierdoor leef in en als aversie naar bijna alle mensen in en als de momenten dat ik hoor dat ze het gezellig hebben en iets gedaan hebben waardoor zij vreugde en vervulling in hun leven ervaren dan dat ik in mijn leven ervaar.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om in en als mijn expressie geen vervulling te kennen of te leven in en als het idee dat vervulling niet direct hier en als mezelf verkrijgbaar is en ik hierdoor in reactie zit tot anderen (gezelligheid) en mezelf als de ontkenning van mezelf als ware potentie.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toegestaan heb om naar het woord vervulling te kijken daar in en als dit woord het woordje 'ver' in en als mij enkel afstand weergeeft in plaats van te zien en te begrijpen dan het in en als een 'doe' woord gezien moet/kan worden waarbij ik mezelf 'vervul' wat een directe appreciatie losmaakt in mij en de ervaring in als en wat ik doe direct ontdaan wordt van overlevingsstress.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in mezelf te zien hoe ik het woord vervulling kan creëren hier als mezelf, omdat het vervullen in en als me gelijk staat aan een externe taak die opgelegd is of bepaald is anders dan mezelf en ik alleen dit zie en ervaar als een last omdat het gelijk staat aan opgelegde verantwoordelijkheid wat ontstaan is doordat mensen zelf niet de verantwoordelijkheid nemen en ik hierdoor vast zit in een tegenstrijdigheid wat ik niet los laat daar ik in en als mezelf de diepere context van het woord verantwoordelijkheid zie en begrijp.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te bedenken dat vanwege mijn verlangen naar vervulling in relationele context ik in afwachting ben van deze gift die ik in en als een relatie denk te kunnen ontvangen of bemachtigen, waarbij ik de andere persoon zie als de inschakelaar van en als mijn ervaring en ontwikkeling en daarbij niet zie dat we allemaal een closed system zijn, waarbij het enkel lijkt (in en als alle overtuiging) dat het de ander is die iets in en als onszelf inschakelt of uitschakelt.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien waarvoor ik mezelf allemaal heb ingeschakeld en waarvoor ik mezelf allemaal heb uitgeschakeld door vast te houden in en als mezelf aan het idee dat alleen dingen van mezelf ingeschakeld en uitgeschakeld kunnen worden door een externe bron wat de afscheiding van mezelf in en als dit bestaan eigenlijk weergeeft en ook de reden waarom niemand anders eigenlijk anders leeft dan ik echter zien zij andere dingen ingeschakeld en uitgeschakeld in en als hun zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en toegelaten heb om te zien dat ik mezelf kan inschakelen waar en als ik dat wil door een woord te leven als mezelf waardoor ik mezelf in staat stel om mezelf in te schakelen.

Wanneer en als ik mezelf zie in een houding of gedachte waarbij ik mezelf uitgeschakeld voel, stop ik mezelf adem ik en laat het gaan, ik zie en realiseer dat ik mezelf kan inschakelen waar ik dat gepast zie en dat de reactie op uitschakeling alleen maar laat zien om mezelf duidelijk te maken van: WAKE UP, Schakel jezelf in!

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te leven in en als de ervaring van jaloezie naar mensen die zich anders hebben ingeschakeld of mogelijkheden in het systeem hebben om zich anders in te schakelen doordat ik mezelf wijs gemaakt heb dat ik dingen buiten mezelf nodig heb om mezelf in te schakelen.

Wordt vervolgd
Strafwerk voor volwassenen - Deel 1 [Dag 303] Strafwerk voor volwassenen - Deel 1 [Dag 303] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/27/2017 Rating: 5